Sumber Cipanon

Yeremia hayang bisa ceurik teu eureun-eureun, atawa indit pisan, sabab tatangga jeung dulur geus ngajadikeun bohong hiji kaahlian. Rama urang nyebatkeun nagara bakal dikosongkeun sarta dipencarkeun. Hiji-hijina hal anu pantes diagul-agul nyaéta wawuh ka Mantenna — asih nu satia, kaadilan, kabeneran, hal-hal anu bener-bener dipikaresep ku Mantenna.

Pasal 9.

Duh, saupama sirah kuring jadi hulu cai, jeung panon kuring jadi sumber cipanon, supaya kuring bisa ceurik beurang peuting mikeun anu tiwas ti putri bangsa kuring! Duh, saupama kuring boga di gurun keusik pamondokan keur nu ngumbara, supaya kuring bisa ninggalkeun bangsa kuring tuluy ngejat ti maranehna! Sabab maranehna kabeh jalma jinah, gorombolan hianat.

Maranehna melengkungkeun letahna cara gondewa; bohong, lain kasatiaan, anu geus kuat di ieu nagri. Maranehna indit ti kajahatan ka kajahatan, jeung maranehna henteu wanoh ka Kami, dawuhan Rama urang.

Masing-masing sing waspada ka tatanggana, jeung ulah percaya ka dulur saurang ogé; sabab unggal dulur téh tukang nipu, jeung unggal tatangga ider-ideran ngupat.

Masing-masing nipu tatanggana, jeung taya saurang ogé anu ngomong bener; maranehna geus ngalatih letahna sangkan bisa ngabohong, nepi ka cape ku migawe kajahatan. Maneh hirup di tengah-tengah tipu daya; ku tipu dayana maranehna embung wanoh ka Kami, dawuhan Rama urang.

Ku sabab kitu kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga: Kami rek ngaleyur jeung nguji maranehna, sabab kumaha deui kuduna Kami tumindak, ku karana putri bangsa Kami? Letahna téh jamparing nu matak paéh; ngomongna tipu daya. Ku sungutna masing-masing ngomong daméy ka tatanggana, tapi di jero haténa manéhna masang panyegat keur manéhna. Naha Kami moal ngahukum maranehna ku karana hal-hal ieu? dawuhan Rama urang. Naha Kami moal ngabales ka bangsa anu siga kieu? “Kami rek ceurik jeung midangdam mikeun gunung-gunung, jeung ngagerowokkeun tunggara pikeun pangangonan di gurun keusik, sabab geus jadi suwung nepi ka euweuh saurang ogé nu ngaliwat, jeung sora ingu nu ngagerung geus teu kadéngé. Ti manuk di langit nepi ka sato galak, kabéh geus lalumpatan tuluy leungit. Kami rek ngajadikeun Yerusalem tumpukan ruruntuhan, sayang ajag; jeung Kami rek ngajadikeun kota-kota Yuda suwung, taya nu matuh.”

Saha jalma anu cukup bijaksana pikeun ngarti kana ieu hal? Ka saha baé lisan Rama urang geus ngandika, sangkan bisa nerangkeun naon sababna ieu nagri ruksak, garing kahuruan cara gurun keusik, nepi ka taya saurang ogé anu ngaliwat?

Jeung kieu dawuhan Rama urang: Lantaran maranehna geus ninggalkeun pangajaran Kami, nu geus dipaparinkeun ka maranehna, jeung henteu ngesto kana soara Kami sarta henteu nurut kana eta, tapi kalah ka ngabandel nuturkeun haténa sorangan sarta ngaguluyur ka brahala-brahala Baal, saperti nu diajarkeun ku karuhunna. Ku sabab kitu kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil: Kami rek ngahakanan ieu bangsa ku kadaharan nu pait sarta mere nginum cai nu diracun. Kami rek mebarkeun maranehna ka antara bangsa-bangsa nu can kungsi dipikawanoh ku maranehna atawa ku karuhunna, sarta Kami rek ngirimkeun pedang pikeun ngudag maranehna nepi ka maranehna beak ku Kami.

Kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga: Perhatikeun! Sok geroan awewe-awewe nu ahli nguluwut; utus jalma-jalma nu geus biasa midangdam. Sina maranehna gancang jeung midangdam ceurik mikeun urang, supaya panon urang ngucurkeun cipanon jeung kongkolak urang ngaburial ku cai.

Sabab sora tunggara kadéngé ti Sion: Kacida ancurna urang! Urang kacida éraeunana, sabab urang geus ninggalkeun ieu nagri, sabab maranehna geus ngaruntuhkeun imah-imah urang. Ayeuna darengekeun dawuhan Rama urang, eh para awewe; sina ceuli maraneh narima pangandika ti lisan-Na. Ajar anak-anak awewe maraneh midangdam, sarta masing-masing ngajar tatanggana nyieun tunggara. Sabab maot geus asup ti jandela-jandela urang; geus asup ka karaton-karaton urang, meuncitan barudak ti jalan-jalan jeung para nonoman ti alun-alun.

Omongkeun: Kieu dawuhan Rama urang: Bugang jalma-jalma bakal ngagaroler kawas tai kandang di tegalan nu lega, kawas gabruganan paré nu tinggaleun di tukangeun nu dibuat, taya saurang ogé nu ngumpulkeun.

Kieu dawuhan Rama urang: Ulah sina jalma bijaksana agul ku kabijaksanaanana, ulah sina jalma kuat agul ku kakuatanana, ulah sina jalma beunghar agul ku kabeungharanana; tapi sing saha nu rek agul, sina agul ku ieu: yen manehna ngarti sarta wanoh ka Kami—yen Kami teh Rama maraneh, anu tumindak ku kaasih nu satia, kaadilan, sarta kabeneran di ieu bumi; sabab dina hal-hal ieu Kami ngaraos bingah, dawuhan Rama urang.

Pek tengetan, bakal datang mangsana, dawuhan Rama urang, nu harita Kami bakal ngahukum sakabeh jalma anu disunat ngan dina dagingna bae. Mesir, Yuda, Edom, bani Amon, Moab, jeung sakabeh jalma nu nyukuran buuk dina palipisna sarta nu matuh di gurun keusik. Sabab sakabeh bangsa ieu henteu disunat, jeung sakabeh turunan Israil teuas hatena.