يرمياه 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹”انهيءَ وقت،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”يهوداہ جي بادشاهن، حاڪمن، ڪاهنن، نبين ۽ يروشلم جي ماڻهن جا هڏا سندن قبرن مان ڪڍندا. ²اهي سج، چنڊ ۽ آسمان جي سڀني لشڪر جي اڳيان پکيڙيا ويندا، جن سان هنن پيار ڪيو، جن جي خدمت ڪئي، جن جي پٺيان لڳا، جن کان پڇيائون ۽ جن کي سجدو ڪيائون— نڪي گڏ ڪيا ويندا نڪي دفن ڪيا ويندا، زمين تي ڀاڻ ٿي پوندا. ³هن بڇڙي گھراڻي جا بچيل سڀ ماڻهو، جتي جتي مون کين تڙي ڪڍيو آهي، اتي زندگيءَ جي بدران موت چونڊيندا،“ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو.

اهي ماڻهو جيڪي موٽڻ نہ چاهيندا

⁴”کين چؤ تہ ’اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ جيڪڏهن ماڻهو ڪري پون تہ ڇا اُٿندا نہ؟ جيڪڏهن ڪو ڦري وڃي تہ ڇا موٽندو نہ؟ ⁵پوءِ هي قوم يروشلم ڇو ڦري وئي آهي، دائمي پٺتي هٽڻ ۾؟ اهي ٺڳيءَ کي چنبڙيل آهن؛ موٽڻ کان انڪار ٿا ڪن.‘ ⁶مون ڌيان سان ٻڌو آهي، پر اهي صحيح ڳالهه نہ ٿا ڪن. ڪوبہ پنهنجي بڇڙائيءَ کان نہ ٿو ڦري، ۽ نہ ٿو پڇي تہ ’مون ڇا ڪيو آهي؟‘ هر هڪ پنهنجي واٽ تي ڊوڙي ٿو، جهڙو جنگ ۾ جھپٽيندڙ گھوڙو. ⁷آسمان ۾ لڪلڪ بہ پنهنجا مقرر وقت ڄاڻي ٿي، ۽ قمري، ابابيل ۽ ڪونج پنهنجي اچڻ جو وقت سانڀين ٿا. پر منهنجا ماڻهو پنهنجي پيءُ جون انصاف واريون واٽون نہ ٿا ڄاڻن. ⁸اوهين ڪيئن ٿا چئو تہ ’اسين عقلمند آهيون، ۽ اسان جي پيءُ جي شريعت اسان وٽ آهي،‘ جڏهن تہ حقيقت ۾ ڪاتبن جي ڪوڙي قلم ان کي ڪوڙ بڻائي ڇڏيو آهي؟ ⁹عقلمند شرمسار ٿيندا؛ هو گھبرائجي ويندا ۽ ڦاسي پوندا. ڏسو، هنن منهنجي ڪلام کي رد ڪيو آهي، تنهنڪري انهن ۾ ڪهڙي دانائي رهي آهي؟ ¹⁰تنهنڪري مان سندن زالون ٻين کي ۽ سندن پوکيون نون مالڪن کي ڏيندس. ڇاڪاڻ تہ ننڍي کان وڏي تائين، هر ڪو ناجائز نفعي جو لالچي آهي؛ نبيءَ کان ڪاهن تائين، هر ڪو ٺڳي ڪري ٿو.‘ ¹¹منهنجي قوم جي ڌيءَ جي گھاءَ تي ائين مرهم پٽي ڪن ٿا ڄڻ ڪا ڳالهه ئي نہ هجي، ۽ چون ٿا تہ ’سلامتي، سلامتي،‘ جڏهن تہ سلامتي ناهي. ¹²ڇا کين پنهنجن ڪيل نفرت جوڳن ڪمن تي شرم آيو؟ نہ، کين ڪو شرم ئي نہ آيو؛ هو شرمائڻ بہ نہ ڄاڻندا هئا. تنهنڪري هو ڪريل ماڻهن ۾ ڪرندا؛ جڏهن مان کين سزا ڏيندس تڏهن هو هيٺ ڪيا ويندا،‘ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ¹³’مان کين ضرور گڏ ڪندس،‘ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ’ويلن تي انگور نہ هوندا، انجير جي وڻ تي انجير نہ هوندا، ۽ پن سڪي ويندا؛ جيڪي مون کين ڏنو هو سو کائن هليو ويندو.‘

¹⁴”اسين هتي ڇو ويٺا آهيون؟ گڏجي اچو! اچو تہ قلعي بند شهرن ڏانهن ڀڄي وڃون ۽ اتي هلاڪ ٿيون، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ اسان کي هلاڪ ٿيڻ جي سزا ڏني آهي ۽ زهريلو پاڻي پياريو آهي، ڇو تہ اسان هن جي خلاف گناه ڪيو آهي.“

¹⁵اسان کي سلامتيءَ جي آس هئي، پر ڪابہ ڀلائي نہ آئي؛ شفا جي وقت جي آس هئي، پر ان جي بدران دهشت آهي. ¹⁶دشمن جي گھوڙن جي ڦنڪار دان کان ٻڌجي ٿي؛ سندن نر گھوڙن جي هڻڪار جي آواز تي سڄي ملڪ ۾ ڏڪڻي پئجي وڃي ٿي. هو اچي ملڪ کي ۽ جيڪي ڪجھہ ان ۾ آهي، شهر کي ۽ ان ۾ رهندڙ سڀني کي کائي ڇڏين ٿا.

¹⁷”ڇو تہ ڏسو، آءٌ اوهان ۾ زهريلا نانگ موڪلي رهيو آهيان، اهڙا نانگ جن کي منتر سان وس نہ ٿو ڪري سگھجي، ۽ اهي اوهان کي ڏنگيندا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

يرمياہ پنهنجي قوم لاءِ روئي ٿو

¹⁸منهنجي خوشي ختم ٿي وئي آهي، ڏک مون تي غالب ٿي ويو آهي؛ منهنجي دل منهنجي اندر ۾ بيمار آهي. ¹⁹ٻڌو— منهنجي قوم جي ڌيءَ جي رڙ هڪ پري واري ملڪ مان: ”ڇا اسان جو پيءُ صيون ۾ ناهي؟ ڇا ان جو بادشاهه هاڻي ان ۾ ناهي؟“ ”هنن مون کي پنهنجن تراشيل بتن سان، پنهنجن بيڪار پرڏيهي بتن سان ڇو ڪاوڙايو آهي؟ ²⁰لڻڻ جو وقت گذري ويو، اونهاري جي موسم ختم ٿي وئي، ۽ اسان کي ڇوٽڪارو نہ مليو آهي.“ ²¹منهنجي قوم جي ڌيءَ جي زخم سبب آءٌ ڪچلجي ويو آهيان؛ آءٌ ماتم ٿو ڪريان، ۽ دهشت مون کي جھلي ٿي. ²²ڇا جلعاد ۾ مرهم ناهي؟ ڇا اتي ڪو طبيب ناهي؟ پوءِ منهنجي قوم جي ڌيءَ جي شفا ڇو نہ آئي آهي؟