Yeremia 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹He para turune Israel, rungokna pangandika kang didhawuhake dening Rama kita marang kowe.

²Mangkene pangandikane Rama kita: Aja padha nulad marang pakulinane para bangsa, lan aja wedi marang pratandha-pratandha ing langit, sanadyan para bangsa padha wedi marang iku.

³Awit adat-tata carane para bangsa iku tanpa guna: ana wong negor wit saka alas, banjur dibentuk dening tukang nganggo tatahe. ⁴Dipacaki nganggo salaka lan emas; dikukuhake nganggo palu lan paku supaya ora gumlimpang. ⁵Kaya memedi sawah ing kebon timun, brahala-brahala mau ora bisa ngucap; kudu digotong, awit ora bisa mlaku. Aja wedi marang iku, awit ora bisa gawe cilaka, lan uga ora duwe daya kanggo gawe becik.

⁶Dhuh Rama, boten wonten ingkang kados Paduka; Paduka punika Mahaagung, saha asma Paduka agung ing pangwaos. ⁷Sinten ingkang boten ajrih dhateng Paduka, dhuh Ratuning para bangsa? Punika pancen hak Paduka, amargi ing antawisipun sadaya tiyang wicaksana ing para bangsa saha ing sadaya kratonipun, boten wonten ingkang kados Paduka. ⁸Wong-wong mau kabeh padha tanpa budi lan bodho; piwulange asale saka brahala kang tanpa guna—mung kayu thok. ⁹Salaka tempaan digawa saka Tarsis, lan emas saka Ufas, digarap dening para tukang lan para pandhe emas; sandhangane wungu lan lembayung—kabeh iku pakaryaning tangan kang trampil. ¹⁰Nanging Rama kita iku Kang Sejati; Panjenengane iku Rama kang Gesang lan Ratu kang langgeng. Dening dukane bumi gonjang-ganjing, lan para bangsa ora bisa nahan bebendune.

¹¹Kandhakna marang wong-wong mau: “Allah-allah kang ora nitahake langit lan bumi bakal padha sirna saka bumi lan saka sangisore langit.” ¹²Panjenengane kang nitahake bumi srana pangwasane, kang njejegake jagad srana kawicaksanane lan ngglarake langit srana pangretene. ¹³Nalika Panjenengane nggeludhug, banyu ing langit padha gumuruh; Panjenengane njunjung pedhut munggah saka pungkasaning bumi. Panjenengane nitahake kilat kanggo udan lan ngwetokake angin saka gedhong simpenane. ¹⁴Saben wong iku tanpa budi lan ora duwe kawruh; saben pandhe emas kewirangan dening brahalane, awit reca cithakane iku goroh, lan ora ana napase. ¹⁵Iku kabeh tanpa guna, mung dadi geguyon; ing wektu paukumane, bakal padha sirna. ¹⁶Pandumane Yakub ora kaya iku, awit Panjenengane kang ndhapuk samubarang kabeh, lan Israel iku taler pusakane; Rama kang mengku wadyabalaning swarga iku asmane. ^a a v16 Tembung “Pandumane Yakub” iku sawijining sesebutan kanggo Gusti Allah, kang nelakake Panjenengane minangka raja-brana lan pusaka kang sejati kagungane umate.

Pambuwangan kang Bakal Teka

¹⁷Klumpukna gegawanmu saka ing lemah, he kowe kang urip ing sajroning kepungan.

¹⁸Awit mangkene pangandikane Rama kita: Lah, ing wektu iki Aku bakal mbalangake metu para pedununge tanah iki, lan Aku bakal nekakake karupekan marang wong-wong mau supaya padha ngrasakake.

¹⁹Cilaka aku marga saka tatuku! Tatuku nggegirisi. Nanging aku ngucap, “Pancen iki lelaraku, lan aku kudu nyangga iku.” ²⁰Tarupku wis rusak, lan tali-taliku kabeh wis padha pedhot. Anak-anakku wis padha ninggal aku lan ora ana maneh; ora ana wong kang kari kanggo ngadegake tarupku maneh utawa masang geberku. ²¹Awit para pangon wis padha dadi tanpa budi lan ora ngupaya Rama kita; mulane ora padha mulya, lan pepanthane kabeh buyar. ²²Rungokna! Ana pawarta teka—yaiku gegeran gedhe saka tanah lor—kang bakal ndadekake kutha-kuthane Yehuda dadi suwung, pandhelikan asu ajag. ²³Dhuh Rama, kawula sumerep, bilih margining lampahipun manungsa punika sanes gadhahanipun piyambak; boten wonten tiyang lumampah ingkang saged nemtokaken lampahipun piyambak.

Pandongane Nabi Yeremia Nyuwun Kawelasan

²⁴Dhuh Rama, mugi Paduka ngeleresaken kawula, nanging kanthi adil—sampun kanthi bebendu Paduka, mindhak Paduka badhe ndadosaken kawula sirna babar pisan. ²⁵Mugi Paduka ngesokaken bebendu Paduka dhateng para bangsa ingkang boten wanuh dhateng Paduka, saha dhateng para umat ingkang boten nyebut asma Paduka; awit sami nguntal Yakub—nguntal saha ngentekaken piyambakipun—sarta ngrusak pangenanipun.