Jeremia bevraagteken sy Vader se geregtigheid
Jeremia vra sy Vader reguit waarom die troueloses gemaklik lewe. Die antwoord gee geen verduideliking nie, net harder grond wat voorlê: as voetgangers jou moeg maak, hoe dan met perde — en jou eie familie het teen jou gedraai. Ons Vader treur oor die land wat hy oorgegee het.
12 1U is regverdig, my Vader, wanneer ek ook al my saak voor u bring; tog wil ek met u praat oor u oordele. Waarom floreer die weg van die goddelose? Waarom leef al die verraaiers onbesorg? 2U het hulle geplant, en hulle het wortel geskiet; hulle groei en dra vrugte. U is naby in hulle monde, maar ver van hulle harte af. 3Maar u, my Vader, ken my; u sien my, en u toets my hart teenoor u. Sleep hulle weg soos skape vir die slagting, en sit hulle opsy vir die dag van slagting. 4Hoe lank sal die land treur en die gras van elke veld verwelk? Weens die kwaad van dié wat daarin woon, is die diere en die voëls weggevee—want die mense sê: “Hy sal nie sien wat van ons word nie.”
Die Vader antwoord Jeremia
5As jy met hardlopers te voet gewedloop het en hulle het jou uitgeput, hoe sal jy dan met perde kan meeding? As jy in ’n vreedsame land struikel, hoe sal jy dit maak in die ruigtes van die Jordaan? 6Want selfs jou broers en jou vader se huis—selfs hulle het jou verraai; selfs hulle het hard geskreeu teen jou. Moenie hulle vertrou nie, hoewel hulle vriendelike woorde vir jou praat. 7Ek het my huis verlaat, ek het my erfdeel laat vaar; ek het die geliefde van my hart in die hande van haar vyande oorgegee. a a v7 Selfs terwyl hy sy volk oorgee, treur ons Vader soos iemand wat die liefde van sy eie hart prysgee — ’n oordeel wat die Vader alles kos. 8My erfdeel het vir my geword soos ’n leeu in die woud; sy het teen my gebrul, en daarom het ek teen haar gedraai. 9Is my erfdeel vir my ’n bont roofvoël, terwyl roofvoëls aanhoudend sirkel teen haar van alle kante af? Gaan, maak al die wilde diere bymekaar; bring hulle om te verslind. 10Baie herders het my wingerd verwoes; hulle het my deel onder die voet vertrap; hulle het my lieflike deel in ’n verlate woestyn verander. 11Hulle het dit ’n woesteny gemaak; verlate treur dit voor my. Die hele land is verwoes, maar niemand neem dit ter harte nie. 12Oor al die kaal hoogtes in die woestyn het die verwoesters gekom, want my swaard verslind van die een kant van die land tot die ander; niemand is veilig nie. 13Hulle het koring gesaai, maar dorings geoes; hulle het hulleself verniet uitgeput. Skaam julle oor julle oeste, vanweë my brandende toorn.
14So sê ons Vader: Aangaande al my goddelose bure wat beslag lê op die erfdeel wat ek aan my volk Israel gegee het—ek sal hulle uit hulle land uitruk, en die huis van Juda tussen hulle uit uitruk. 15Nadat ek hulle uitgeruk het, sal ek terugkom, aan hulle medelye betoon, en elkeen terugbring na sy erfdeel, elkeen na sy land toe.
16As hulle werklik my volk se weë aanleer—by my naam sweer, ‘So seker as wat jou Vader leef,’ soos hulle my volk geleer het om by Baäl te sweer—sal hulle onder my volk gevestig word. 17Maar enige nasie wat nie wil luister nie, sal ek heeltemal uitruk en vernietig, sê jou Vader.
