ارمیا 9

9 ¹ای کاش سرم چشمهٔ آب بود و چشمانم فوّارهٔ اشک، تا روز و شب برای کشتگانِ دخترِ قومم بگریم! ²ای کاش در بیابان منزلگاهی برای مسافران داشتم، تا قوم خود را ترک کنم و از آنان دور شوم! زیرا همه زناکارند، دسته‌ای خیانتکار.

³زبان خود را چون کمان می‌کشند؛ دروغ، نه راستی، در این سرزمین نیرومند شده است. از شرارتی به شرارتی دیگر می‌روند و مرا نمی‌شناسند، پدر ما می‌فرماید.

⁴هر کس از همسایهٔ خود برحذر باشد و به هیچ برادری اعتماد نکند؛ زیرا هر برادری فریبکار است و هر همسایه‌ای به تهمت‌زنی مشغول.

⁵هر کس همسایهٔ خود را فریب می‌دهد و کسی راست نمی‌گوید؛ زبان خود را به دروغ‌گویی عادت داده‌اند و خویشتن را در بدکاری فرسوده می‌سازند. ⁶تو در میان فریب زندگی می‌کنی؛ آنان به‌سبب فریبِ خود از شناختِ من سر باز می‌زنند، پدر ما می‌فرماید.

⁷پس پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: اینک آنان را تصفیه و آزمایش خواهم کرد، زیرا جز این چگونه عمل کنم، به‌خاطرِ دخترِ قومم؟ ⁸زبانشان تیرِ مرگبار است؛ به فریب سخن می‌گوید. هر کس با دهانِ خود با همسایه‌اش از صلح سخن می‌گوید، امّا در دل برایش کمین می‌گذارد. ⁹آیا آنان را به‌خاطرِ این کارها مجازات نکنم؟ پدر ما می‌فرماید. آیا بر قومی این‌چنین داوری نیاورم؟ ¹⁰«برای کوه‌ها می‌گریم و شیون می‌کنم، و برای چراگاه‌های بیابان مرثیه سر می‌دهم، زیرا چنان ویران شده‌اند که کسی از آنها نمی‌گذرد، و بانگِ گاوان شنیده نمی‌شود. از پرندگانِ آسمان تا حیوانات، همه گریخته و رفته‌اند. ¹¹اورشلیم را به تلی از ویرانه بدل خواهم کرد، لانهٔ شغالان؛ و شهرهای یهودا را ویران خواهم ساخت، بی‌آنکه ساکنی در آن بماند.»

¹²کیست آن‌قدر حکیم که این را دریابد؟ دهانِ پدر ما با که سخن گفته تا بازگوید چرا این سرزمین ویران شده، همچون بیابان سوخته، بی‌آنکه کسی از آن بگذرد؟

¹³و پدر ما می‌فرماید: از آن‌رو که تعلیمِ مرا که به آنان دادم ترک کردند و از صدای من پیروی نکردند و بر طبقِ آن رفتار ننمودند، ¹⁴بلکه سرسختانه از دلِ خود پیروی کردند و در پیِ بعل‌ها رفتند، چنان‌که پدرانشان به آنان آموخته بودند. ¹⁵پس پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌فرماید: به این قوم خوراکِ تلخ خواهم خورانید و آبِ زهرآلود به آنان خواهم نوشانید. ¹⁶آنان را در میان قوم‌هایی پراکنده خواهم ساخت که نه خود و نه پدرانشان می‌شناختند، و شمشیری از پیِ آنان خواهم فرستاد تا نابودشان کنم.

¹⁷پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: تأمل کنید! زنانِ نوحه‌گر را فرا خوانید؛ در پیِ آنان که در مرثیه‌سرایی ماهرند بفرستید. ¹⁸بگذار بشتابند و بر ما نوحه سر دهند، تا چشمانمان از اشک جاری شود و پلک‌هایمان از آب روان گردد.

¹⁹زیرا صدای نوحه از صهیون شنیده می‌شود: چه ویران شده‌ایم! سخت شرمساریم، زیرا این سرزمین را ترک کرده‌ایم، زیرا مسکن‌هایمان را ویران کرده‌اند. ²⁰اکنون ای زنان، کلامِ پدر ما را بشنوید؛ بگذارید گوشهایتان کلامِ دهانِ او را دریافت کند. به دخترانتان نوحه بیاموزید و هر یک به همسایهٔ خود مرثیه. ²¹زیرا مرگ از پنجره‌هایمان بالا آمده؛ به کاخ‌هایمان درآمده است، تا کودکان را از کوچه‌ها و جوانان را از میدان‌ها منقطع سازد.

²²بگو: پدر ما چنین می‌فرماید: اجسادِ مردمان همچون سرگین بر رویِ صحرا خواهد افتاد، همچون بافه‌های غله که پشتِ سرِ دروگر بر جای می‌ماند، بی‌آنکه کسی آنها را گرد آورد.

²³پدر ما چنین می‌فرماید: حکیم به حکمتِ خود فخر نکند، و توانا به توانایی‌اش فخر نکند، و ثروتمند به ثروتش فخر نکند؛ ²⁴بلکه هر که فخر می‌کند، به این فخر کند: که مرا درک می‌کند و می‌شناسد—که من پدرِ شما هستم، که بر زمین با محبتِ وفادار، انصاف و عدالت عمل می‌کنم؛ زیرا از این چیزهاست که خشنود می‌شوم، پدر ما می‌فرماید.

²⁵اینک روزهایی می‌آید، پدر ما می‌فرماید، که همهٔ آنان را که تنها در جسم مختون‌اند مجازات خواهم کرد. ²⁶مصر، یهودا، ادوم، بنی‌عمّون، موآب، و همهٔ آنان که موی شقیقهٔ خود را می‌تراشند و در صحرا ساکن‌اند. زیرا همهٔ این قوم‌ها نامختون‌اند، و تمامیِ خاندانِ اسرائیل سخت‌دل‌اند.