Oʻlik butlar, tirik Ota

Butlar tirik Ota bilan yonma-yon qoʻyiladi: yogʻoch kesiladi va yiqilmasin deb mixlab tik qoʻyiladi, yura olmagani uchun koʻtarib yuriladi. U yerni yaratgan va uning ustida momaqaldiroqdek gumburlaydi. Soʻng shahar surgunga tugunini yigʻadi, Yeremiyo esa gʻazab bilan emas, adolat bilan tuzatilishni soʻraydi.

10-bob.

Ey Isroil xonadoni, Otamiz sizlarga aytayotgan soʻzni tinglanglar.

Otamiz shunday aytmoqda: Xalqlarning yoʻl-yoʻsinini oʻrganmanglar, garchi xalqlar osmondagi alomatlardan qoʻrqsalar-da, sizlar ulardan qoʻrqmanglar.

Zero, xalqlarning urf-odatlari puchdir: kimdir oʻrmondan bir daraxtni kesadi, usta esa uni iskanasi bilan yoʻnadi. Uni kumush va oltin bilan bezaydilar; bolgʻa va mixlar bilan uni mahkamlaydilar, toki qulab tushmasin. Bodringzordagi qoʻrqinchoqday, ularning butlari gapira olmaydi; ularni koʻtarib yurish kerak, chunki ular yura olmaydi. Ulardan qoʻrqmanglar, chunki ular zarar yetkaza olmaydi, yaxshilik qilishga ham ularning qudrati yoʻq.

Senga oʻxshagan biror zot yoʻq, ey Otamiz; Sen ulugʻsan, Sening noming qudratda ulugʻdir. Ey xalqlar Shohi, Sendan kim ham qoʻrqmasin? Bu Senga loyiqdir, chunki xalqlarning barcha donishmandlari orasida va ularning barcha shohliklarida Senga oʻxshagan biror zot yoʻqdir. Ularning bari aqlsiz va nodondir; ularning taʼlimoti puch butlardan keladi — yogʻochdan boshqa narsa emas. Toblangan kumush Tarshishdan, oltin esa Ufazdan keltiriladi; ular hunarmand va zargarlar tomonidan yasalgan. Butlarning kiyimi binafsha va zargʻaldoq rangdadir — hammasi mohir qoʻllarning ishidir. Lekin Otamiz haqiqiy Zotdir; U tirik Ota va abadiy Shohdir. Uning gʻazabidan yer titraydi, xalqlar Uning qahriga dosh berolmaydi.

Ularga shunday deb ayting: “Osmon bilan yerni yaratmagan xudolar yer yuzidan hamda osmon ostidan yoʻq qilinadi.” Yerni Oʻz qudrati bilan yaratgan, olamni Oʻz donoligi bilan barpo etgan, osmonni Oʻz aql-idroki bilan yoygan Zot Udir. U momaqaldiroq gumburlatganda, osmondagi suvlar shovullaydi; U yerning chekkalaridan tumanlarni koʻtaradi. U yomgʻir uchun chaqmoq yaratadi, shamolni esa Oʻz xazinalaridan chiqaradi. Har bir inson aqlsiz va bilimsizdir; har bir zargar oʻz butlaridan uyatga qoladi, chunki uning quyma butlari yolgʻondir, ularda nafas yoʻq. Ular puchdir, masxaraga loyiqdir; jazo vaqti kelganda ular halok boʻladi. Yoqubning Nasibasi bularga oʻxshamaydi, chunki U hamma narsani yaratgan Zotdir, Isroil esa Uning merosi boʻlgan qabiladir; Uning nomi — osmon qoʻshinlari Otasidir. ^a

Yaqinlashayotgan surgun

Ey qamal ostida yashovchi, tugun-taraxingni yerdan yigʻishtirib ol.

Zero, Otamiz shunday aytmoqda: Mana, bu safar Men bu yurtning aholisini uloqtirib tashlayman, ularga shunday kulfat keltiramanki, buni his qiladilar.

Jarohatim uchun holimga voy! Yaram ogʻirdir. Lekin men dedim: “Darhaqiqat, bu mening dardimdir, men unga chidashim kerak.” Chodirim vayron boʻldi, arqonlarimning bari uzildi. Bolalarim meni tark etdi, endi ular yoʻq; chodirimni qaytadan tikadigan yoki pardalarimni osadigan hech kim qolmadi. Zero, choʻponlar aqlsiz boʻlib qoldi va Otamizni izlamadilar; shu sababli ularning ishi yurishmadi, butun suruvi tarqab ketdi. Quloq soling! Bir xabar kelmoqda — shimol yurtidan buyuk gʻala-gʻovur — Yahudo shaharlarini vayronaga, chiyaboʻrilar makoniga aylantirish uchun. Bilaman, ey Otamiz, inson oʻz yoʻlining egasi emasligini; yurgan kishi oʻz qadamlarini boshqara olmasligini.

Yeremiyoning rahm-shafqat soʻrab qilgan ibodati

Meni tuzatgin, ey Otamiz, lekin adolat bilan — Oʻz gʻazabing ichida emas, aks holda Sen meni yoʻqqa chiqarasan. Oʻz gʻazabingni Seni tanimaydigan xalqlar ustiga, Sening noming bilan chaqirmaydigan ellar ustiga toʻk; chunki ular Yoqubni yeb bitirdi — uni yeb, tugatdi — va uning yaylovini vayron qildi.