Jeremias 12

12 ¹Matarong ka, akong Amahan, sa matag higayon nga dad-on ko ang akong kaso sa imong atubangan; apan buot kong makigsulti kanimo mahitungod sa imong mga paghukom. Nganong nag-uswag man ang dalan sa mga daotan? Nganong ang tanang maluibon nagkinabuhi nga sayon? ²Gitanom mo sila, ug nanggamot sila; nanubo sila ug namunga. Duol ka sa ilang mga baba apan layo sa ilang mga kasingkasing. ³Apan ikaw, akong Amahan, nakaila kanako; nakita mo ako, ug imong gisulayan ang akong kasingkasing diha kanimo. Guyora sila sama sa mga karnero alang sa ihawan, ug ilain sila alang sa adlaw sa pag-ihaw. ⁴Hangtod kanus-a magbangotan ang yuta ug malaya ang sagbot sa matag uma? Tungod sa pagkadaotan sa mga nagpuyo niini, ang mga mananap ug ang mga langgam gipangbanlas— kay nag-ingon ang katawhan, “Dili niya makita kon unsay mahitabo kanato.”

Mitubag ang Amahan kang Jeremias

⁵Kon nakigdagan ka sa mga magdadagan nga naglakaw ug gikapoy ka nila, unsa pa kaha kon makigindigay ka sa mga kabayo? Kon mapandol ka sa malinawong yuta, unsa may imong buhaton sa kalibonan sa Jordan? ⁶Kay bisan ang imong mga igsoon ug ang panimalay sa imong amahan—bisan sila nagbudhi kanimo; bisan sila naninggit sa makusog batok kanimo. Ayaw sila saligi, bisan pa og mosulti sila og maayong mga pulong kanimo. ⁷Gibiyaan ko ang akong balay, gitalikdan ko ang akong panulondon; gitugyan ko ang hinigugma sa akong kasingkasing ngadto sa mga kamot sa iyang mga kaaway. ^a a v7 Bisan sa pagtugyan sa iyang katawhan, ang atong Amahan nagsubo sama sa usa nga nagbiya sa gugma sa iyang kaugalingong kasingkasing — paghukom nga nagkantidad sa Amahan sa tanan. ⁸Ang akong panulondon nahimo alang kanako nga sama sa usa ka liyon sa kalasangan; nagngulob siya batok kanako, busa mitalikod ako batok kaniya. ⁹Ang akong panulondon ba usa ka kabang nga langgam nga manunukob alang kanako, nga gilibotan sa mga langgam nga manunukob sa matag kilid? Lakaw, tigoma ang tanang ihalas nga mga mananap; dad-a sila aron molamoy. ¹⁰Daghang mga magbalantay ang milaglag sa akong parasan; gitunob-tunoban nila ang akong bahin; gihimo nila ang akong matahom nga bahin nga mamingaw nga kamingawan. ¹¹Gihimo nila kini nga biniyaan; mamingaw, nagbangotan kini sa akong atubangan. Ang tibuok yuta nahimong awaaw, apan walay bisan usa nga nagtagad niini. ¹²Sa tanang hubo nga mga bungtod sa kamingawan miabot ang mga tiglaglag, kay ang akong espada naglamoy gikan sa usa ka tumoy sa yuta ngadto sa pikas; walay bisan usa nga luwas. ¹³Nagpugas sila og trigo apan nag-ani og mga tunok; gikapoy nila ang ilang kaugalingon sa wala. Maulaw kamo sa inyong mga ani, tungod sa akong nagdilaab nga kasuko.

¹⁴Mao kini ang giingon sa atong Amahan: Mahitungod sa tanan kong daotang mga silingan nga nag-ilog sa panulondon nga akong gihatag sa akong katawhan nga Israel—ibton ko sila gikan sa ilang yuta, ug ibton ko ang panimalay sa Juda gikan kanila. ¹⁵Human sila ibton, mobalik ako, kaluy-an ko sila, ug pabalikon ko ang matag usa ngadto sa iyang panulondon, ang matag usa ngadto sa iyang yuta.

¹⁶Kon tinuoray nilang makat-onan ang mga paagi sa akong katawhan—manumpa sa akong ngalan, ‘Ingon nga buhi ang imong Amahan,’ sama sa ilang pagtudlo sa akong katawhan sa pagpanumpa pinaagi kang Baal—pagatukoron sila taliwala sa akong katawhan. ¹⁷Apan ang bisan unsang nasod nga dili mamati, ibton ug laglagon ko sa hingpit, nag-ingon ang inyong Amahan.