Balung-balung Dijupuk saka Kuburan
Wong tiba banjur tangi maneh; bangsa iki tiba lan terus ngglethak. Manuk-manuk kang ngumbara luwih ngerti mangsane tinimbang Yehuda ngerti lakune Ramane. Yeremia, lara jalaran sedhih, takon apa ora ana balsem ing Gilead — lan bab iki ora mangsuli.
8 1“Ing wektu iku,” mangkono pangandikane Rama kita, “balung-balunge para ratuning Yehuda, para panggedhe, para imam, para nabi, lan wong-wong Yerusalem bakal padha dijupuk saka kuburane. 2Balung-balung mau bakal padha diglar ana ing ngarepe srengenge, rembulan, lan sakehing balatentaraning langit kang padha ditresnani, diladeni, dienut, dijaluki pituduh, lan disembah—ora diklumpukake, ora dikubur, dadi rabuk ana ing lemah. 3Sakehing turahane kulawarga kang ala iki, ing ngendi bae anggonKu wis mbuwang wong-wong mau, bakal padha milih mati tinimbang urip,” mangkono pangandikane Rama, Gustine wadyabalaning swarga.
Bangsa kang Ora Gelem Bali
4“Kandhakna marang wong-wong mau: ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Yen wong tiba, apa ora bakal tangi maneh? Yen ana wong kang nyimpang, apa ora bakal bali? 5Yagene bangsa iki, Yerusalem, kok nyimpang kanthi mbalela kang tanpa kendhat? Padha nggondheli apus-apus; padha ora gelem bali.’ 6Aku wis ngrungokake kanthi premati, nanging wong-wong mau ora ngucapake apa kang bener. Ora ana wong siji-sijia kang mratobat saka pialane, kanthi takon, ‘Apa kang wis daklakoni?’ Siji-sijine padha mlayu ngener dalane dhewe, kaya jaran kang nyander menyang paprangan. 7Dalah manuk bangau ing awang-awang ngerti mangsa-mangsane kang wis katemtokake, lan manuk tekukur, manuk sriti, lan manuk bango padha netepi wektune anggone teka. Nanging umatKu ora ngerti pranatane Ramane kang adil. 8Kepriye anggonmu bisa ngucap, ‘Aku kabeh iki wicaksana, lan angger-anggere Rama kita ana ing aku kabeh,’ mangka satemene pena goroh para juru tulis wis ngowahi iku dadi goroh? 9Para wong wicaksana bakal padha kwirangan; bakal padha gumeter lan kejiret. Lah, wong-wong mau wis padha nampik pangandikaKu, dadi kawicaksanan apa kang isih kari ana ing wong-wong mau? 10Mulane Aku bakal masrahake para bojone marang wong liya lan palemahane marang kang padha ndarbeni anyar. Awit saka kang asor nganti tekan kang luhur, kabeh padha srakah marang bathi kang ora adil; saka nabi tekan imam, kabeh padha nindakake apus-apus.’ 11Wong-wong mau padha nambani tatune putri umatKu kaya-kaya iku prakara sepele, kanthi ngucap, ‘Tentrem, tentrem,’ mangka ora ana katentreman. 12Apa wong-wong mau padha isin marga saka prakara-prakara nistha kang wis padha dilakoni? Ora, wong-wong mau babar pisan ora rumangsa isin; malah ora ngerti kepriye carane abang raine. Mulane bakal padha tiba ing antarane wong kang padha ambruk; samangsa Aku tumindak marang wong-wong mau, bakal padha karubuhake,’ mangkono pangandikane Rama kita. 13‘Aku mesthi bakal nglumpukake wong-wong mau,’ mangkono pangandikane Rama kita. ‘Ora bakal ana woh anggur ing wit anggur, ora ana woh ara ing wit ara, lan godhonge bakal padha alum; apa kang wis Dakwenehake marang wong-wong mau bakal sirna saka wong-wong mau.’
14“Yagene kita padha linggih ana ing kene? Padha nglumpuka! Ayo padha mlayu menyang kutha-kutha kang santosa lan padha mati ana ing kana, awit Rama kita wis netepake supaya kita padha sirna lan wis maringi kita banyu kang mawa wisa kanggo diombe, amarga kita wis padha gawe dosa marang Panjenengane.”
15Kita padha ngarep-arep katentreman, nanging ora ana becik kang teka; ngarep-arep wektu kawarasan, nanging malah ana pagiris. 16Swarane mbekose jaran-jarane mungsuh keprungu saka Dhan; krungu swarane jaran-jaran lanang kang padha mbengingeh, satanah kabeh gumeter. Padha teka lan nguntal tanah iku dalah samubarang kabeh kang ana ing kono, yaiku kutha lan sakehing wong kang manggon ing kana.
17“Awit lah, Aku ngutus ula-ula kang mawa wisa menyang satengahmu, ula-ula bedhudhak kang ora bisa dijampeni, lan bakal padha nyakot kowe,” mangkono pangandikane Rama kita.
Nabi Yeremia Nangisi Bangsane
18Kabungahanku wis sirna, kasusahan ngliputi aku; atiku nandhang lara ana ing jeroan. 19Rungokna—panjerite putri umatku saka tanah kang adoh banget: “Apa Rama kita ora ana ing Sion? Apa Ratune wis ora ana ing satengahe maneh?” “Yagene wong-wong mau padha nangekake bebenduKu kanthi reca-reca tatahane, kanthi brahala-brahala manca kang tanpa guna? 20Mangsa panen wis kliwat, mangsa ketiga wis entek, lan kita padha ora kaslametake.” 21Marga saka tatune putri umatku, atiku remuk; aku prihatin, lan pagiris nyekel aku. 22Apa ora ana lenga tamba ing Gilead? Apa ora ana juru nambani ing kana? Yagene kawarasane putri umatku kok durung teka?