Brahala nu Paeh, Rama nu Jumeneng

Brahala-brahala dibandingkeun jeung Rama nu hirup: kai dituar jeung dipaku sangkan nangtung, ulah nepi ka rubuh, digotong sabab teu bisa leumpang. Mantenna anu nyiptakeun bumi sarta ngaguludug di luhurna. Tuluy kota ngabuntel barangna pikeun dibuang, sarta Yeremia ménta dihukum ku kaadilan, lain ku amarah.

Pasal 10.

Darengekeun pangandika anu diandikakeun ku Rama urang ka maraneh, he kulawarga Israil.

Kieu pangandika Rama urang: Maraneh ulah diajar tata-cara bangsa-bangsa sejen, jeung ulah sieun ku tanda-tanda di langit, sanajan bangsa-bangsa mah sarieuneun ku eta.

Sabab adat-istiadat bangsa-bangsa teh taya gunana: aya nu nuar tangkal ti leuweung, tuluy ku tukang ukir dibentuk ku pahatna. Eta brahala dipapaes ku perak jeung emas; dipageuhan ku palu jeung paku supaya ulah rubuh. Lir bebegig di kebon bonteng, brahala-brahalana teu bisa ngomong; kudu diakut, sabab teu bisa leumpang. Maraneh ulah sieun ku eta, sabab eta teu bisa nyilakakeun, jeung teu boga kakuatan pikeun nyieun kahadean oge.

Teu aya anu sami sareng Ama, nun Ama; Ama teh Maha Agung, sareng jenengan Ama agung ku kakawasaan. Saha anu moal ajrih ka Ama, nun Raja sakabeh bangsa? Ieu teh hak Ama, sabab di antara sakabeh jalma bijaksana ti bangsa-bangsa jeung di sakabeh karajaanana teu aya anu sami sareng Ama. Maranehna kabeh bodo jeung gejul; pangajaranana datang ti brahala nu taya gunana—ngan saukur kai. Perak nu ditempa dibawa ti Tarsis, jeung emas ti Upas, digarap ku tukang-tukang karajinan jeung tukang emas; pakeanana warna wungu jeung lembayung—kabeh teh hasil gawe leungeun nu parigel. Tapi Rama urang teh nu sajati; Mantenna teh Rama nu jumeneng sareng Raja nu langgeng. Ku bendu-Na bumi oyag, sarta bangsa-bangsa teu kuat nanggung wera-Na.

Bejakeun ka maranehna: “Dewa-dewa anu henteu nyieun langit jeung bumi bakal musnah tina bumi jeung ti handapeun langit.” Mantenna anu ngadamel bumi ku pangawasa-Na, anu nangtukeun jagat ku kawijaksanaan-Na sarta mentangkeun langit ku pangartos-Na. Waktu Mantenna ngageludug, cai di langit ngaguruh; Mantenna ngajadikeun halimun naek ti tungtung-tungtung bumi. Mantenna ngadamel kilat pikeun hujan sarta ngaluarkeun angin tina gudang-gudang-Na. Unggal jalma bodo jeung taya pangaweruh; unggal tukang emas era ku brahala-brahalana, sabab arca-arca cetakanana teh bohong, jeung taya nyawa di jerona. Eta kabeh taya gunana, pikaseurieun; dina waktu hukumanana datang, eta bakal musnah. Nu Jadi Bagian Yakub mah henteu kawas kitu, sabab Mantenna anu ngawangun sagala perkara, sarta Israil teh kaom pusaka-Na; Rama Balatentara Sawarga nya eta jenengan-Na. ^a

Pangboyongan nu Bakal Datang

Kumpulkeun buntelan maraneh tina taneuh, he maraneh anu hirup dina kaayaan dikepung.

Sabab kieu pangandika Rama urang: Tenjo, ayeuna Kami rek ngabalangkeun pangeusi tanah ieu, sarta Kami rek ngadatangkeun kasusah ka maranehna supaya maranehna ngarasa.

Cilaka kuring ku sabab raheut! Tatu kuring teh parna. Tapi ceuk kuring, “Enya ieu teh kasakit kuring, jeung kuring kudu nanggung.” Kemah kuring geus ancur, jeung sakabeh tali kuring geus pegat. Anak-anak kuring geus ninggalkeun kuring jeung geus euweuh; taya saurang-urang acan anu nangtungkeun deui kemah kuring atawa masang reregan kuring. Sabab para pangangon geus jadi bodo jeung henteu neangan Rama urang; ku sabab kitu maranehna henteu mujur, sarta sakabeh domba-dombana pabalencar. Darengekeun! Aya beja datang—hiji gegeroan gede ti tanah kaler—pikeun ngajadikeun kota-kota Yuda suwung, panyumputan ajag. Abdi terang, nun Ama, yen jalan hirup manusa teh lain milik sorangan; taya jalma anu leumpang anu bisa ngatur lengkahna sorangan.

Paneda Yermia Nyuhunkeun Piwelas

Hukum abdi, nun Ama, tapi kalayan adil—ulah dina bendu Ama, bisi Ama ngancurkeun abdi nepi ka musna. Mugi curahkeun bendu Ama ka bangsa-bangsa anu henteu wawuh ka Ama, sareng ka bangsa-bangsa anu henteu nyambat jenengan Ama; sabab maranehna geus ngahakan Yakub—ngahakan jeung ngaleglegna—sarta ngaruksak pangangonana.