Księga Jeremiasza 10

10 ¹Słuchajcie słowa, które nasz Ojciec mówi do was, domu Izraela.

²Tak mówi nasz Ojciec: Nie uczcie się drogi narodów ani nie lękajcie się znaków na niebie, choć narody się ich lękają.

³Bo zwyczaje ludów są bezwartościowe: ktoś ścina drzewo w lesie, a rzemieślnik obrabia je swoim dłutem. ⁴Zdobią je srebrem i złotem; umacniają je młotkiem i gwoździami, aby się nie chwiało. ⁵Jak strach na wróble na polu ogórków, tak ich bożki nie mogą mówić; trzeba je nosić, bo same nie chodzą. Nie bójcie się ich, bo nie mogą zaszkodzić, ani nie mają mocy czynić dobra.

⁶Nie ma nikogo takiego jak ty, nasz Ojcze; wielki jesteś, a twoje imię jest wielkie w mocy. ⁷Któż by się ciebie nie bał, Królu narodów? To ci się należy, bo wśród wszystkich mędrców narodów i we wszystkich ich królestwach nie ma nikogo takiego jak ty. ⁸Wszyscy są głupi i bezrozumni; ich nauka pochodzi od bezwartościowych bożków — to tylko drewno. ⁹Kute srebro przywożą z Tarszisz, a złoto z Ufaz, wykonane przez rzemieślników i złotników; ich szata jest fioletowa i purpurowa — wszystko to dzieło zręcznych rąk. ¹⁰Ale nasz Ojciec jest tym prawdziwym; on jest Ojcem żywym i Królem wiecznym. Od jego gniewu drży ziemia, a narody nie mogą znieść jego zapalczywości.

¹¹Powiedzcie im: „Bogowie, którzy nie uczynili nieba i ziemi, zginą z ziemi i spod nieba”. ¹²To on uczynił ziemię swoją mocą, utwierdził świat swoją mądrością i rozciągnął niebiosa swoim rozumem. ¹³Gdy zagrzmi, szumią wody w niebiosach; sprawia, że mgły się podnoszą od krańców ziemi. On czyni błyskawice dla deszczu i wyprowadza wiatr ze swoich skarbców. ¹⁴Każdy człowiek jest głupi i bez wiedzy; każdy złotnik okrywa się wstydem z powodu swoich bożków, bo jego odlane posągi są kłamstwem i nie ma w nich tchu. ¹⁵Są bezwartościowe, są pośmiewiskiem; w czasie swojej kary zginą. ¹⁶Dział Jakuba nie jest taki jak one, bo on ukształtował wszystko, a Izrael jest szczepem jego dziedzictwa; Ojciec Zastępów niebieskich — takie jest jego imię. ^a a v16 „Dział Jakuba” to tytuł Boga, określający go jako prawdziwy skarb i dziedzictwo należące do jego ludu.

Nadchodzące wygnanie

¹⁷Zbierz z ziemi swój tobołek, ty, która mieszkasz w oblężeniu.

¹⁸Bo tak mówi nasz Ojciec: Oto tym razem wyrzucam mieszkańców tej ziemi i sprowadzę na nich ucisk, aby go odczuli.

¹⁹Biada mi z powodu mojej rany! Bolesne jest moje zranienie. Ale powiedziałem: „Naprawdę, to moja niemoc, i muszę ją znosić”. ²⁰Mój namiot jest zniszczony, a wszystkie moje liny zerwane. Moje dzieci odeszły ode mnie i już ich nie ma; nie ma już nikogo, kto by rozbił mój namiot na nowo ani rozpiął moje zasłony. ²¹Bo pasterze stali się głupi i nie szukali naszego Ojca; dlatego im się nie powiodło, a cała ich trzoda jest rozproszona. ²²Słuchajcie! Nadchodzi wieść — wielki tumult z ziemi północnej — aby obrócić miasta Judy w pustkowie, siedlisko szakali. ²³Wiem, nasz Ojcze, że droga człowieka nie należy do niego; nikt, kto chodzi, nie kieruje swoimi krokami.

Modlitwa Jeremiasza o miłosierdzie

²⁴Karć mnie, nasz Ojcze, ale sprawiedliwie — nie w swoim gniewie, abyś nie obrócił mnie wniwecz. ²⁵Wylej swój gniew na narody, które cię nie znają, i na ludy, które nie wzywają twojego imienia; bo pożarły Jakuba — pożarły go i strawiły, i spustoszyły jego pastwisko.