Hestî ji Goran Derdixin

Mirov dikevin û dîsa radibin; ev gel dikeve û li erdê dimîne. Çivîkên koçer demsala xwe çêtir dizanin ji ya ku Cihûda rêyên Bavê xwe dizane. Yêremya, ji xemê nexweş, dipirse ka li Gîladê melhem heye yan na — û beş bersiva wî nade.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–14, 17

Beş 8.

“Di wê demê de,” dibêje Bavê me, “ewê hestiyên padîşahên Cihûdayê, rayedaran, kahînan, pêxemberan û mirovên Orşelîmê ji goran derxin. Ewê li ber rojê, heyvê û hemû keşkelên ezmanan ên ku ji wan hez kirine, ji wan re xizmet kirine, li pey wan çûne, ji wan şêwir xwestine û ji wan re çûne secdê, belav bibin — ne kom bûne, ne veşartî ne, li ser erdê wek peyîn in. Hemû mayîna vê malbata xerab, li her cihê ku min ew li wir belav kirine, wê mirinê li ser jiyanê bibijêrin,” dibêje Bavê artêşên ezmanan.

Gelekî ku Venagere

“Ji wan re bêje: ‘Bavê me wisa dibêje: Heke mirov bikevin, ma ranabin? Heke yek rû jê bizivirîne, ma venagere? Nexwe çima ev gel, Orşelîm, bi venegeriyaneke daîmî rû jê zivirandiye? Ew bi xapandinê ve digirin; venagerin.’” Min bi baldarî guh dida, lê ew tiştê rast nabêjin. Tu kes ji xerabiya xwe venagere, ku bipirse: “Min çi kir?” Her yek bi ser riya xwe de dibeze, mîna hespê ku berê xwe dide şer. Heta leglegê li ezmanan jî demsalên xwe yên diyarkirî dizane, û kumrî, çêlîka û turna jî dema hatina xwe diparêzin. Lê gelê min riyên dadperwer ên Bavê xwe nizane. Hûn çawa dikarin bêjin: “Em şehreza ne, û şerîeta Bavê me bi me re ye,” gava ku bi rastî pênûsa derewîn a nivîskaran ew kiriye derew? Şehrezawan wê şerm bibin; ewê sergerdan bibin û bikevin dafikê. Va ye, wan peyva min red kiriye, nexwe çi şehrezayî di wan de maye? Loma ezê jinên wan bidim yên din û zeviyên wan bidim xwedanên nû. Çimkî ji biçûktirîn heta mezintirîn, her kes çavnebarê qezenca neheq e; ji pêxember heta kahîn, her kes xapandinê dike.’ Ew birîna keça gelê min wisa derman dikin, mîna ku ne tiştek e, û dibêjin: ‘Aştî, aştî,’ gava ku aştî tuneye. Ma ji tiştên nefretî yên ku kirin şerm kirin? Na, qet şerm nekirin; heta nizanibûn çawa sorbûn. Loma ewê di nav ketiyan de bikevin; gava ku ez bi wan re hesab bikim, ewê werin xwarê,’ dibêje Bavê me. ‘Ezê bê guman wan kom bikim,’ dibêje Bavê me. ‘Li ser mêwê wê tirî tunebin, li ser dara hêjîrê jî hêjîr tunebin, û pel wê hişk bibin; tiştê ku min da wan wê ji wan bidûr keve.’

“Çima em li vir rûniştine? Kom bibin! Bila em birevin bajarên bihêsar û li wir bimirin, çimkî Bavê me em ji bo mirinê mehkûm kirine û ava jehrkirî da me ku vexwin, çimkî me li dijî wî guneh kir.”

Me hêvî dikir aştî, lê tu qencî nehat; dema derman, lê li şûna wê tirs heye. Kêşkêşa hespên dijmin ji Danê tê bihîstin; bi dengê hîrehîra hespên wan ên nêr tev welat dilerize. Ew tên û welat û her tiştê di nav de dadiqurtînin, bajar û hemû yên ku li wir dijîn.

“Çimkî va ye, ez marên jehrdar dişînim nav we, mifhên ku nayên efsûnkirin, û ewê we bidin,” dibêje Bavê me.

Yêremya ji bo Gelê Xwe Digirî

Şahiya min çû, xem min dagir dike; dilê min di hundirê min de nexweş e. Guh bide — qêrîna keça gelê min ji welatekî dûr: “Ma Bavê me ne li Siyonê ye? Ma Padîşahê wê êdî ne di nav wê de ye?” “Çima wan bi peykerên xwe yên tîrkirî, bi pûtên biyanî yên bêqîmet ez hêrs kirim? Dirûn derbas bû, havîn qediya, û em nehatine rizgarkirin.” Ji bo birîna keça gelê min ez perçiqî me; ez şîn digirim, û sawêr min digire. Ma li Gîleadê bêlsan tuneye? Ma li wir hekîm tuneye? Nexwe çima dermankirina keça gelê min nehatiye?