يرمياه د خپل پلار په عدل باندې سوال کوى
یرمیا له خپل پلار څخه په ښکاره پوښتنه کوي چې ولې خیانتکاران په آرامۍ ژوند کوي. ځواب هیڅ توضیح نه ورکوي، یوازې د مخکې لا سخته لاره: که پیاده دې ستړي کړي، نو له آسونو سره به څه کوې — او ستا خپله کورنۍ هم درباندې راګرځېدلې ده. زموږ پلار د هغې ځمکې په غم کې دی چې ده تسلیم کړه.
12 1اے زما پلاره، تۀ صادق يې، هر کله چې زۀ خپل مقدمه ستا مخکښې راوړم؛ خو زۀ ستا د فېصلو په حقله درسره خبرې کول غواړم. د بدکارو لار ولې کامياب وى؟ ټول بېايمانه ولې په اَرام ژوند کوى؟ 2تا هغوئ وکرل، او هغوئ جرړې ونيولې؛ هغوئ لوئيږى او مېوه نيسى. تۀ د هغوئ په خولو کښې نزدې يې خو د هغوئ د زړونو نه لرې يې. 3خو اے زما پلاره، تۀ ما پېژنې؛ تۀ ما وينې، او تۀ زما زړۀ ستا په طرف ازمائې. هغوئ د حلالولو دپاره د ګډو په شان راکش کړه، او د قتل دپاره يې د قتل د ورځې دپاره بېل کړه. 4تر څو به دا زمکه ماتم کوى او د هر پټى واښۀ به وچيږى؟ د هغه چا د بدۍ په سبب چې په دې کښې اوسيږى، ځناور او مرغان ورک کړى شول — ځکه چې خلق وائى، ”هغه به ونۀ وينى چې زمونږ سره څۀ کيږى.“
پلار يرمياه ته جواب ورکوى
5کۀ تۀ د پلو منډه وهونکو سره منډه وهلې وى او هغوئ تۀ ستومانه کړے يې، نو بيا به تۀ د آسونو سره څنګه مقابله کوې؟ کۀ تۀ په يو سلامت ملک کښې ښوئيږې، نو د اُردن په ځنګلونو کښې به تۀ څۀ کوې؟ 6ځکه چې حتىٰ ستا وروڼه او ستا د پلار کور — حتىٰ هغوئ هم تا سره بېوفائى کړې ده؛ حتىٰ هغوئ هم ستا خلاف په لوړ آواز چغې وهلى دى. په هغوئ باندې اعتبار مۀ کوه، اګر چې هغوئ تا ته نرمې خبرې کوى. 7ما خپل کور پرېښودو، ما خپله مِيراث پرېښوده؛ ما د خپل زړۀ محبوبه د هغې د دښمنانو په لاسونو کښې ورکړه. a a v7 حتىٰ د خپلو خلقو په حواله کولو کښې هم، زمونږ پلار داسې غم کوى لکه چا چې د خپل زړۀ مينه پرېږدى — داسې عدل چې پلار ته هر څۀ قيمت لرى. 8زما مِيراث زما دپاره په ځنګل کښې د يو زمرى په شان شوے دے؛ هغې زما خلاف غُر کړے دے، نو ځکه زۀ د هغې خلاف اوختلے يم. 9آيا زما مِيراث زما دپاره يو خالدار ښکارى مرغه دے، چې نور ښکارى مرغان د هغې خلاف هرې خوا ته راڅرخيږى؟ لاړ شه، ټول ځنګلى ځناور راجمع کړه؛ راوله يې چې خوړو ته يې. 10ډېرو شپونو زما انګور باغ تباه کړو؛ هغوئ زما برخه په پښو لاندې کړه؛ هغوئ زما ښائسته برخه په يو ويجاړ بيابان بدله کړه. 11هغوئ دا ويجاړ کړ؛ ويجاړ شوے، دا زما مخکښې ماتم کوى. ټوله زمکه برباد شوه، خو هيڅوک دا په زړۀ نۀ اخلى. 12په بيابان کښې په ټولو لغړو لوړو ځايونو باندې تباه کوونکى راغلل، ځکه چې زما توره د زمکې له يو سره نه بل سره پورې خورى؛ هيڅوک محفوظ نۀ دے. 13هغوئ غنم وکرل خو اغزى يې رېبل؛ هغوئ ځانونه بېفائدې ستومانه کړل. د خپلو فصلونو نه شرمنده شئ، زما د سوزوونکى غضب په سبب.
14زمونږ پلار داسې فرمائى: زما د ټولو بدو ګاونډيانو په حقله چې هغه مِيراث نيسى کوم چې ما خپلو خلقو اِسرائيل ته ورکړے وو — زۀ به هغوئ د خپلې زمکې نه راوباسم، او د يهوداه کور به د هغوئ له مينځه راوباسم. 15د هغوئ د راويستلو نه پس به زۀ بيا راستون شم، په هغوئ به رحم وکړم، او هر يو به بېرته خپل مِيراث ته راولم، هر يو خپلې زمکې ته.
16کۀ هغوئ په رښتيا زما د خلقو لارې زده کړى — زما په نوم قسم وخورى چې، ’لکه څنګه چې ستا پلار ژوندے دے،‘ لکه چې هغوئ زما خلقو ته د بعل په نوم قسم خوړل ښودلى وو — نو هغوئ به زما د خلقو په مينځ کښې آباد شى. 17خو کوم قوم چې نۀ غوږ نيسى، زۀ به هغه پوره پوره راوباسم او تباه کړم، ستا پلار فرمائى.
