ኤርምያስ 4

4 ¹“እስራኤል ሆይ፣ ብትመለስ፣” ይላል አባታችን፤ “ወደ እኔ ተመለስ። አስጸያፊ ነገሮችህን ከፊቴ ብታስወግድ፣ ሳትወላውልም፣ ²‘አባታችን ሕያው እንደ ሆነ’ ብለህም በእውነት፣ በፍትሕና በጽድቅ ብትምል፣ አሕዛብ በእርሱ ይባረካሉ፤ በእርሱም ይመካሉ።”

³አባታችን ለይሁዳ ሰዎችና ለኢየሩሳሌም እንዲህ ይላልና፦ ያልታረሰውን መሬታችሁን እረሱ፤ በእሾህ መካከልም አትዝሩ። ⁴ለአባታችን ተገረዙ፤ የይሁዳ ሰዎችና የኢየሩሳሌም ነዋሪዎች ሆይ፣ የልባችሁን ሸለፈት አስወግዱ፤ ያለዚያ ቍጣዬ እንደ እሳት ይነዳል፤ በሥራችሁም ክፋት ምክንያት የሚያጠፋው ሳይኖር ይቃጠላል።

መቅሠፍት ከሰሜን ይመጣል

⁵“በይሁዳ ንገሩ፤ በኢየሩሳሌምም አውጁ፤ እንዲህም በሉ፦ ‘በምድር ሁሉ መለከት ንፉ!’ ጩኹም እንዲህ በሉ፦ ‘ተሰብሰቡ፤ ወደ ተመሸጉ ከተሞችም እንሽሽ!’ ⁶ወደ ጽዮን ምልክት አንሡ! ለደኅንነት ሽሹ፤ አትዘግዩ! ከሰሜን መቅሠፍትን አመጣለሁና፣ ታላቅ ጥፋት።”

⁷አንበሳ ከዋሻው ወጥቷል፤ የአሕዛብ አጥፊ ተነሥቷል። ከስፍራው ወጥቶ ምድርሽን ባድማ ያደርጋል፤ ከተሞችሽ ፈርሰው ይጠፋሉ፤ በውስጣቸውም የሚኖር አይቀርም። ⁸ስለዚህ ማቅ ልበሱ፤ አልቅሱ፤ ዋይ ዋይም በሉ፤ የአባታችን ጽኑ ቍጣ ከእኛ አልተመለሰምና።

⁹“በዚያ ቀን” ይላል አባታችን፤ “ንጉሡና መኳንንቱ ልባቸው ይደክማል፤ ካህናቱ ይደነግጣሉ፤ ነቢያቱም ይደነቃሉ።”

¹⁰ከዚያም እንዲህ አልሁ፤ “ወዮ፣ ጌታ አባት ሆይ! ‘ሰላም ይሆንላችኋል’ ብለህ ይህን ሕዝብና ኢየሩሳሌምን ፈጽመህ አሳሳትህ፤ ሰይፍ ግን እስከ ጕሮሯችን ደርሷል።”

¹¹“በዚያ ጊዜ ይህ ሕዝብና ኢየሩሳሌም እንዲህ ይባላሉ፦ ከምድረ በዳ ባድማ ኰረብቶች የሚያቃጥል ነፋስ ወደ ሕዝቤ ልጅ ይነፍሳል፤ ለማበጠር ወይም ለማጥራት አይደለም። ¹²ከዚህ የበረታ ነፋስ በትእዛዜ ይመጣል። አሁንም እኔ በእነርሱ ላይ ፍርዴን እናገራለሁ።”

¹³እነሆ! ጠላት እንደ ደመና ይመጣል፤ ሠረገሎቹም እንደ ዐውሎ ነፋስ ናቸው፤ ፈረሶቹም ከንስሮች ይፈጥናሉ። ወዮልን—ጠፋን! ¹⁴ኢየሩሳሌም ሆይ፣ ትድኚ ዘንድ ክፋትን ከልብሽ እጠቢ። ክፉ ሐሳብሽ እስከ መቼ በውስጥሽ ይኖራል? ¹⁵ከዳን ድምፅ ይናገራልና፤ ከኤፍሬም ተራሮችም መቅሠፍትን ያውጃል።

¹⁶አሕዛብን አስጠንቅቁ፤ ለኢየሩሳሌምም እንዲህ ብላችሁ አውጁ፦ “ከሩቅ አገር ከበው የሚወጉ ይመጣሉ፤ በይሁዳ ከተሞችም ላይ የጦር ድምፃቸውን ያሰማሉ። ¹⁷ዕርሻን እንደሚጠብቁ ጠባቂዎች ይከብቧታል፤ በእኔ ላይ ዐምፃለችና፣” ይላል አባታችን። ¹⁸መንገድሽና ሥራሽ ይህን አመጡብሽ። ፍርድሽ ይህ ነው፤ እስከ ልብሽ ድረስ ይወጋልና እንዴት መራራ ነው።

ነቢዩ ለሕዝቡ ያለቅሳል

¹⁹ጭንቄ፣ ጭንቄ! በሥቃይ እወራጫለሁ። ወዮ፣ የልቤ ግድግዳ! ልቤ በውስጤ ይመታል፤ ዝም ማለት አልችልም፤ የመለከትን ድምፅ፣ የጦርንም ውካታ ሰምቻለሁና። ²⁰መቅሠፍት በመቅሠፍት ላይ ተነገረ፤ ምድር ሁሉ ባድማ ሆናለችና። በቅጽበት ድንኳኖቼ ጠፉ፤ የድንኳኔም መጋረጃዎች በቅጽበት ጠፉ። ²¹የጦርን ዐርማ እስከ መቼ አያለሁ፤ የመለከትንስ ድምፅ እስከ መቼ እሰማለሁ?

²²“ሕዝቤ ሞኞች ናቸውና፤ እኔን አያውቁም። አእምሮ የሌላቸው ልጆች ናቸው፤ ማስተዋልም የላቸውም። ክፉ ለማድረግ የተካኑ ናቸው፤ መልካም ማድረግን ግን አያውቁም።”

²³ምድርን ተመለከትሁ፤ ቅርጽ የሌላትና ባዶ ነበረች፤ ሰማያትንም ተመለከትሁ፤ ብርሃናቸውም አልነበረም። ²⁴ተራሮችን ተመለከትሁ፤ ይንቀጠቀጡም ነበር፤ ኰረብቶችም ሁሉ ይወዛወዙ ነበር። ²⁵ተመለከትሁ፤ ማንም ሰው አልነበረም፤ የሰማይ ወፎችም ሁሉ ሸሽተው ነበር። ²⁶ተመለከትሁ፤ ለም ምድርም በረሓ ሆና ነበር፤ ከተሞችዋም ሁሉ በአባታችን ፊት፣ በጽኑ ቍጣው ፊት ፈርሰው ነበር።

²⁷አባታችን እንዲህ ይላልና፦ ምድር ሁሉ ባድማ ትሆናለች፤ ነገር ግን ፈጽሜ አላጠፋትም። ²⁸ስለዚህ ምድር ታለቅሳለች፤ ከላይ ያሉት ሰማያትም ይጨልማሉ፤ ተናግሬአለሁና፤ ወስኛለሁ፤ አልጸጸትም፤ ከእርሱም ወደ ኋላ አልመለስም።

²⁹በፈረሰኞችና በቀስተኞች ድምፅ ከተማ ሁሉ ይሸሻል። ወደ ዱር ይገባሉ፤ በዐለቶችም መካከል ይወጣሉ፤ ከተማ ሁሉ ተተወ፤ በውስጣቸውም የሚኖር የለም። ³⁰አንቺም የጠፋሽ ሆይ፣ ምን ታደርጊያለሽ? ቀይ ልብስ ለብሰሻል፤ በወርቅ ጌጥ ተሽቀርቅረሻል፤ ዐይኖችሽንም ተኵለሻል፤ በከንቱ ራስሽን አስጊጠሻል። ውሽሞችሽ ይንቁሻል፤ ሊገድሉሽም ይፈልጋሉ። ³¹ምጥ እንደ ያዛት ሴት ጩኸት ሰማሁና፤ የበኵር ልጅዋን እንደምትወልድ ሴት ጭንቀት፤ እስትንፋስዋን እየተነፈሰች እጆችዋን እየዘረጋች የምትጮኽ የጽዮን ልጅ ድምፅ ሰማሁ፤ “ወዮልኝ! በገዳዮች ፊት እሞታለሁ” ትላለች። ^a a v31 ‘የጽዮን ልጅ’ ለኢየሩሳሌም የተሰጠ የግጥም ስም ነው።