କବରରୁ ବାହାର କରାଯିବା ଅସ୍ଥିସମୂହ

ଲୋକେ ପଡ଼ନ୍ତି ଓ ପୁଣି ଉଠନ୍ତି; ଏହି ଲୋକମାନେ ପଡ଼ନ୍ତି ଓ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି। ଯିହୁଦା ନିଜ ପିତାଙ୍କ ମାର୍ଗ ଯେତିକି ଜାଣେ, ତାʼଠାରୁ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରବାସୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଋତୁ ଜାଣନ୍ତି। ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଯିରିମିୟ ପଚାରନ୍ତି, ଗିଲିୟଦରେ କʼଣ କୌଣସି ଔଷଧ ନାହିଁ — ଓ ଅଧ୍ୟାୟଟି ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଏ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 8।

“ସେହି ସମୟରେ,” ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି, “ସେମାନେ ଯିହୂଦାର ରାଜାମାନଙ୍କର, ଅଧିପତିମାନଙ୍କର, ଯାଜକମାନଙ୍କର, ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ଓ ଯିରୂଶାଲମ ନିବାସୀମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିସବୁ ସେମାନଙ୍କ କବରରୁ ବାହାର କରିବେ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଆକାଶସ୍ଥ ସମସ୍ତ ବାହିନୀକୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ସେବା କଲେ, ଅନୁସରଣ କଲେ, ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ ଓ ପୂଜା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେହି ଅସ୍ଥିସବୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେବ—ସେସବୁ ସଂଗୃହୀତ ହେବ ନାହିଁ, କବର ଦିଆଯିବ ନାହିଁ, ଭୂମି ଉପରେ ଖତ ସ୍ଵରୂପ ପଡ଼ି ରହିବ। ଆଉ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବଂଶର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମସ୍ତେ, ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ତଡ଼ିଅଛୁ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା ମୃତ୍ୟୁ ମନୋନୀତ କରିବେ,” ବାହିନୀଗଣର ପିତା କହନ୍ତି।

ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଫେରିବେ ନାହିଁ

“ସେମାନଙ୍କୁ କୁହ, ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହନ୍ତି: ଲୋକମାନେ ପଡ଼ିଲେ, କʼଣ ପୁନର୍ବାର ଉଠନ୍ତି ନାହିଁ? କେହି ବିମୁଖ ହେଲେ, କʼଣ ପୁନର୍ବାର ଫେରେ ନାହିଁ? ତେବେ ଏହି ଲୋକମାନେ, ଯିରୂଶାଲମ, କାହିଁକି ନିତ୍ୟ ବିପଥଗମନରେ ବିମୁଖ ହୋଇଅଛନ୍ତି? ସେମାନେ ପ୍ରବଞ୍ଚନାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖନ୍ତି; ସେମାନେ ଫେରିବାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରନ୍ତି।’ ଆମ୍ଭେ ମନୋଯୋଗ ପୂର୍ବକ ଶୁଣିଅଛୁ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ଯଥାର୍ଥ କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ। ‘ଆମ୍ଭେ କʼଣ କରିଅଛୁ?’ ବୋଲି ପଚାରି କେହି ଆପଣା ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ଫେରେ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧକୁ ବେଗରେ ଧାଇଁଯିବା ଅଶ୍ୱ ତୁଲ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ଆପଣା ପଥରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ଆକାଶସ୍ଥ ବକ ସୁଦ୍ଧା ଆପଣା ନିରୂପିତ ଋତୁ ଜାଣେ, ପୁଣି କପୋତ, ତାଳଚଞ୍ଚ ଓ ସାରସ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଆଗମନର ସମୟ ପାଳନ କରନ୍ତି। ମାତ୍ର ଆମ୍ଭର ଲୋକମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନ୍ୟାୟ-ପଥ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭେମାନେ କିପରି କହୁଅଛ, ‘ଆମ୍ଭେମାନେ ଜ୍ଞାନବନ୍ତ, ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଅଛି,’ ଅଥଚ ବାସ୍ତବରେ ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କ ମିଥ୍ୟା ଲେଖନୀ ତାହାକୁ ମିଥ୍ୟାରେ ପରିଣତ କରିଅଛି? ଜ୍ଞାନବନ୍ତମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ; ସେମାନେ ବିବ୍ରତ ଓ ଫାନ୍ଦରେ ଧରାଯିବେ। ଦେଖ, ସେମାନେ ଆମ୍ଭର ବାକ୍ୟ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରିଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କଠାରେ ଆଉ କି ଜ୍ଞାନ ରହିଲା? ଏଥିପାଇଁ ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଓ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରସବୁ ନୂତନ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଦେବା। କାରଣ କ୍ଷୁଦ୍ରଠାରୁ ମହାନ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅନ୍ୟାୟ ଲାଭ ନିମନ୍ତେ ଲୋଭୀ; ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାଠାରୁ ଯାଜକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ପ୍ରବଞ୍ଚନା କରନ୍ତି।’ ସେମାନେ କିଛି ନ ଥିବା ପରି ଆମ୍ଭ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର କ୍ଷତ ବାନ୍ଧନ୍ତି, ‘ଶାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି,’ ବୋଲି କହନ୍ତି, ମାତ୍ର କୌଣସି ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଘୃଣାଯୋଗ୍ୟ କର୍ମ କରିଥିବାରୁ କʼଣ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲେ? ନା, ସେମାନେ ଆଦୌ ଲଜ୍ଜା ବୋଧ କଲେ ନାହିଁ; କିପରି ମୁଖ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ହୁଏ, ତାହା ସୁଦ୍ଧା ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ ସେମାନେ ପତିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବେ; ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡବିଧାନ କରିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ନିପାତିତ ହେବେ,’ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି। ‘ଆମ୍ଭେ ନିଶ୍ଚୟ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବା,’ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି। ‘ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତାରେ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ନ ଥିବ, ଡିମ୍ବିରିବୃକ୍ଷରେ ଡିମ୍ବିରିଫଳ ନ ଥିବ, ଆଉ ପତ୍ର ମଉଳି ଯିବ; ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯାହା ଦେଇଥିଲୁ, ତାହା ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେବ।’

“ଆମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ବସିଅଛୁ? ଏକତ୍ର ହୁଅ! ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରାଚୀର-ବେଷ୍ଟିତ ନଗରସମୂହକୁ ପଳାଇ ଯାଇ ସେଠାରେ ବିନଷ୍ଟ ହେବା, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ନିରୂପଣ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିଷମିଶ୍ରିତ ଜଳ ପାନ କରିବାକୁ ଦେଇଅଛନ୍ତି, ଯେଣୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରିଅଛୁ।”

ଆମ୍ଭେମାନେ ଶାନ୍ତିର ଅପେକ୍ଷା କଲୁ, ମାତ୍ର କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ଆସିଲା ନାହିଁ; ସୁସ୍ଥତାର ସମୟର ଅପେକ୍ଷା କଲୁ, ମାତ୍ର ତହିଁ ବଦଳେ ଆତଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଶତ୍ରୁର ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ନାସିକା-ଧ୍ଵନି ଦାନ୍‌ଠାରୁ ଶୁଣାଯାଉଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ବଳବାନ୍ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ହ୍ରେଷାରବ ଶବ୍ଦରେ ସମୁଦାୟ ଦେଶ କମ୍ପିତ ହେଉଅଛି। ସେମାନେ ଆସି ଦେଶ ଓ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ, ନଗର ଓ ତନ୍ନିବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରିଅଛନ୍ତି।

“କାରଣ ଦେଖ, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ବିଷଧର ସର୍ପ ପ୍ରେରଣ କରୁଅଛୁ, ଯେଉଁ କାଳସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ଵାରା ବଶ କରାଯାଇ ନ ପାରେ, ପୁଣି ସେମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦଂଶନ କରିବେ,” ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି।

ଯିରିମିୟ ଆପଣା ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ରୋଦନ କରନ୍ତି

ମୋହର ଆନନ୍ଦ ଲୋପ ପାଇଅଛି, ଦୁଃଖ ମୋତେ ଅଭିଭୂତ କରୁଅଛି; ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ ମୋହର ହୃଦୟ ମ୍ଳାନ ହୋଇଅଛି। ଶୁଣ—ଦୂର ଦେଶରୁ ଆମ୍ଭ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର କ୍ରନ୍ଦନ: “ସିୟୋନରେ କʼଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ନାହାନ୍ତି? ତାହାର ରାଜା କʼଣ ଆଉ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ନାହାନ୍ତି?” “ସେମାନେ କାହିଁକି ଆପଣାମାନଙ୍କ ଖୋଦିତ ପ୍ରତିମା ଦ୍ଵାରା, ଆପଣାମାନଙ୍କ ଅସାର ବିଦେଶୀ ପ୍ରତିମା ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭକୁ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇ ଅଛନ୍ତି? ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ କାଳ ଗତ ହୋଇଅଛି, ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ ସମାପ୍ତ ହୋଇଅଛି, ଆଉ ଆମ୍ଭେମାନେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇ ନାହୁଁ।” ଆମ୍ଭ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର କ୍ଷତ ସକାଶୁ ମୁଁ ଭଗ୍ନ ହୋଇଅଛି; ମୁଁ ଶୋକ କରୁଅଛି, ଆଉ ଆତଙ୍କ ମୋତେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଅଛି। ଗିଲୀୟଦରେ କʼଣ ଔଷଧ ନାହିଁ? ସେଠାରେ କʼଣ କୌଣସି ବୈଦ୍ୟ ନାହିଁ? ତେବେ ଆମ୍ଭ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର ସୁସ୍ଥତା କାହିଁକି ଆସି ନାହିଁ?