آنسن جو سرچشمو
يرمياه چاهي ٿو ته هو بنا رڪجڻ جي روئي سگهي، يا بلڪل هليو وڃي، ڇو ته پاڙيسرين ۽ ڀائرن ڪوڙ کي هنر بڻائي ڇڏيو آهي. اسان جو پيءُ چوي ٿو ته ملڪ خالي ڪيو ويندو ۽ ماڻهو ٽڙي پکڙي ويندا. فخر ڪرڻ جهڙي هڪ ئي شيءِ آهي ته ماڻهو کيس سڃاڻي — وفادار پيار، انصاف، سچائي، جن ۾ هو واقعي خوش ٿئي ٿو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 3, 5–11, 13–18, 22–26
9 1ڪاش منهنجو مٿو پاڻيءَ جو چشمو ۽ منهنجيون اکيون آنسن جو سرچشمو هجن ها، تہ آءٌ پنهنجي قوم جي ڌيءَ جي ماريلن لاءِ ڏينهن رات روئان ها! 2ڪاش بيابان ۾ مون وٽ مسافرن جو ڪو ٺڪاڻو هجي ها، تہ آءٌ پنهنجي قوم کي ڇڏي کانئن پري هليو وڃان ها! ڇاڪاڻ تہ اهي سڀ زناڪار، دغابازن جو ٽولو آهن.
3اهي پنهنجي زبان کي ڪمان وانگر ڇڪين ٿا؛ ملڪ ۾ وفاداري نہ، پر ڪوڙ زور وٺي ويو آهي. اهي بڇڙائيءَ کان بڇڙائيءَ ڏانهن وڌندا وڃن ٿا، ۽ مون کي نہ ٿا سڃاڻن، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
4هر ڪو پنهنجي پاڙيسريءَ کان خبردار رهي، ۽ ڪنهن ڀاءُ تي ڀروسو نہ رکي؛ ڇاڪاڻ تہ هر ڀاءُ دغاباز آهي، ۽ هر پاڙيسري چغلي کائيندو ڦري ٿو.
5هر ڪو پنهنجي پاڙيسريءَ کي ٺڳي ٿو، ۽ ڪوبہ سچ نہ ٿو ڳالهائي؛ هنن پنهنجين زبانن کي ڪوڙ ڳالهائڻ سيکاريو آهي، ۽ بدڪاريءَ ۾ پاڻ کي ٿڪائين ٿا. 6تون ٺڳيءَ جي وچ ۾ رهين ٿو؛ پنهنجي ٺڳيءَ سبب اهي مون کي سڃاڻڻ کان انڪار ڪن ٿا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
7تنهنڪري آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ هنن کي ڳاڙيندس ۽ پرکيندس، ڇاڪاڻ تہ پنهنجي قوم جي ڌيءَ سبب ٻيو ڇا ڪريان؟ 8سندن زبان موتمار تير آهي؛ اها ٺڳي ٿي ڳالهائي. هر ڪو پنهنجي واتان پاڙيسريءَ سان سلامتيءَ جون ڳالهيون ٿو ڪري، پر دل ۾ ان لاءِ گهات ٿو لڳائي. 9ڇا آءٌ هنن کي انهن ڳالهين جي سزا نہ ڏيندس؟ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ڇا آءٌ اهڙي قوم تي پنهنجو انصاف نہ آڻيندس؟ 10”آءٌ جبلن لاءِ روئندس ۽ ماتم ڪندس، ۽ بيابان جي چراگاهن لاءِ مرثيو ڳائيندس، ڇاڪاڻ تہ اهي اهڙا اجڙي ويا آهن جو ڪو لنگهي نہ ٿو، ۽ ڍورن جو آواز نہ ٿو ٻڌجي. آسمان جي پکين کان وٺي جانورن تائين، سڀ ڀڄي هليا ويا آهن. 11آءٌ يروشلم کي کنڊرن جو ڍير، گيدڙن جو ٺڪاڻو بڻائيندس؛ ۽ يهوداه جي شهرن کي اهڙو ويران ڪندس جو ڪو رهندڙ نہ هوندو.“
12ڪير ايترو ڏاهو آهي جو اها ڳالهه سمجهي؟ اسان جي پيءُ جو وات ڪنهن سان ڳالهايو آهي، تہ هو ٻڌائي تہ ملڪ ڇو برباد ٿيو، بيابان وانگر سڙي ويو، جو ڪو ان مان لنگهي نہ ٿو؟
13اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ڇاڪاڻ تہ هنن منهنجي شريعت ڇڏي ڏني، جيڪا مون هنن کي ڏني هئي، ۽ نڪو منهنجو آواز ٻڌائون نڪو ان تي هليا، 14بلڪ ضد ڪري پنهنجين دلين جي پويان هليا ۽ بعلن جي پٺيان لڳا، جيئن سندن ابن ڏاڏن کين سيکاريو هو. 15تنهنڪري آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل جو اسان جو پيءُ، هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ هنن ماڻهن کي ڪڙو کاڌو کارائيندس ۽ پيئڻ لاءِ زهريلو پاڻي ڏيندس. 16آءٌ هنن کي اهڙين قومن ۾ ڇڙوڇڙ ڪندس جن کي نڪو هنن نڪو سندن ابن ڏاڏن ڪڏهن سڃاتو هو، ۽ جيستائين کين فنا نہ ڪريان، تيستائين سندن پٺيان تلوار موڪليندس.
17آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ غور ڪريو! ماتم ڪرڻ ۾ ماهر عورتن کي سڏايو؛ مرثيا ڳائڻ ۾ سڌيل عورتن کي گهرايو. 18اهي جلدي ڪن ۽ اسان تي ماتم ڪن، تہ جيئن اسان جون اکيون آنسو وهائين ۽ اسان جون پپڻيون پاڻيءَ وانگر وهن.
19ڇاڪاڻ تہ صيون مان وِلاپ جو آواز ٻڌجي ٿو تہ اسين ڪيئن برباد ٿياسين! اسين سخت شرمسار آهيون، ڇاڪاڻ تہ اسان ملڪ ڇڏيو آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن اسان جا گهر ڊاهي ڇڏيا آهن. 20هاڻي، اي عورتو، اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو؛ اوهان جا ڪن سندس واتان نڪتل ڪلام کي قبول ڪن. پنهنجين ڌيئرن کي وِلاپ سيکاريو، ۽ هر هڪ پنهنجي پاڙيسريءَ کي مرثيو. 21ڇاڪاڻ تہ موت اسان جين دريين مان چڙهي آيو آهي؛ اسان جي محلن ۾ داخل ٿيو آهي، گهٽين مان ٻارن کي ۽ چوڪن مان جوانن کي ڪٽي ڇڏيو اٿس.
22چئو تہ اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ماڻهن جون لاشون کليل ميدان ۾ ڀاڻ وانگر ڪرنديون، ۽ لڻندڙ جي پٺيان ڇڏيل اناج جي ڀرين وانگر، جن کي گڏ ڪرڻ وارو ڪو نہ هوندو.
23اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڏاهو پنهنجي ڏاهپ تي فخر نہ ڪري، زورآور پنهنجي زور تي فخر نہ ڪري، مالدار پنهنجي مال تي فخر نہ ڪري؛ 24پر جيڪو فخر ڪري ٿو سو هن ڳالهه تي فخر ڪري تہ هو سمجهي ٿو ۽ مون کي سڃاڻي ٿو— تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان، جيڪو زمين تي لافاني شفقت، انصاف ۽ سچائي ڪري ٿو؛ ڇاڪاڻ تہ انهن ڳالهين ۾ مون کي خوشي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
25ڏسو، اهي ڏينهن اچن ٿا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، جڏهن آءٌ انهن سڀني کي سزا ڏيندس جن جو ختنو فقط جسم ۾ ٿيل آهي. 26مصر، يهوداه، ادوم، بني عمون، موآب، ۽ اهي سڀ جيڪي ڪنپٽين جا وار ڪتريندا آهن ۽ بيابان ۾ رهن ٿا. ڇاڪاڻ تہ اهي سڀ قومون اڻختنيل آهن، ۽ اسرائيل جو سڄو گهراڻو سخت دل آهي.
