يرمياه 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹هغه کلام چې زمونږ د پلار له طرفه يرمياه ته راغلو:

²”د دې لوظ خبرې واورئ او د يهوداه خلقو او هغه کسانو ته يې ووايه چې په يروشلم کښې اوسېږى. ³هغوئ ته ووايه چې د اِسرائيل پلار داسې فرمائى چې، لعنتى دے هغه څوک چې د دې لوظ خبرې نۀ اورى، ⁴کوم چې ما ستاسو پلارانو نيکونو ته په هغه ورځ حُکم کړے وو چې کله ما هغوئ د مِصر د مُلک نه، د اوسپنې د بټئ نه راوويستل، او ووئيل چې، زما اِطاعت وکړئ او هر څۀ وکړئ چې زۀ يې حُکم درکوم، نو تاسو به زما بچى ياست او زۀ به ستاسو پلار يم. ^a a v4 د اوسپنې بټئ د مِصر د ظالِمانه غُلامۍ عکس دے — سوزونکے، بې‌رحمه بندش چې هيڅ د خلاصى لار يې نۀ وه. ⁵بيا به زۀ هغه قسم پوره کړم چې ما ستاسو پلارانو نيکونو ته کړے وو، چې هغوئ ته به هغه مُلک ورکوم چې د دُو او د شاتو جوئ به پکښې بهيږى، لکه څنګه چې نن دے.“ ما جواب ورکړو چې، ”آمين، زمونږ پلاره.“

⁶زمونږ پلار راته وفرمائيل چې، ”دا ټولې خبرې د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې اِعلان کړه چې، د دې لوظ خبرې واورئ او اِطاعت يې وکړئ.“

⁷”ما ستاسو پلارانو نيکونو ته په کلک لهجه خبردارے ورکړے وو چې کله ما هغوئ د مِصر نه راوويستل، تر نن ورځې پورې مې هغوئ ته بار بار خبردارے ورکولو چې، زما اِطاعت وکړئ. ⁸خو هغوئ نۀ اِطاعت وکړو او نۀ يې واورېدل؛ هر يو د خپل ضدى، بد زړۀ پسې لاړو. نو ما د دې لوظ ټولې خبرې پرې راوستلې چې د ساتلو حُکم مې ورته کړے وو، خو هغوئ ونۀ ساتلې.“

⁹زمونږ پلار راته وفرمائيل چې، ”د يهوداه د خلقو او د هغه کسانو په مينځ کښې چې په يروشلم کښې اوسېږى يو سازش شته. ¹⁰هغوئ د خپلو پلارانو نيکونو ګناهونو ته راوګرځېدل، چې زما د خبرو د اورېدو نه يې اِنکار کړے وو. هغوئ د نورو بتانو پسې لاړل چې د هغوئ عبادت وکړى. اِسرائيل او يهوداه زما هغه لوظ مات کړو چې ما د هغوئ د پلارانو نيکونو سره کړے وو.“ ¹¹نو زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زۀ به پرې داسې آفت راولم چې هغوئ به ترې خلاصى نۀ شى موندلے. که څه هم هغوئ ما ته فرياد وکړى، زۀ به يې وانۀ ورم. ¹²بيا به د يهوداه ښارونه او د يروشلم خلق لاړ شى او هغو بتانو ته به فرياد وکړى چې هغوئ ورته لوبان سوزوى، خو دا به هغوئ د مُصيبت په وخت کښې هيڅ خلاص نۀ کړى شى. ¹³اے يهوداه، ستا بتان دومره ډېر دى لکه ستا ښارونه؛ هغه قُربان‌ګاهونه چې تا د دې شرمناک شى دپاره جوړ کړل — د بعل دپاره د لوبان سوزولو قُربان‌ګاهونه — د يروشلم د کوڅو سره برابر دى.

¹⁴”نو تۀ د دې خلقو دپاره دُعا مۀ کوه او نۀ هغوئ دپاره څۀ فرياد يا دُعا اوچته کوه، ځکه چې زۀ به يې وانۀ ورم کله چې هغوئ د خپل مُصيبت په وخت کښې ما ته اوازونه کوى. ¹⁵زما محبوبې ته زما په کور کښې څۀ حق دے، کله چې هغې دومره ډېرې بدکارې کړې دى؟ آيا مقدس غوښه به ستا هلاکت دفع کړى؟ کله چې ستا آفت راشى، آيا بيا به تۀ خوشحالى کوې؟“ ^b b v15 مقدس غوښه: د ژويو د قربانيو هغه برخې چې خُدائ پاک ته د نذرانو په طور هيکل ته راوړلې کيدلې.

¹⁶زمونږ پلار يو وخت تۀ د زيتُون شنه ونه بللې وې، چې ښکُلى او د ښو جوړو مېوو نه ډکه وه. خو د يوې زورورې طوفانى غږ سره به زمونږ پلار دا ونه اور ته واچوى، او د دې څانګې به ماتې شى.

¹⁷د آسمان د لښکرو پلار، چې تۀ يې کرلے وې، ستا خلاف د آفت فيصله کړې ده، د هغه بدۍ په سبب چې اِسرائيل او يهوداه وکړه — چې د بعل دپاره د لوبان په سوزولو يې زۀ په غُصه کړم.

د يرمياه خلاف يو سازش

¹⁸زمونږ پلار دا ماته معلوم کړو، نو ما پوهه شوم؛ بيا تا د هغوئ کارونه راته وښودل. ¹⁹خو زۀ لکه يو نرم ګډورے وم چې ذبح کولو ته يې بيولو؛ ما خبر نۀ وم چې هغوئ زما خلاف سازش جوړ کړے دے، او وائى چې، ”راځئ چې دا ونه د مېوې سره ختمه کړو؛ راځئ چې دا د ژوندو د مُلک نه پرې کړو، دې دپاره چې هيڅوک يې نوم ياد نۀ کړى.“ ²⁰خو اے د آسمان د لښکرو پلاره، تۀ چې په صداقت سره اِنصاف کوې، چې د زړۀ او د عقل آزمائِش کوې، پرېږده چې زۀ ستا اِنصاف پر هغوئ وګورم، ځکه چې ما خپله دعوىٰ تا ته سپارلې ده.

²¹نو زمونږ پلار د عناتوت د خلقو په حقله داسې فرمائى چې ستا د ژوند غوښتونکى دى، او وائى چې، د زمونږ پلار په نوم نبوت مۀ کوه، که نه نو مونږ به دې قتل کړو، ^c c v21 عناتوت د يرمياه خپل ښار وو، د کاهنانو يو ښار چې د يروشلم د شمال طرف ته وو — نو د هغۀ خلاف دا سازش د هغۀ د خپلو ګاونډيانو او خپلوانو له طرفه راغلو. ²²نو د آسمان د لښکرو پلار داسې فرمائى چې، زۀ به هغوئ ته سزا ورکوم. د هغوئ ځوانان به په تُوره مړۀ شى، د هغوئ زامن او لوڼه به په قحط مړۀ شى. ²³هيڅ باقى به پاتې نۀ شى؛ زۀ به د عناتوت په خلقو باندې د هغوئ د سزا په کال کښې آفت راولم.