يرمياه 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹هغه کلام چې د زمونږ پلار د طرف نه يرمياه ته راغلو:

²د زمونږ پلار د کور په دروازه کښې ودرېږه او هلته اعلان وکړه: د زمونږ پلار کلام واورئ، اے ټول يهوداه چې د هغۀ د عبادت دپاره په دې دروازو ننوځئ. ³د آسمانى لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار، داسې فرمائى چې، خپلې لارې او خپل کړۀ وړۀ بدل کړئ، نو زۀ به تاسو له اِجازت درکړم چې په دې ځائ کښې اوسئ.

⁴په دې دروغجنو خبرو باور مۀ کوئ چې، ’د زمونږ پلار هيکل! د زمونږ پلار هيکل! د زمونږ پلار هيکل!‘ ⁵کۀ تاسو رښتيا خپلې لارې او کړۀ وړۀ بدل کړئ، او په رښتيا د يو بل سره انصاف وکړئ، ⁶کۀ تاسو په پردى، يتيم او کونډه ظلم ونۀ کړئ، او په دې ځائ کښې بې‌ګناه وينه ونۀ تويوئ، او د خپل نقصان دپاره د نورو معبودانو پسې لاړ نۀ شئ، ⁷نو زۀ به تاسو له اِجازت درکړم چې په دې ځائ کښې، په هغه ملک کښې چې ما د ډېر پخوا نه ستاسو پلار نيکونو ته ورکړے وو، د تل دپاره اوسئ. ⁸خو وګورئ، تاسو په هغو دروغجنو خبرو باور کوئ چې هيڅ قيمت نۀ لرى. ⁹آيا تاسو به غلا کوئ، قتل کوئ، زنا کوئ، دروغ قسمونه خورئ، بعل ته نذرانې وړاندې کوئ، او د هغو نورو معبودانو پسې ځئ چې تاسو نۀ دى پېژندلى، ¹⁰بيا راشئ او زما په حضور کښې په دې کور کښې چې زما نوم پرې دے ودرېږئ او ووايئ چې، ’مونږ محفوظ يُو!‘ ترڅو چې دا ټول مکروه کارونه کوئ؟ ¹¹آيا دا کور چې زما نوم پرې دے ستاسو په نظر کښې د ډاکوانو غار ګرځېدلے دے؟ ما پخپله دا وليدلى دى، زمونږ پلار فرمائى.

¹²اوس زما هغه ځائ ته لاړ شئ چې په سيلوه کښې وو، چرته چې ما اول خپل نوم کېښودو، او وګورئ چې ما د خپلو خلقو د اِسرائيل د بديو په وجه ورسره څۀ وکړل. ¹³اوس، ځکه چې تاسو دا ټول وکړل، زمونږ پلار فرمائى، ما تاسو ته بار بار خبرې وکړې خو تاسو وا نۀ ورېدې، تاسو مې راوبللئ خو تاسو جواب رانۀ کړو،

¹⁴نو زۀ به د دې کور سره چې زما په نوم يادېږى او چې تاسو پرې باور کوئ، او د هغه ځائ سره چې ما تاسو او ستاسو پلار نيکونو ته درکړے وو، هم هغه شان وکړم لکه څنګه چې ما د سيلوه سره وکړل. ¹⁵زۀ به تاسو د خپلې نظر نه وباسم، لکه څنګه چې ما ستاسو ټول خپلوان، د اِفرائيم ټول اولاد وايستل. ^a a v15 اِفرائيم د اِسرائيل د شمالى بادشاهۍ دپاره لنډ نوم دے، کوم چې اسوريه د 722 ق.م شاوخوا جلاوطنۍ ته بوتلو.

¹⁶تۀ، د دې خلقو دپاره دُعا مۀ کوه؛ د دوئ دپاره نۀ چغه پورته کوه او نۀ دُعا؛ له ما نه سوال مۀ کوه، ځکه چې زۀ به ستا خبره وا نۀ ورم. ¹⁷آيا تۀ نۀ وينې چې دوئ د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې څۀ کوى؟ ¹⁸بچى لرګى راټولوى، پلاران اور بلوى، او ښځې اوړۀ اغږى چې د آسمان د ملکې دپاره کلچې جوړې کړى؛ دوئ د نورو معبودانو دپاره د شرابو نذرانې تويوى ترڅو چې ما غصه کړى. ^b b v18 د آسمان ملکه د زرخېزۍ يوه بت‌پرسته دېوتې وه، چې په قديم نزدې ختيځ کښې يې عبادت کېدو — کورنيو د زمونږ پلار په ځائ هغې ته د کور عبادت وړاندې کولو. ¹⁹خو آيا هغه زۀ يم چې دوئ مې غصه کوى؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا دا پخپله دوئ نۀ دى، د خپلې شرمندګۍ دپاره؟

²⁰نو مالِک پلار داسې فرمائى چې، زما غضب او قهر به په دې ځائ باندې توئ شى — په اِنسانانو او حيواناتو باندې، د پټو په ونو او د زمکې په مېوه باندې — بل به وى او هيچا به يې مړ کولے نۀ شى.

²¹د آسمانى لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار، داسې فرمائى چې، خپلې د سوزولو قربانۍ په خپلو نورو قربانيو ورزياتې کړئ او غوښه پخپله وخورئ! ²²ځکه چې په هغه ورځ چې ما ستاسو پلار نيکونه د مصر د ملک نه راووېستل، ما هغوئ ته صرف د سوزولو قربانيو او قربانيو په حقله نۀ خبرې کړې وې او نۀ حُکم ورکړے وو. ²³بلکې ما هغوئ ته دا حُکم ورکړو چې، زما آواز ومنئ، نو زۀ به ستاسو پلار شم او تاسو به زما بچى شئ. په هغه لار کښې چې زۀ يې تاسو ته حُکم کوم پوره وګرځئ، ترڅو چې ستاسو سره ښۀ وشى.

²⁴خو هغوئ وا نۀ ورېدل او نۀ يې غوږ کېښودو؛ هغوئ د خپلو منصوبو په مطابق وګرځېدل، د خپلو بدو زړونو د ضد په مطابق، او شاته لاړل، نۀ مخکښې. ²⁵د هغې ورځې نه چې ستاسو پلار نيکونه د مصر نه راووتل تر اوسه پورې، ما تاسو ته خپل ټول خادِمان نبيان بار بار، هره ورځ راولېږل. ²⁶خو بيا هم هغوئ زما خبره وا نۀ ورېده او نۀ يې توجو وکړه، بلکې ضدى شول او د خپلو پلار نيکونو نه يې زيات بد کارونه وکړل.

²⁷تۀ به دا ټولې خبرې هغوئ ته ووايې، خو هغوئ به ستا خبره وا نۀ ورى؛ تۀ به هغوئ ته آواز کړې، خو هغوئ به تا ته جواب درنۀ کړى.

²⁸هغوئ ته ووايه چې، دا هغه قوم دے چې د زمونږ پلار آواز يې ونۀ منلو او نۀ يې تربيت قبول کړو؛ حقيقت ورک شوے دے، د دوئ د شونډو نه پرې شوے دے. ²⁹خپل وېښتۀ پرې کړه او وې غورزوه؛ په لوڅو غرونو باندې آه و زارۍ وکړه، ځکه چې زمونږ پلار د خپل غضب نسل رد کړے او پرېښودے دے.

د وژلو دره

³⁰يهوداه زما په نظر کښې بدى کړې ده، زمونږ پلار فرمائى. هغوئ خپل مکروه بتان په هغه کور کښې کېښودل چې زما نوم پرې دے، او هغه يې ناپاک کړو. ³¹هغوئ د بن‌هنوم په دره کښې د توفت اوچت ځايونه جوړ کړل چې خپل زامن او لوڼه په اور کښې وسوزوى — کوم چې ما هيچرې حُکم نۀ وو کړے، او زما په زړۀ کښې هيچرې نۀ وو راغلى. ^c c v31 توفت د يروشلم د جنوب طرف ته د بن‌هنوم په دره کښې يو ځائ وو چرته چې بچى قربانى کېدل؛ دې درې نه بيا وروستو د ’جهنم‘ لفظ پېدا شو. ³²نو هغه ورځې راروانې دى، زمونږ پلار فرمائى، کله چې دا به نور نۀ توفت بللے شى او نۀ د بن‌هنوم دره، بلکې د وژلو دره؛ هغوئ به په توفت کښې خلق ښخوى ترڅو چې هيڅ ځائ پاتې نۀ شى. ³³د دې خلقو مُردار به د آسمان مرغانو او د زمکې حيواناتو دپاره خوراک شى، او څوک به نۀ وى چې هغه وشړى. ³⁴زۀ به د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې د خوشحالۍ او خوښۍ آواز، د زوم او ناوې آواز بند کړم، ځکه چې دا ملک به ويجاړ شى.