يرمياه 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹اي اسرائيل جا گھراڻا، جيڪو ڪلام اسان جو پيءُ اوهان کي ٿو فرمائي سو ٻڌو.

²اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ قومن جي واٽ نہ سکو، ۽ آسمان ۾ نشانين کان نہ ڊڄو، جيتوڻيڪ قومون انهن کان ڊڄن ٿيون.

³ڇاڪاڻ تہ قومن جون رسمون بيڪار آهن: ڪو ٻيلي مان وڻ ڪاٽي ٿو، ۽ ڪاريگر پنهنجي ڇيڻيءَ سان ان کي ٺاهي ٿو. ⁴اهي ان کي چانديءَ ۽ سون سان سينگارين ٿا؛ هٿوڙي ۽ ڪيلن سان ان کي ٺوڪي مضبوط ڪن ٿا تہ جيئن اهو ڪري نہ پوي. ⁵ڪڪڙيءَ جي پوک ۾ بيٺل ٻوڪي وانگر، سندن بت ڳالهائي نہ ٿا سگھن؛ کين کڻي هلڻو پوي ٿو، ڇاڪاڻ تہ هو هلي نہ ٿا سگھن. انهن کان نہ ڊڄو، ڇالاءِ جو اهي ڪا بڇڙائي ڪري نہ ٿا سگھن، ۽ نہ ئي ڪا چڱائي ڪرڻ جي طاقت اٿن.

⁶اي اسان جا بابا، تو جھڙو ڪوبہ ناهي؛ تون وڏو آهين، ۽ تنهنجو نالو طاقت ۾ وڏو آهي. ⁷اي قومن جا بادشاهه، تو کان ڪير نہ ڊڄندو؟ اهو تنهنجو حق آهي، ڇالاءِ جو قومن جي سڀني عقلمندن ۾ ۽ سندن سڀني بادشاهين ۾ تو جھڙو ڪوبہ ناهي. ⁸اهي سڀ بي عقل ۽ بيوقوف آهن؛ سندن تعليم بيڪار بتن کان اچي ٿي — جيڪي رڳو ڪاٺ آهن. ⁹ترسيس مان ڪُٽيل چاندي آندي وڃي ٿي، ۽ اوفز مان سون، ٺاهيل ڪاريگرن ۽ سونارن جو؛ سندن ڪپڙا واڱڻائي ۽ ارغواني آهن — سڀ ماهر هٿن جو ڪم آهي. ¹⁰پر اسان جو پيءُ ئي سچو آهي؛ اهو جيئرو پيءُ ۽ دائمي بادشاهه آهي. سندس غضب کان ڌرتي لڏي ٿي، ۽ قومون سندس ڪاوڙ برداشت نہ ٿيون ڪري سگھن.

¹¹انهن کي چئو تہ ”جن معبودن آسمان ۽ زمين کي نہ ٺاهيو، سي زمين تان ۽ آسمان هيٺان فنا ٿي ويندا.“ ¹²اهو ئي آهي جنهن پنهنجي قدرت سان زمين ٺاهي، پنهنجي حڪمت سان دنيا کي قائم ڪيو، ۽ پنهنجي سمجھ سان آسمانن کي پکيڙيو. ¹³جڏهن هو گجي ٿو، تڏهن آسمان ۾ پاڻيءَ جو گوڙ ٿئي ٿو؛ هو ڌنڌ کي ڌرتيءَ جي ڇيڙن کان اُڀاري ٿو. مينهن لاءِ بجلي ٿو ٺاهي، ۽ پنهنجن خزانن مان واءُ ٿو ڪڍي. ¹⁴هر ماڻهو بي عقل ۽ علم کان خالي آهي؛ هر سونار پنهنجن بتن ڪري شرمندو ٿئي ٿو، ڇاڪاڻ تہ سندس ڍاريل مورتيون ڪوڙ آهن، ۽ انهن ۾ ساهه ناهي. ¹⁵اهي بيڪار آهن، ٺٺولي جو ڪم؛ پنهنجي سزا جي وقت تي تباهه ٿي ويندا. ¹⁶يعقوب جو حصو انهن جھڙو ناهي، ڇاڪاڻ تہ هو ئي آهي جنهن سڀ شيون جوڙيون، ۽ اسرائيل سندس ورثي جو قبيلو آهي؛ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ سندس نالو آهي. ^a a v16 ”يعقوب جو حصو“ خدا لاءِ لقب آهي، جيڪو کيس پنهنجي قوم جو سچو خزانو ۽ ورثو ظاهر ٿو ڪري.

ايندڙ جلاوطني

¹⁷اي گھيري ۾ رهندڙ، پنهنجو ٻوجھ زمين تان گڏ ڪر.

¹⁸ڇالاءِ جو اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڏسو، هن ڀيري آءٌ ملڪ جي رهاڪن کي اُڇلي ڪڍان ٿو، ۽ انهن تي ڏک آڻيندس تہ جيئن اهي ان کي محسوس ڪن.

¹⁹منهنجي زخم ڪري افسوس! منهنجي ڦٽ ڏاڍي ڳري آهي. پر مون چيو تہ ”يقيناً هيءَ منهنجي بيماري آهي، ۽ مون کي اها سهڻي پوندي.“ ²⁰منهنجو خيمو تباهه ٿي ويو آهي، ۽ منهنجا سڀ رسا ٽٽي پيا آهن. منهنجا ٻار مون کي ڇڏي هليا ويا آهن ۽ هاڻي ناهن؛ ڪو ڪونہ بچيو آهي جيڪو منهنجو خيمو وري کڙو ڪري يا منهنجا پردا ٽنگي. ²¹ڇالاءِ جو ريڍار بي عقل ٿي پيا آهن ۽ اسان جي پيءُ کي نہ ڳوليائون؛ تنهنڪري ڪامياب نہ ٿيا، ۽ سندن سڄو ڌڻ ڇڙوڇڙ ٿي ويو آهي. ²²ٻڌو! هڪ خبر اچي رهي آهي — اتر جي ملڪ کان وڏو گوڙ اچي ٿو — تہ يهوداه جا شهر ويران بڻجي وڃن، ٺڪاڻو گدڙن جو. ²³اي اسان جا بابا، آءٌ ڄاڻان ٿو تہ ماڻهوءَ جي واٽ سندس پنهنجي هٿ ۾ ناهي؛ هلندڙ ڪوبہ پنهنجن قدمن کي هدايت نہ ٿو ڏئي سگھي.

يرمياه جي رحم لاءِ دعا

²⁴اي اسان جا بابا، مون کي سڌار، پر انصاف سان — پنهنجي ڪاوڙ ۾ نہ، نہ تہ تون مون کي نيست ڪري ڇڏيندين. ²⁵تنهنجو غضب انهن قومن تي هاري ڇڏ جيڪي تو کي نہ ٿيون سڃاڻن، ۽ انهن ماڻهن تي جيڪي تنهنجو نالو نہ ٿا وٺن؛ ڇالاءِ جو هنن يعقوب کي کاڌو — کيس کائي ڇڏيائون — ۽ سندس چراگاهه کي ويران ڪيائون.