Perjangjian anu Teu Daraek Diturut ku Maranehna

Rama urang ngingetkeun deui perjangjian anu dijieun basa kaluar ti Mesir sarta nyebut éta geus dirempak; Mantenna nitah Yeremia eureun ngadoakeun rahayat. Tuluy Yeremia nyaho yén urang lemburna sorangan di Anatot geus sasabaan rék maéhan anjeunna. Anjeunna kungsi jadi domba anu dituntun, teu sadar nanaon, sarta anjeunna ménta kaadilan.

Pasal 11.

Dawuhan anu sumping ka Yermia ti Rama urang:

“Regepkeun ucapan-ucapan perjangjian ieu, tuluy caritakeun ka urang Yuda jeung ka anu maratuh di Yerusalem. Omongkeun ka maranehna: Kieu dawuhan Rama Israil: Sing kasapa saha-saha anu teu daek ngadengekeun ucapan-ucapan perjangjian ieu, anu ku Kami diparentahkeun ka karuhun maraneh basa Kami ngaluarkeun maranehna ti tanah Mesir, tina dapur beusi, kieu dawuhan Kami: Kudu narurut ka Kami sarta lampahkeun sagala anu diparentahkeun ku Kami, supaya maraneh jadi anak Kami sarta Kami jadi Rama maraneh. ^a Supaya Kami bisa ngalaksanakeun sumpah anu geus diikrarkeun ku Kami ka karuhun maraneh, rek maparin tanah anu ngocor ku susu jeung madu—sakumaha anu kaalaman kiwari.” Unjukan abdi, “Amin, nun Ama.”

Rama urang ngandika ka kuring: “Uarkeun sagala ucapan ieu di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem: Regepkeun ucapan-ucapan perjangjian ieu tuluy turutkeun.”

“Kami geus ngelingan karuhun maraneh kalawan temen basa Kami nyandak maranehna kaluar ti Mesir, bari terus-terusan ngelingan nepi ka poe ieu: Kudu narurut ka Kami. Tapi maranehna teu narurut jeung teu ngadarenge; masing-masing nuturkeun hate sorangan anu baong tur jahat. Nya ku sabab eta Kami ngadatangkeun ka maranehna sagala ucapan perjangjian ieu anu ku Kami diparentahkeun supaya diturut, tapi ku maranehna teu dilakonan.”

Rama urang ngandika ka kuring: “Aya hiji komplotan jahat di antara urang Yuda jeung anu maratuh di Yerusalem. Maranehna geus marulang kana dosa-dosa karuhunna, anu embung ngadengekeun ucapan Kami. Maranehna geus nuturkeun allah-allah sejen sarta ngawula ka dinya. Israil jeung Yuda geus ngarempak perjangjian Kami anu ku Kami dijieun jeung karuhunna.” Ku sabab eta kieu dawuhan Rama urang: Kami rek ngadatangkeun ka maranehna hiji balai anu moal bisa disingkahan. Sanajan maranehna sasambat ka Kami, Kami moal ngadenge. Tuluy kota-kota Yuda jeung urang Yerusalem bakal indit tuluy sasambat ka allah-allah anu sok diukusan ku maranehna, tapi eta kabeh pamohalan bisa nyalametkeun maranehna dina waktu kasusahanana. Allah-allah maneh teh réana saloba kota-kota maneh, eh Yuda; altar-altar anu didegkeun ku maneh pikeun perkara anu matak era tea—altar-altar pikeun ngukus ka Baal—réana sakumaha loba jalan di Yerusalem.

“Ku kituna maneh ulah mangnedakeun ieu bangsa, ulah nyuarakeun panyambat atawa paneda keur maranehna, sabab Kami moal ngadenge waktu maranehna sasambat ka Kami dina waktu kasusahanana. “Naon hakna kakasih Kami di jero bumi Kami, sedengkeun manehna geus ngalampahkeun kacida lobana rarancang jahat? Naha daging suci bisa nyegah cilaka maneh? Lamun balai maneh datang, naha maneh bakal bungah?” ^b

Rama urang kungsi nyebut maneh tangkal jaitun anu subur, endah ku buahna anu alus pisan. Tapi kalawan sora ngaguruh angin ribut anu rongkah Rama urang bakal ngahuru eta tangkal, sarta dahan-dahanna bakal pareupeus.

Rama, Panglima Balad Sawarga, anu geus melak maneh, geus netepkeun balai pikeun maneh, ku karana kajahatan anu dilampahkeun ku Israil jeung Yuda—anu ngahudang bebendu Kami ku ngukus ka Baal.

Rarancang Jahat Ngalawan Yermia

Rama urang parantos ngawartosan ka abdi, mila abdi terang; teras Ama nembongkeun pialampah maranehna ka abdi. Ari abdi teh ibarat anak domba anu lindeuk anu digiring ka pameuncitan; abdi teu nyangka yen maranehna geus ngarancang jahat ngalawan ka abdi, bari ngaromong, “Urang binasakeun ieu tangkal jeung buahna; urang teukteuk manehna tina tanah nu hirup, supaya ngaranna ulah aya nu inget deui.” Nun Ama, Panglima Balad Sawarga, anu ngahakiman kalawan adil, anu nguji hate jeung pikiran, mugi abdi ningali kaadilan Ama ka maranehna, sabab perkawis abdi parantos dipasrahkeun ka Ama.

Ku sabab eta kieu dawuhan Rama urang ngeunaan urang Anatot anu ngarah kana nyawa maneh, anu ngaromong, Maneh ulah ngaramal nganggo jenengan Rama urang, bisi maneh dipaehan ku kami, ^c ku sabab eta kieu dawuhan Rama, Panglima Balad Sawarga: Kami rek ngahukum maranehna. Nonoman-nonomanana bakal paraeh ku pedang, anak-anakna lalaki jeung awewe bakal paraeh ku kalaparan. Moal aya saurang-urang acan anu bakal nyésa; Kami rek ngadatangkeun balai ka urang Anatot dina taun hukumanana.