Yeremiyo 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹“Agar qaytsang, ey Isroil,” — demoqda Otamiz, — “Menga qayt. Agar jirkanch narsalaringni huzurimdan olib tashlasang va ogʻishmasang, ²va «Otamiz barhayotdir» deb rostlik, adolat va solihlik ila qasam ichsang, u vaqt xalqlar Unda baraka topib, U bilan faxrlanishadi.”

³Chunki Yahudo xalqiga va Quddusga Otamiz shunday demoqda: Haydalmagan yeringizni haydanglar, tikanlar orasiga urugʻ sepmanglar. ⁴Otamiz uchun sunnat qilininglar; yuraklaringizni sunnat qilinglar, ey Yahudo xalqi va Quddus aholisi, aks holda qilmishlaringizning yomonligi sababli gʻazabim olovdek alangalanadi va uni oʻchiradigan hech kim boʻlmay, yonaveradi.

Falokat shimoldan keladi

⁵“Yahudoda eʼlon qilinglar, Quddusda jar solinglar, ayting: «Butun yurt boʻylab karnay chalinglar!» Qichqirib aytinglar: «Toʻplaninglar, mustahkam shaharlarga qochaylik!» ⁶Sionga tomon bayroq koʻtaringlar! Joningizni asrab qochinglar, kechikmanglar! Chunki Men shimoldan falokat, ulkan halokat keltirmoqdaman.”

⁷Sher oʻz chakalakzoridan chiqib keldi; xalqlar kushandasi yoʻlga chiqdi. U yurtingni vayronaga aylantirish uchun oʻz joyini tashlab chiqdi; shaharlaring xarobaga aylanib, ularda yashovchi birorta jon qolmaydi. ⁸Shu sababli motam libosini kiyib, dod-faryod qilib, nola chekinglar, chunki Otamizning shiddatli gʻazabi bizdan qaytmadi.

⁹“Oʻsha kuni, — demoqda Otamiz, — podshoh va uning amaldorlari jasoratini yoʻqotadi; ruhoniylar dahshatga tushib, paygʻambarlar esankirab qoladi.”

¹⁰Shunda men dedim: “Oh, ey Hukmron Otam! Sen: «Sizlarga tinchlik boʻladi», deb bu xalqni va Quddusni butunlay aldabsan. Holbuki qilich boʻgʻzimizga yetib keldi.”

¹¹“Oʻshanda bu xalqqa va Quddusga shunday aytiladi: Sahrodagi yalangʻoch tepaliklardan Mening xalqim qizi tomon jazirama shamol esadi — bu na sovurish, na elash uchundir. ¹²Bundan ham kuchliroq shamol Mening amrim bilan keladi. Endi Men ularga qarshi hukmlarimni eʼlon qilaman.”

¹³Qaranglar! Dushman bulutlardek yaqinlashmoqda, uning jang aravalari quyundek, otlari burgutlardan ham tez. Holimizga voy — biz nobud boʻldik! ¹⁴Ey Quddus, najot topishing uchun yuragingdan yovuzlikni yuvib tashla. Qachongacha yovuz oʻylaring qalbingda qolaveradi? ¹⁵Chunki Dandan bir ovoz xabar bermoqda, Efrayim togʻlaridan falokatni jar solmoqda.

¹⁶Xalqlarni ogohlantiringlar, Quddusga xabar beringlar: “Uzoq yurtdan qamalchilar kelmoqda; ular Yahudo shaharlariga qarshi jang naʼrasini koʻtarmoqda. ¹⁷Dalani qoʻriqlayotgan qorovullardek, ular uni oʻrab olishdi, chunki u Menga qarshi isyon koʻtardi,” — demoqda Otamiz. ¹⁸Oʻz yoʻllaring va qilmishlaring buni boshingga soldi. Bu sening qismatingdir, u naqadar achchiq, chunki u qoq yuragingga sanchiladi.

Paygʻambar oʻz xalqi uchun yigʻlaydi

¹⁹Iztirobim, oh iztirobim! Ogʻriqdan ich-etim ezilmoqda. Oh, yuragimning devorlari! Yuragim ichimda gursillab uradi; jim turolmayman, chunki karnay ovozini, jang xavf-xatari sadosini eshitdim. ²⁰Falokat ustiga falokat eʼlon qilinmoqda, chunki butun yurt vayron boʻldi. Bir lahzada chodirlarim vayron boʻldi, chodir pardalarim esa bir zumda. ²¹Qachongacha jang bayrogʻini koʻrib, karnay ovozini eshitib turishim kerak?

²²“Chunki xalqim nodondir; ular Meni tanimaydi. Ular aqlsiz bolalardir, hech tushunchaga ega emas. Ular yovuzlik qilishga usta, biroq yaxshilik qilishni bilmaydi.”

²³Men yerga qaradim, u shaklsiz va boʻm-boʻsh edi; osmonga qaradim, uning nuri soʻngan edi. ²⁴Togʻlarga qaradim, ular larzaga kelayotgan edi; barcha tepaliklar tebranardi. ²⁵Qaradim, biror jonzot yoʻq edi; osmondagi barcha qushlar uchib ketgan edi. ²⁶Qaradim, hosildor yer sahroga aylangan edi; uning barcha shaharlari Otamiz huzurida, Uning shiddatli gʻazabi oldida vayron boʻlgan edi.

²⁷Chunki Otamiz shunday demoqda: Butun yurt vayron boʻladi, lekin Men uni butunlay yoʻq qilmayman. ²⁸Shu sababli yer motam tutadi, yuqoridagi osmon qorayadi, chunki Men gapirdim, Men qaror qildim; Men bu qarorimdan qaytmayman va undan orqaga chekinmayman.

²⁹Otliqlar va kamonchilar shovqinidan har bir shahar qochadi. Ular chakalakzorlarga qochib, qoyalar orasiga tirmashib chiqadi; har bir shahar tashlandiq boʻlib qoladi, ularda yashovchi birorta jon qolmaydi. ³⁰Ey xonavayron boʻlgan shahar, nima qilyapsan? Oʻzingni qizil kiyimga burkab, oltin taqinchoqlar bilan bezab, koʻzlaringga surma tortyapsanmi? Oʻzingni behuda goʻzal qilyapsan. Oshiqlaring sendan nafratlanadi, ular seni oʻldirmoqchi. ³¹Chunki toʻlgʻoq tutgan ayolnikidek faryodni, ilk bor tuqqan ayolnikidek iztirobni eshitdim — bu Sion qizining faryodi; u nafasi boʻgʻilib, qoʻllarini choʻzib: “Voy holimga! Qotillar qoʻlida jon bermoqdaman.” ^a a v31 «Sion qizi» — Quddusning sheʼriy nomidir.