Sumbering Luh

Yeremia kepengin bisa nangis tanpa mandheg, utawa lunga babar pisan, awit tangga lan sedulure wis ndadekake goroh dadi kapinteran. Rama kita ngandika yen nagara iku bakal dikosongake lan disebar. Siji-sijine kang pantes dikumukake yaiku wanuh marang Panjenengane — katresnan kang setya, kaadilan, kabeneran, apa kang sanyata dadi keremenane.

Pasal 9.

Oh, saupama sirahku iki tuk banyu, lan mripatku iki sumbering luh, supaya aku bisa nangis awan lan bengi, ngratapi para wong kang dipateni saka putrine bangsaku! Oh, saupama aku duwe pondhokan wong lelana ing ara-ara samun, supaya aku bisa ninggal bangsaku lan lunga saka wong-wong mau! Awit kabeh padha laku jina, grombolaning wong cidra.

Ilate padha dibenture kaya gandhewa; goroh, dudu kasetyan, kang saya kuwat ing nagara. Padha mlaku saka piala tumuju piala, lan padha ora wanuh marang Aku, mangkono pangandikane Rama kita.

Saben wong diprayitnaa marang pepadhane, lan aja pracaya marang sadulur sapa wae; awit saben sadulur iku juru apus, lan saben pepadha mlaku-mlaku karo mitenah.

Saben wong ngapusi pepadhane, lan ora ana siji wae kang ngucap sabenere; padha nglatih ilate kanggo ngucap goroh, nglelahake awake dhewe kanthi nglakoni piala. Kowe manggon ing tengahing paekan; marga saka paekane, wong-wong mau padha emoh wanuh marang Aku, mangkono pangandikane Rama kita.

Mulane mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga: Aku bakal nglebur lan nyoba wong-wong mau, awit kepriye maneh anggonKu kudu tumindak, marga saka putrine bangsaKu? Ilate iku panah kang mateni; iku ngucapake paekan. Kanthi cangkeme, saben wong ngucap tentrem marang pepadhane, nanging ing sajroning atine, dheweke masang pandhelikan kanggo nyegat. Apa Aku ora bakal ngukum wong-wong mau marga saka prakara iki? mangkono pangandikane Rama kita. Apa Aku ora bakal numindakake kaadilan marang bangsa kang kaya mangkono iki? “Aku bakal nangis lan sesambat kanggo gunung-gunung, lan ngidungake ratapan kanggo pangonan ing ara-ara samun, awit kabeh wis dadi suwung nganti ora ana wong kang liwat, lan mbengingehing sapi ora keprungu. Wiwit manuk ing awang-awang nganti kewan-kewan, kabeh wis padha mlayu lan lunga. Aku bakal ndadekake Yerusalem tumpukan jugrugan, pandhelikaning asu ajag; lan Aku bakal ndadekake kutha-kuthaning Yehuda sepi suwung, tanpa wong kang manggon.”

Sapa wong kang wicaksana nganti bisa mangerteni prakara iki? Marang sapa pangandikane Rama kita wis karawuhake, supaya nerangake sebabe nagara iki rusak, gosong kaya ara-ara samun, nganti ora ana wong kang ngliwati?

Rama kita ngandika: Marga wong-wong mau wis padha ninggal pitudhuhKu, kang wis Dakparingake marang wong-wong mau, lan ora padha mituhu marang swaraKu utawa lumaku ing kono, nanging malah wangkot nuruti atine dhewe lan ngetutake Baal-Baal, kaya kang wis diwulangake dening para leluhure. Mulane mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga, Rama kita Israel: Aku bakal ngingoni bangsa iki nganggo pangan kang pait lan Dakwenehi banyu mawa wisa kanggo diombe. Aku bakal mbuyarake wong-wong mau ing antarane para bangsa kang ora dingreteni dening wong-wong mau lan para leluhure, lan Aku bakal ngirim pedhang ngoyak wong-wong mau nganti wong-wong mau padha Daktumpes.

Mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga: Padha gatekna! Celukana para wong wadon kang pinter nangisi; kongkonen wong kang wasis sesambat. Cikben padha enggal-enggal ngumandhangake ratapan kanggo kita, supaya mripat kita padha mili luh lan tlapukan kita padha kembeng banyu.

Awit swara ratapan keprungu saka Sion: Saiba anggon kita rusak! Kita padha isin banget, awit kita wis ninggal nagara iki, awit wong-wong mau wis ngrubuhake papan padunungan kita. Saiki padha rungokna pangandikane Rama kita, he para wong wadon; cikben kupingmu padha nampani pangandikane. Wulangna ratapan marang anak-anakmu wadon, lan saben wong marang pepadhane sesambat. Awit pati wis menek lumebu ngliwati cendhela kita; wis lumebu ing kadhaton kita, numpes bocah-bocah saka dalan-dalan lan para nonoman saka palataran.

Kandhakna: Mangkene pangandikane Rama kita: Jisime para manungsa bakal padha ambruk kaya rabuk ing palemahan kang jembar, kaya gedhengan gandum kang kari ing mburine wong kang derep, tanpa ana wong kang nglumpukake.

Mangkene pangandikane Rama kita: Wong wicaksana aja gumunggung marga kawicaksanane, wong kang rosa aja gumunggung marga karosane, wong sugih aja gumunggung marga kasugihane; nanging wong kang gumunggung iku, cikben gumunggunga marga iki: yen dheweke ngerti lan wanuh marang Aku—yen Aku iki Ramamu, kang tumindak kanthi katresnan kang setya, kaadilan, lan kabeneran ing bumi; awit iki kabeh kang Daksenengi, mangkono pangandikane Rama kita.

Delengen, bakal tumeka wektune, mangkono pangandikane Rama kita, nalika Aku bakal ngukum sakabehing wong kang mung tetak ing kedagingan. Mesir, Yehuda, Edom, para anak Amon, Moab, lan sakabehing wong kang nyukur rambute ing pilingan lan manggon ing pasamunan. Awit sakehing bangsa iki ora padha tetak, lan sakabehing turune Israel padha wangkot atine.