Yeremia 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Pangandika kang rawuh marang Yeremia saka Rama kita, mangkene:

²“Rungokna tembunge prajanjian iki, lan critakna marang wong Yehuda sarta wong kang padha manggon ing Yerusalem. ³Kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama Israel: Kena ing laknat sapa kang ora gelem ngrungokake tembunge prajanjian iki, ⁴yaiku prajanjian kang wis Dakprentahake marang para leluhurmu nalika Aku ngentasake wong-wong mau saka tanah Mesir, saka pawon wesi, kanthi pangandika: Padha mbangun-turuta marang Aku lan tindakna kabeh kang Dakprentahake, supaya kowe padha dadi anak-anakKu lan Aku dadi Ramamu. ^a a v4 Pawon wesi iku gegambaran bab pagawean rodi kang nindhes ing Mesir—pangawulan kang panas tanpa leren lan ora ana dalan kanggo oncat. ⁵Banjur Aku bakal netepi sumpah kang wis Daksumpahake marang para leluhurmu, yaiku arep maringi tanah kang luber ing puwan lan madu marang wong-wong mau—kaya ing dina iki.” Aku banjur munjuk: “Amin, dhuh Rama kawula.”

⁶Rama kita ngandika marang aku: “Undhangna kabeh tembung iki ing kutha-kutha Yehuda lan ing lurung-lurung Yerusalem: Rungokna tembunge prajanjian iki lan padha tetepana.”

⁷“Aku wis temenan ngelikake para leluhurmu nalika Aku ngentasake wong-wong mau saka tanah Mesir, Aku tansah ngelikake bola-bali nganti tekan dina iki: Padha mbangun-turuta marang Aku. ⁸Nanging wong-wong mau padha ora mbangun-turut lan ora nggatekake; siji-sijine padha nuruti atine dhewe kang wangkot lan ala. Mulane Aku banjur nekakake marang wong-wong mau kabeh tembunge prajanjian iki kang wis Dakprentahake supaya ditetepi, nanging ora ditetepi.”

⁹Rama kita ngandika marang aku: “Ana sekongkelan ing antarane wong Yehuda lan wong kang padha manggon ing Yerusalem. ¹⁰Wong-wong mau wis padha bali marang dosane para leluhure, kang ora gelem ngrungokake pangandikaKu. Wong-wong mau padha ngetutwuri allah-allah liyane lan ngabdi marang allah-allah mau. Israel lan Yehuda wis padha mbatalake prajanjianKu kang wis Dakgawe karo para leluhure.” ¹¹Mulane mangkene pangandikane Rama kita: Aku bakal nekakake bilai marang wong-wong mau kang ora bisa diendhani. Sanadyan wong-wong mau padha sesambat marang Aku, Aku ora bakal ngrungokake. ¹²Banjur wong-wong ing kutha-kutha Yehuda lan wong Yerusalem bakal padha lunga sesambat marang allah-allah kang diobongi dupa, nanging allah-allah mau babar pisan ora bisa nylametake wong-wong mau ing wektu karubedane. ¹³He Yehuda, cacahe allah-allahmu padha karo cacahe kutha-kuthamu; lan misbyah-misbyah kang kokadegake kanggo prakara kang nistha iku—yaiku misbyah-misbyah kanggo ngobong dupa marang Baal—padha karo cacahe lurung-lurung ing Yerusalem.

¹⁴“Mulane kowe aja ndedonga kanggo bangsa iki lan aja nyuwunake sesambat utawa pandonga kanggo wong-wong mau, awit Aku ora bakal ngrungokake nalika wong-wong mau sesambat marang Aku ing wektu karubedane. ¹⁵Apa wewenange kang Daktresnani ana ing PadalemanKu, mangka dheweke wis nindakake pangrantam ala kang samono akehe? Apa daging suci bisa nyingkirake bilaimu? Nalika bilaimu teka, apa kowe banjur bakal surak-surak?” ^b b v15 Daging suci: yaiku perangan-perangan kurban kewan kang digawa menyang Padaleman Suci minangka pisungsung marang Gusti Allah.

¹⁶Rama kita biyen wis ngarani kowe wit jaitun kang ngrembuyung, endah kanthi woh kang apik rupane. Nanging kanthi gumludhuge prahara kang gedhe Rama kita bakal ngobong wit mau, lan pang-pange bakal padha rempu.

¹⁷Rama, Gustine wadyabala swarga, kang wis nandur kowe, wis netepake bilai tumrap kowe, amarga saka pialane Israel lan Yehuda—kang padha nggawe bramatyaKu kanthi ngobong dupa marang Baal.

Sekongkelan Nglawan Yeremia

¹⁸Rama kita wis paring sumurup marang aku, temah aku banjur ngerti; tumuli Paduka ngatingalaken pandamelipun tiyang-tiyang wau dhateng kawula. ¹⁹Nanging aku iki kaya cempe kang jinak kang digiring menyang pamragatan; aku ora ngerti yen wong-wong mau wis padha ngrancang piala tumrap aku, pangucape: “Ayo wite kita tegor dalah wohe; payo dheweke kita sirnakake saka tanahe wong urip, supaya ora ana wong kang ngeling-eling jenenge maneh.” ²⁰Nanging dhuh Rama, Gustine wadyabala swarga, Paduka ingkang ngadili kanthi adil, ingkang nitipriksa manah lan budi, mugi kawula sumerepa paukuman Paduka ingkang adil tumrap tiyang-tiyang punika, awit prakawis kawula sampun kawula pasrahaken dhateng Paduka.

²¹Mulane mangkene pangandikane Rama kita bab wong-wong Anatot kang padha ngarah nyawamu, kang padha ngucap: Aja kowe medhar wangsit kanthi asmane Rama kita, yen ora kowe bakal dakpateni, ^c c v21 Anatot iku kutha asale Yeremia dhewe, sawijining kutha para imam ing sisih lor Yerusalem—dadi sekongkelan nglawan dheweke iki metu saka tangga-tanggane lan sanak-kadange dhewe. ²²mulane mangkene pangandikane Rama, Gustine wadyabala swarga: Lah Aku bakal ngukum wong-wong mau. Para nom-nomane bakal padha mati dening pedhang, anak-anake lanang lan wadon bakal padha mati dening pailan. ²³Ora bakal ana kang kari urip; Aku bakal nekakake bilai marang wong-wong Anatot ing taun paukumane.