ارمیا 8

8 ¹«در آن زمان، پدر ما چنین می‌فرماید: استخوان‌های پادشاهان یهودا، بزرگان، کاهنان، انبیا و مردم اورشلیم را از گورهایشان بیرون خواهند آورد. ²آنها را در برابر خورشید و ماه و تمامی لشکر آسمان که دوستشان می‌داشتند و خدمتشان کردند و از پی‌شان رفتند و از آنها راهنمایی خواستند و آنها را پرستیدند، خواهند گسترد؛ نه گرد آورده می‌شوند و نه دفن، بلکه چون سرگین بر روی زمین خواهند بود. ³و تمامی باقی‌ماندگان این خاندان شریر، در هر جایی که ایشان را رانده‌ام، مرگ را بر زندگی ترجیح خواهند داد. این است فرمودهٔ پدر لشکرهای آسمان.

«قومی که باز نمی‌گردند»

⁴«به ایشان بگو: پدر ما چنین می‌فرماید: آیا کسانی که می‌افتند، دیگر برنمی‌خیزند؟ آیا کسی که روی برمی‌گرداند، باز نمی‌گردد؟ ⁵پس چرا این قوم، اورشلیم، در ارتدادی همیشگی روی برگردانده‌اند؟ به فریب چنگ زده‌اند و از بازگشت سر باز می‌زنند.» ⁶به‌دقت گوش فرا داده‌ام، اما آنچه راست است نمی‌گویند. هیچ‌کس از شرارت خود بازنمی‌گردد و نمی‌پرسد: ‹چه کرده‌ام؟› هر یک به راه خود می‌تازد، همچون اسبی که به میدان جنگ می‌شتابد. ⁷حتی لک‌لک در آسمان موسم‌های معین خود را می‌شناسد، و قمری و پرستو و درنا زمان آمدن خود را نگاه می‌دارند. اما قوم من راه‌های عادلانهٔ پدر خود را نمی‌شناسند. ⁸چگونه می‌توانید بگویید: ‹ما حکیمیم، و شریعت پدر ما با ماست،› حال آنکه قلم دروغین کاتبان آن را به دروغ بدل کرده است؟ ⁹حکیمان شرمسار خواهند شد؛ هراسان و به دام افتاده خواهند گشت. اینک، کلام مرا رد کرده‌اند، پس چه حکمتی در ایشان باقی مانده است؟ ¹⁰پس زنانشان را به دیگران خواهم داد و مزارعشان را به مالکانی تازه. زیرا از کوچک تا بزرگ، همه حریص سود ناحق‌اند؛ از نبی تا کاهن، همه فریب می‌ورزند. ¹¹زخم دختر قوم مرا سرسری علاج می‌کنند و می‌گویند: ‹سلامتی، سلامتی،› حال آنکه سلامتی‌ای نیست. ¹²آیا از کارهای کراهت‌آوری که کردند شرمسار شدند؟ نه، هیچ شرمی احساس نکردند؛ حتی نمی‌دانستند چگونه سرخ شوند. پس در میان افتادگان خواهند افتاد؛ آنگاه که به حسابشان برسم، سرنگون خواهند شد. پدر ما می‌فرماید. ¹³به‌یقین ایشان را جمع خواهم کرد. پدر ما چنین می‌فرماید. نه انگوری بر تاک خواهد بود، نه انجیری بر درخت انجیر، و برگ‌ها پژمرده خواهند شد؛ و آنچه به ایشان دادم از ایشان زایل خواهد شد.

¹⁴«چرا اینجا نشسته‌ایم؟ گرد آیید! بگذارید به شهرهای حصاردار بگریزیم و در آنجا هلاک شویم، زیرا پدر ما ما را محکوم کرده است تا هلاک شویم و آبِ زهرآلود به ما نوشانده است، چراکه به او گناه ورزیده‌ایم.»

¹⁵انتظار سلامتی کشیدیم، اما هیچ نیکی نیامد؛ امید به زمان شفا داشتیم، اما به‌جای آن وحشت است. ¹⁶خرناسِ اسبان دشمن از دان شنیده می‌شود؛ از صدای شیههٔ اسبان نرشان تمامی زمین می‌لرزد. می‌آیند و زمین و هر آنچه در آن است را می‌بلعند، شهر و همهٔ ساکنانش را.

¹⁷«زیرا اینک، مارهای زهرآگین در میان شما می‌فرستم، افعی‌هایی که افسون نمی‌پذیرند، و شما را خواهند گزید. پدر ما چنین می‌فرماید.»

«ارمیا برای قوم خود می‌گرید»

¹⁸شادی‌ام رخت بربسته، اندوه بر من چیره شده است؛ دلم در درونم بیمار است. ¹⁹گوش کن—فریاد دختر قوم من از سرزمینی دوردست: «آیا پدر ما در صهیون نیست؟ آیا پادشاهش دیگر در آن نیست؟» «چرا با بت‌های تراشیدهٔ خود، با بت‌های بیگانه و بی‌ارزش خود، خشم مرا برانگیخته‌اند؟ ²⁰درو گذشته است، تابستان به پایان رسیده، و ما نجات نیافته‌ایم.» ²¹به‌سبب زخم دختر قوم من در هم شکسته‌ام؛ ماتم گرفته‌ام و وحشت مرا فراگرفته است. ²²آیا در جلعاد بلسانی نیست؟ آیا در آنجا طبیبی نیست؟ پس چرا شفای دختر قوم من فرا نرسیده است؟