Yermia 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Pangandika anu sumping ka Yermia ti Rama urang:

²Geura nangtung di lawang Bait Rama urang, tuluy ucapkeun di dinya: Darengekeun pangandika Rama urang, he urang Yuda sarerea anu asup ka ieu lawang-lawang pikeun nyembah ka Mantenna. ³Kieu timbalan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil: Robah paripolah jeung lampah maraneh, tangtu ku Kami diwidian maraneh matuh di ieu tempat.

⁴Ulah percaya kana ucapan-ucapan anu nipu kieu: “Bait Rama urang! Bait Rama urang! Bait Rama urang!” ⁵Lamun maraneh enya-enya ngarobah paripolah jeung lampah, sarta enya-enya adil ka papada, ⁶lamun maraneh teu nindes ka urang asing, ka budak yatim, atawa ka randa, sarta teu ngucurkeun getih nu teu salah di ieu tempat, jeung teu nuturkeun allah-allah sejen anu matak cilaka ka maraneh sorangan, ⁷tangtu ku Kami diwidian maraneh matuh di ieu tempat, di tanah anu geus dipaparinkeun ku Kami ka karuhun maraneh baheula, salalanggengna. ⁸Tapi tenjo—maraneh kalah ka muntang kana ucapan-ucapan nu nipu anu taya gunana. ⁹Na maraneh rek maling, maehan, jinah, sumpah palsu, ngahaturkeun kurban ka Baal, nuturkeun allah-allah sejen anu ku maraneh tacan dipikawanoh, ¹⁰tuluy datang nangtung di payuneun Kami di ieu padaleman anu make jenengan Kami, bari ngomong, “Kami salamet!”—ngan supaya bisa terus migawe sagala pagawean nu pikagiruk eta? ¹¹Naha ieu padaleman anu make jenengan Kami teh geus jadi guha rampog cek pangrasa maraneh? Kami nyalira geus ningali eta kabeh, dawuhan Rama urang.

¹²Ayeuna maraneh jig ka tempat Kami nu di Silo, tempat Kami pangheulana nyimpen jenengan Kami, sarta tenjo naon anu geus dipigawe ku Kami ka eta tempat ku karana kajahatan umat Kami, Israil. ¹³Ayeuna, ku karana maraneh geus migawe eta kabeh, dawuhan Rama urang—Kami geus mangkali-kali nyarios ka maraneh, tapi maraneh teu ngadenge, geus nyalukan maraneh, tapi maraneh teu ngajawab,

¹⁴nya ieu padaleman anu make jenengan Kami, anu diandel ku maraneh, jeung tempat anu geus dipaparinkeun ku Kami ka maraneh katut ka karuhun maraneh, ku Kami baris dijieun cara anu geus dipigawe ka Silo. ¹⁵Maraneh ku Kami baris dipiceun tina payuneun Kami, cara Kami ngabuang sakabeh dulur maraneh, sakabeh turunan Epraim. ^a a v15 Epraim teh sesebutan keur Karajaan Israil beulah kaler, anu dibuang ku urang Asur ka pangbuangan kira-kira taun 722 saacan Masehi.

¹⁶Maneh—ulah ngadoakeun ieu bangsa; ulah sasambat atawa neneda keur maranehna; ulah menta-menta ka Kami, sabab Kami moal ngadenge ka maneh. ¹⁷Na maneh teu nenjo naon anu keur dipigawe ku maranehna di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem? ¹⁸Barudak ngumpulkeun suluh, bapa-bapa nyeungeut seuneu, awewe-awewe nguli adonan pikeun nyieun kueh keur ratu langit; maranehna ngabrulkeun kurban inuman ka allah-allah sejen pikeun ngahudang amarah Kami. ^b b v18 Ratu langit teh hiji dewi kasuburan nu disembah ku jalma kapir di wilayah Wetan Deukeut jaman baheula — kulawarga-kulawarga teh ngahaturkeun ibadah di imahna ka eta dewi, lain ka Rama urang. ¹⁹Tapi na Kami anu dihudang amarah-Na ku maranehna? dawuhan Rama urang. Lain maranehna sorangan, anu matak kaera ka dirina sorangan?

²⁰Ku sabab eta kieu timbalan Rama Nu Maha Agung: amarah jeung bendu Kami baris dikucurkeun ka ieu tempat—ka manusa jeung sato, ka tatangkalan di tegal jeung kana bungbuahan di bumi—hurungna moal bisa dipareuman.

²¹Kieu timbalan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil: Tambahkeun kurban beuleuman maraneh kana kurban-kurban sejenna, tuluy daging-dagingna dahar ku maraneh sorangan! ²²Sabab dina poe Kami ngaluarkeun karuhun maraneh ti tanah Mesir, Kami henteu ngan saukur nyarios atawa marentah ka maranehna ngeunaan kurban beuleuman jeung kurban sembelihan. ²³Kieu timbalan Kami ka maranehna: Gumati kana soara Kami, tangtu Kami jadi Rama maraneh, jeung maraneh jadi putra-putra Kami. Geura lumampah sagemblengna dina jalan anu diparentahkeun ku Kami, supaya maraneh salamet.

²⁴Tapi maranehna teu ngadenge, teu daraek ngabandungan; maranehna leumpang nurutkeun karep sorangan, hatena nu jahat jeung wangkelang, nepi ka mundur, lain maju. ²⁵Ti mimiti poe karuhun maraneh budal ti Mesir nepi ka ayeuna, Kami terus-terusan ngutus ka maraneh sakabeh abdi Kami, nya eta para nabi, mangkali-kali, poe demi poe. ²⁶Tapi maranehna teu ngadarenge ka Kami, teu malire, kalah ka jadi wangkelang sarta leuwih jahat batan karuhunna.

²⁷Maneh baris ngucapkeun ieu kabeh ka maranehna, tapi maranehna moal ngadenge ka maneh; maneh baris nyalukan maranehna, tapi maranehna moal ngajawab ka maneh.

²⁸Bejakeun ka maranehna: Ieu teh bangsa anu henteu gumati kana soara Rama urang sarta henteu daek narima pepeling; bebeneran geus leungit, geus pegat tina biwirna. ²⁹Cukuran buuk maneh tuluy piceun; geura midangdam di pasir-pasir anu gundul, sabab Rama urang geus nampik sarta geus ninggalkeun turunan anu geus ngahudang bendu-Na.

Lebak Pameuncitan

³⁰Urang Yuda geus migawe kajahatan di payuneun Kami, dawuhan Rama urang. Maranehna geus nempatkeun brahala-brahala anu pikagiruk di padaleman anu make jenengan Kami, nepi ka najis. ³¹Maranehna geus nyieun tempat-tempat luhur Topet di Lebak Ben-Hinom pikeun ngaduruk anak-anakna lalaki jeung awewe dina seuneu—anu teu kungsi diparentahkeun ku Kami, sarta teu kungsi aya dina manah Kami. ^c c v31 Topet teh hiji tempat di Lebak Ben-Hinom beulah kidul Yerusalem, tempat barudak dijieun kurban; eta lebak engkena jadi asal-usul kecap ‘Gehena.’ ³²Ku sabab eta bakal datang mangsana, dawuhan Rama urang, eta tempat moal disebut Topet deui atawa Lebak Ben-Hinom, tapi Lebak Pameuncitan; maranehna bakal ngurugan mayit di Topet nepi ka euweuh tempat deui. ³³Bangke ieu bangsa bakal jadi parab manuk di langit jeung sato di bumi, taya saurang ge anu ngagebah. ³⁴Kami baris nganyenyipkeun di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem sora kagumbiraan jeung kabungahan, sora panganten lalaki jeung panganten awewe, sabab tanahna bakal jadi tempat suwung.