Nabi Yeremia Nggugat Kaadilane Sang Rama
Yeremia takon terang-terangan marang Ramané apa sebabé wong cidra padha urip kepénak. Wangsulané ora paring katrangan, mung dalan kang luwih abot ing ngarep: yèn karo wong mlaku waé kowé wis kesel, kepriyé karo jaran — lan kulawargamu dhéwé wis nglawan kowé. Rama kita sungkawa marga saka tanah kang wis dipasrahaké.
12 1Paduka punika adil, Dhuh Rama, saben kawula ngunjukake prakawis kawula wonten ing ngarsa Paduka; ewadene kawula badhe munjuk dhateng Paduka bab pangadilan Paduka. Punapa darunane lampahing tiyang awon punika mulya? Punapa sababipun sakehing tiyang cidra punika gesang tentrem-rahayu? 2Paduka sampun nanem tiyang-tiyang punika, temah sami ngoyot; sami tuwuh sarta ngedalaken woh. Paduka celak wonten ing cangkemipun, nanging tebih saking manahipun. 3Nanging Paduka, Dhuh Rama, nguningani kawula; Paduka mirsani kawula, saha nyoba manah kawula tumrap dhateng Paduka. Tiyang-tiyang punika mugi kasered kados menda ingkang badhe kabeleh, saha kapisahna kangge dinten pembelehan. 4Ngantos pinten dangunipun nagari punika badhe susah, saha rumputing saben pategalan badhe alum? Margi saking pandamel awonipun tiyang-tiyang ingkang manggen ing ngriku, kewan lan peksi sami kasirnakaken—awit tiyang-tiyang sami ngucap: “Panjenenganipun boten badhe mirsani kados punapa dadosipun kita.”
Sang Rama Paring Wangsulan marang Nabi Yeremia
5Yen kowe lumayu adu rikat karo wong-wong kang mlaku dharat, lan kowe nganti kentekan daya, kepriye anggonmu bakal adu playu karo jaran? Yen ing tanah kang tentrem kowe kesandhung, kepriye kadadeanmu ing grumbul-grumbule Bengawan Yarden? 6Awit sanadyan sedulur-sedulurmu dhewe lan brayate bapakmu—malah iya padha ngianati kowe; malah padha mbengok sora nglawan kowe. Aja ngandel marang wong-wong mau, sanadyan padha ngucapake tembung manis marang kowe. 7Aku wis negakake padalemanKu, Aku wis ninggal tanah pusakaKu; kekasihing panggalihKu wis Dakulungake marang tangane para mungsuhe. a a v7 Sanadyan nalika masrahake umate, Rama kita isih sungkawa kaya wong kang kepeksa nglilakake kekasihing panggalihe dhewe — paukuman kang njalari Sang Rama nglilakake sakabehe. 8Tanah pusakaKu wis dadi kaya singa ing alas tumrap Aku; iku wis nggereng nglawan Aku, mulane Aku banjur malik nglawan dheweke. 9Apa tanah pusakaKu iku tumrap Aku kaya manuk pemangsa kang mbelang-mbelang, nganti manuk-manuk pemangsa padha ngubengi dheweke saka sakehing pinggir? Mara, klumpukna sakehing kewan alas; gawanen mrene supaya padha mangan. 10Pangon akeh wis padha ngrisak kebon anggurKu; wis padha ngidak-idak bageanKu; wis padha ndadekake bageanKu kang nengsemake dadi ara-ara samun kang suwung. 11Iku wis padha didadekake suwung; marga saka suwunge, iku susah ana ing ngarsaningKu. Sakehing nagara wis bera, nanging ora ana wong kang ngraosake ing ati. 12Ngliwati sakehing panggonan dhuwur kang gundhul ing ara-ara samun, para juru ngrusak wis padha teka, awit pedhangKu nguntal wiwit saka ujunge nagara tekan ujung sijine; ora ana wong siji-sijia kang slamet. 13Wis padha nyebar gandum, nanging ngeneni eri; wis padha nglakoni kangelan tanpa guna. Padha wirang-a marang panenanmu, marga saka mulad-mulading bebenduKu.
14Mangkene pangandikane Rama kita: Bab sakehing tangga-tanggaKu kang ala, kang padha ngrebut tanah pusaka kang wis Dakparingake marang umatKu Israel—Aku bakal mbedhol wong-wong mau saka ing tanahe, sarta Aku bakal mbedhol wangsane Yehuda saka ing satengahe. 15Sawise padha Dakbedhol, Aku bakal bali maneh, sarta paring welas asih marang wong-wong mau, lan nggawa saben wong bali menyang tanah pusakane dhewe-dhewe, saben wong menyang tanahe.
16Lan manawa wong-wong mau temenan padha sinau marang pranatane umatKu—padha sumpah demi asmaKu, “Demi Ramamu ingkang gesang,” kaya anggone biyen padha mulang umatKu supaya sumpah demi Baal—wong-wong mau bakal padha dibangun ing satengahe umatKu. 17Nanging bangsa endi bae kang ora gelem ngrungokake, bakal Dakbedhol babar pisan lan Daktumpes, mangkono pangandikane Ramamu.