يرمياه 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹”هغه وخت کښې،‘ زمونږ پلار فرمائى، ’هغوئ به د يهوداه د بادشاهانو، سردارانو، اِمامانو، نبيانو او د يروشلم د اوسېدونکو هډوکى د هغوئ د قبرونو نه راوباسى. ²هغه به د لمر، سپوږمۍ او د آسمان د ټول لښکر په مخکښې خواره کړے شى چې هغوئ به ورسره مينه کوله، خدمت يې کاوو، د هغوئ پسې روان وُو، د هغوئ نه يې مشورې اخيستلې او عبادت يې کاوو — نۀ به راټول کړے شى، نۀ به ښخ کړے شى، بلکې د زمکې په مخ باندې به د ګوبر په شان پراتۀ وى. ³د دې بد خاندان ټول پاتې شوى خلق، چرته چې ما هغوئ شړلى وى، هغوئ به د ژوند په ځائ مرګ خوښوى.‘ د آسمانى لښکرو پلار فرمائى.

هغه قوم چې بيا به رانۀ ګرځى

⁴”هغوئ ته ووايه، ’دا هغه څۀ دى چې زمونږ پلار فرمائى: کۀ خلق ولوېږى، نو ايا بيا نۀ پاڅيږى؟ کۀ څوک واوړى، نو ايا بيا نۀ راګرځى؟ ⁵نو بيا دا قوم، يروشلم، ولې تل په بې لارېتوب کښې بې لارې شوے دے؟ هغوئ فريب ته منګولې ورکوى؛ هغوئ د راستنېدو نه انکار کوى.‘ ⁶ما غور سره واورېدل، خو هغوئ هغه څۀ نۀ وائى چې سم وى. هيڅوک د خپل بد نه نۀ راګرځى چې ووائى، ’ما څۀ وکړل؟‘ هر يو خپله لار ته منډه وهى، لکه آس چې جنګ ته ور دانګى. ⁷حتىٰ هغه لکلک چې په آسمان کښې دے د خپلو مقررو موسمونو خبر لرى، او قمرۍ، ابابيل او کونج د خپل راتلو وخت ساتى. خو زما قوم د خپل پلار په صادقو لارو باندې نۀ پوهيږى. ⁸تاسو څنګه وئيلے شئ، ’مونږ عقلمند يُو، او د زمونږ پلار شريعت زمونږ سره دے،‘ حالانکې د کاتبانو دروغجن قلم هغه په دروغو بدل کړے دے؟ ⁹عقلمندان به شرمنده شى؛ هغوئ به حيران او په جال کښې بند شى. ګوره، هغوئ زما کلام رد کړے دے، نو بيا په هغوئ کښې څۀ عقل پاتې دے؟ ¹⁰نو ځکه زۀ به د هغوئ ښځې نورو ته او د هغوئ پټى نويو خاوندانو ته ورکړم. ځکه چې د کوچنى نه تر لوئه پورې، هر څوک د ناجائزه ګټې لالچ کوى؛ د نبى نه تر اِمام پورې، هر څوک فريب کوى.‘ ¹¹هغوئ زما د قوم د لور زخم داسې تړى لکه چې هيڅ نۀ وى، او وائى، ’سلامتى، سلامتى،‘ حالانکې هيڅ سلامتى نشته. ¹²ايا هغوئ د خپلو کرغېړنو کارونو نه شرمېدل؟ نه، هغوئ هيڅ شرم ونۀ کړو؛ هغوئ خو شرمېدل هم نۀ شُو کولے. نو ځکه به هغوئ د پرېوتو خلقو سره پرېوځى؛ کله چې زۀ د هغوئ سره حساب وکړم، نو هغوئ به ښکته غورزولے شى.‘ زمونږ پلار فرمائى. ¹³’زۀ به خامخا هغوئ راټول کړم،‘ زمونږ پلار فرمائى. ’نۀ به په تاک انګور وى، د انځر په ونه به انځر نۀ وى، او پاڼې به وچې شى؛ هغه څۀ چې ما هغوئ ته ورکړى وُو، هغه به ترې لاړ شى.‘

¹⁴”مونږ دلته ولې ناست يُو؟ راټول شئ! راځئ چې قلعه بند ښارونو ته وتښتو او هلته مړۀ شُو، ځکه چې زمونږ پلار مونږ ته د هلاکت فيصله کړې ده او مونږ ته يې د څښلو دپاره زهرجنې اوبۀ راکړې دى، ځکه چې مونږ د هغۀ خلاف ګناه کړې ده.“

¹⁵مونږ د سلامتۍ اُميد لاره، خو هيڅ خير رانۀ غلو؛ د روغېدو د وخت اُميد مو لاره، خو د هغې په ځائ ويره ده. ¹⁶د دښمن د آسونو ساه‌کشى د دان نه اورېدے شى؛ د هغوئ د نرو آسونو د شڼهار په آواز ټوله زمکه رپيږى. هغوئ راځى او زمکه او هر څۀ تباه کوى چې په هغې کښې دى، ښار او ټول هغه چې هلته اوسيږى.

¹⁷”ځکه ګوره، زۀ به ستاسو په مينځ کښې زهرجن ماران راولېږم، داسې مارۍ چې په افسون نۀ کابو کيږى، او هغه به تاسو وچيچى،“ زمونږ پلار فرمائى.

يرمياه د خپل قوم دپاره ژاړى

¹⁸زما خوشحالى لاړه، غم راباندې غالب شو؛ زما زړۀ مې په ننه کښې بيمار دے. ¹⁹واورئ — زما د قوم د لور چغه د يوې لرې مُلک نه: ”ايا زمونږ پلار په صيون کښې نشته؟ ايا د هغې بادشاه نور په هغې کښې نشته؟“ ”هغوئ ولې زۀ په قهر راوستلم د خپلو تراشلو بتانو په وسيله، د خپلو بې‌کاره پردو بتانو په وسيله؟ ²⁰فصل تېر شو، اوړے ختم شو، او مونږ ته خلاصون ونۀ شو.“ ²¹زما د قوم د لور د زخم په وجه زۀ مات شوے يم؛ زۀ ماتم کوم، او وحشت مې نيولے يم. ²²ايا په جلعاد کښې مرهم نشته؟ ايا هلته هيڅ طبيب نشته؟ نو بيا زما د قوم د لور روغتيا ولې نۀ ده راغلې؟