Yeremya 8

8 ¹«O zaman, diyor Babamız, Yahuda krallarının, önderlerinin, kâhinlerinin, peygamberlerinin ve Yeruşalim'de yaşayanların kemiklerini mezarlarından çıkaracaklar. ²Sevdikleri, kulluk ettikleri, ardınca gittikleri, danıştıkları ve taptıkları güneşin, ayın ve bütün gök cisimlerinin önüne serilecekler; toplanmayacak, gömülmeyecek, toprağın üzerinde gübre gibi kalacaklar. ³Bu kötü soydan sağ kalanların hepsi, onları sürdüğüm her yerde, yaşamaktansa ölmeyi yeğleyecek, diyor Göksel Orduların Babası.

Dönmek İstemeyen Bir Halk

⁴«Onlara de ki, Babamız şöyle diyor: İnsanlar düşünce kalkmazlar mı? Biri yoldan saparsa geri dönmez mi? ⁵Öyleyse neden bu halk, Yeruşalim, sürekli bir dönekliğe kapılarak yoldan saptı? Aldatmaya sarılıyor, geri dönmeyi reddediyorlar.» ⁶Dikkatle dinledim, ama doğru olanı söylemiyorlar. Hiç kimse, ‹Ne yaptım?› diye kötülüğünden dönmüyor. Herkes savaşa atılan at gibi kendi yolunda koşuyor. ⁷Gökteki leylek bile belirlenmiş mevsimlerini bilir; kumru, kırlangıç ve turna geliş zamanlarına uyar. Ama halkım Babaları'nın adil yollarını bilmiyor. ⁸Nasıl olur da, ‹Biz bilgeyiz, Babamız'ın yasası bizimledir› diyebiliyorsunuz? Oysa yazıcıların yalancı kalemi onu yalana çevirdi. ⁹Bilgeler utandırılacak; yılgınlığa düşüp tuzağa yakalanacaklar. İşte, sözümü reddettiler, öyleyse onlarda ne bilgelik kaldı? ¹⁰Bu yüzden karılarını başkalarına, tarlalarını yeni sahiplerine vereceğim. Çünkü küçükten büyüğe hepsi haksız kazanca düşkün; peygamberden kâhine dek hepsi hile yapıyor.» ¹¹Halkımın kızının yarasını önemsizmiş gibi sarıyorlar; ‹Esenlik, esenlik› diyorlar, ama esenlik yok. ¹²Yaptıkları iğrenç şeylerden utandılar mı? Hayır, hiç utanmadılar; kızarıp bozarmayı bile bilmiyorlar. Bu yüzden düşenlerin arasında düşecekler; onları cezalandırdığımda yıkılacaklar, diyor Babamız. ¹³Onları kesinlikle toplayacağım, diyor Babamız. Asmada üzüm, incir ağacında incir kalmayacak, yapraklar solacak; onlara verdiğim şeyler ellerinden gidecek.

¹⁴«Neden burada oturuyoruz? Toplanın! Surlu kentlere kaçıp orada yok olalım; çünkü Babamız bizi yok olmaya mahkûm etti ve içmemiz için bize zehirli su verdi, çünkü ona karşı günah işledik.»

¹⁵Esenlik umduk, ama iyilik gelmedi; şifa zamanı bekledik, ama işte dehşet var. ¹⁶Düşmanın atlarının solukları Dan'dan duyuluyor; aygırlarının kişnemesiyle bütün ülke titriyor. Gelip ülkeyi ve içindeki her şeyi, kenti ve orada yaşayan herkesi yiyip bitiriyorlar.

¹⁷«İşte, aranıza zehirli yılanlar, büyülenemeyen engerekler gönderiyorum; sizi sokacaklar» diyor Babamız.

Yeremya Halkı İçin Ağlıyor

¹⁸Sevincim yok oldu, keder beni kaplıyor; yüreğim içimde hasta. ¹⁹Dinleyin—halkımın kızının uzak bir ülkeden gelen feryadı: ‹Babamız Siyon'da değil mi? Kralı artık orada değil mi?› ‹Neden oyma putlarıyla, değersiz yabancı putlarıyla beni öfkelendirdiler?› ²⁰Hasat geçti, yaz sona erdi, ama biz kurtulmadık. ²¹Halkımın kızının yarası yüzünden ezildim; yas tutuyorum, dehşet beni sardı. ²²Gilat'ta merhem yok mu? Orada hekim yok mu? Öyleyse neden halkımın kızının şifası gelmedi?