ଯିରିମୀୟ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି, “ହେ ଇସ୍ରାଏଲ, ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଫେରିବ, ତେବେ ଆମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଫେର। ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭ ସମ୍ମୁଖରୁ ଆପଣା ଘୃଣାଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁସବୁ ଦୂର କରିବ ଓ ଟଳମଳ ନ ହେବ, ²ପୁଣି ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ସତ୍ୟରେ, ନ୍ୟାୟରେ ଓ ଧାର୍ମିକତାରେ ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଅଟନ୍ତି’ ବୋଲି ଶପଥ କରିବ, ତେବେ ଗୋଷ୍ଠୀସମୂହ ତାହାଙ୍କଠାରେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କଠାରେ ସେମାନେ ଦର୍ପ କରିବେ।”

³କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯିହୁଦାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଓ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଏହି କଥା କହନ୍ତି: ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଅଚାଷ ଭୂମି ଭାଙ୍ଗ, ଆଉ କଣ୍ଟକ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ବୁଣ ନାହିଁ। ⁴ହେ ଯିହୁଦାର ଲୋକମାନେ ଓ ଯିରୂଶାଲମ ନିବାସୀମାନେ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସୁନ୍ନତ ହୁଅ, ଆପଣା ଆପଣା ହୃଦୟର ଅଗ୍ରଚର୍ମ ଦୂର କର— ନୋହିଲେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କର୍ମର ଦୁଷ୍ଟତା ସକାଶୁ ଆମ୍ଭର କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହେବ ଓ ନିର୍ବାଣ କରିବାକୁ କେହି ନ ଥିବାରୁ ଜ୍ଵଳିବ।

ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ବିପଦ ଆସେ

⁵“ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯିହୁଦାରେ ଜଣାଅ, ଯିରୂଶାଲମରେ ଘୋଷଣା କର, ଆଉ କୁହ: ‘ଦେଶଯାକ ତୂରୀ ବଜାଅ!’ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକ ଓ କୁହ: ‘ଏକତ୍ର ହୁଅ, ଆଉ ଆସ ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରାଚୀରବେଷ୍ଟିତ ନଗରସମୂହକୁ ପଳାଇଯାଉ!’ ⁶ସିୟୋନ ଆଡ଼କୁ ଧ୍ଵଜା ଉଠାଅ! ନିରାପଦ ହେବା ପାଇଁ ପଳାଅ, ବିଳମ୍ବ କର ନାହିଁ! କାରଣ ଆମ୍ଭେ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ବିପଦ, ଅର୍ଥାତ୍ ମହାବିନାଶ ଆଣୁଅଛୁ।”

⁷ଏକ ସିଂହ ଆପଣା ବୁଦାରୁ ଉଠି ଆସିଅଛି; ଗୋଷ୍ଠୀସମୂହର ଏକ ବିନାଶକ ଯାତ୍ରା କରୁଅଛି। ତୁମ୍ଭ ଦେଶକୁ ଧ୍ଵଂସସ୍ଥାନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ଆପଣା ସ୍ଥାନ ତ୍ୟାଗ କରିଅଛି; ତୁମ୍ଭର ନଗରସମୂହ ଉଜାଡ଼ ହୋଇ ପଡ଼ିବ, ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ବସବାସ କରିବାକୁ କେହି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ ନାହିଁ। ⁸ଏଥିପାଇଁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶୋକବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କର, ବିଳାପ ଓ ହାହାକାର କର, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କଠାରୁ ଫେରି ନାହିଁ।

⁹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି, “ସେହି ଦିନ ରାଜା ଓ ତାହାର ଅଧିପତିମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସାହସ ହରାଇବେ; ଯାଜକମାନେ ବିସ୍ମିତ ହେବେ ଓ ଭାବବାଦୀମାନେ ଚକିତ ହେବେ।”

¹⁰ତେବେ ମୁଁ କହିଲି, “ହାୟ, ସର୍ବାଧିପତି ପିତଃ! ଆପଣ ‘ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ହେବ’ ବୋଲି କହି ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଓ ଯିରୂଶାଲମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଭ୍ରାନ୍ତ କରିଅଛନ୍ତି— ଅଥଚ ଖଡ୍ଗ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଅଛି।”

¹¹“ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଓ ଯିରୂଶାଲମକୁ କୁହାଯିବ: ପ୍ରାନ୍ତରର ବୃକ୍ଷଶୂନ୍ୟ ଉଚ୍ଚସ୍ଥାନରୁ ଏକ ଉତ୍ତପ୍ତ ବାୟୁ ଆମ୍ଭ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟା ଆଡ଼କୁ ବହୁଅଛି—ତାହା ଝାଡ଼ିବା ନିମନ୍ତେ ନୁହେଁ, ଚାଲିବା ନିମନ୍ତେ ନୁହେଁ। ¹²ଏ ସକାଶୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାୟୁ ଆମ୍ଭ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିବ। ଏବେ ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ପ୍ରକାଶ କରୁଅଛୁ।”

¹³ଦେଖ! ଶତ୍ରୁ ମେଘ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଉଅଛି, ତାହାର ରଥସମୂହ ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାୟୁ ପରି; ତାହାର ଅଶ୍ଵଗଣ ଉତ୍କ୍ରୋଶ ପକ୍ଷୀଠାରୁ ଅଧିକ ବେଗବାନ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଧିକ୍—ଆମ୍ଭେମାନେ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛୁ! ¹⁴ହେ ଯିରୂଶାଲମ, ତୁମ୍ଭେ ଯେପରି ପରିତ୍ରାଣ ପାଇ ପାର, ଏଥିପାଇଁ ଆପଣା ହୃଦୟରୁ ଦୁଷ୍ଟତା ଧୋଇ ପକାଅ। ତୁମ୍ଭର ଅଧର୍ମ ଚିନ୍ତାସବୁ କେତେ କାଳ ତୁମ୍ଭ ଅନ୍ତରରେ ରହିବ? ¹⁵କାରଣ ଦାନ୍‍ରୁ ଏକ ରବ ଜଣାଉଅଛି, ଇଫ୍ରୟିମ ପର୍ବତମାଳାରୁ ବିପଦ ଘୋଷଣା କରୁଅଛି।

¹⁶ଗୋଷ୍ଠୀସମୂହକୁ ଚେତନା ଦିଅ, ଯିରୂଶାଲମକୁ ଜଣାଅ: “ଦୂର ଦେଶରୁ ଅବରୋଧକାରୀମାନେ ଆସୁଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଯିହୁଦାର ନଗରସମୂହ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ରଣନାଦ କରୁଅଛନ୍ତି। ¹⁷କ୍ଷେତ୍ର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ତାହାକୁ ଚାରିଆଡ଼େ ଘେରିଅଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଆମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କରିଅଛି,” ବୋଲି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି। ¹⁸ତୁମ୍ଭର ଆଚରଣ ଓ ତୁମ୍ଭର କର୍ମସବୁ ତୁମ୍ଭ ଉପରକୁ ଏହିସବୁ ଆଣିଅଛି। ଏହା ତୁମ୍ଭର ବିନାଶ, ଆଉ ଏହା କେଡ଼େ ତିକ୍ତ, କାରଣ ଏହା ତୁମ୍ଭ ହୃଦୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ଧ କରେ।

ଭାବବାଦୀ ଆପଣା ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ରୋଦନ କରନ୍ତି

¹⁹ମୋହର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମୋହର ଯନ୍ତ୍ରଣା! ମୁଁ ବେଦନାରେ ଛଟପଟ ହେଉଅଛି। ଆଃ, ମୋʼ ହୃଦୟର ଭିତ୍ତିସବୁ! ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ ମୋʼ ହୃଦୟ ଧଡ଼ଫଡ଼ ହେଉଅଛି; ମୁଁ ନୀରବ ରହି ପାରୁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୂରୀର ଶବ୍ଦ, ଯୁଦ୍ଧର ରଣହାକ ଶୁଣିଅଛି। ²⁰ବିପଦ ଉପରେ ବିପଦ ଘୋଷଣା କରାଯାଉଅଛି, କାରଣ ସମୁଦାୟ ଦେଶ ଉଜାଡ଼ ହୋଇଅଛି। ନିମିଷକ ମଧ୍ୟରେ ମୋହର ତମ୍ବୁସବୁ, ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ମୋହର ତମ୍ବୁର ଆଚ୍ଛାଦନସବୁ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି। ²¹ମୁଁ କେତେ କାଳ ଯୁଦ୍ଧଧ୍ଵଜ ଦେଖିବି ଓ ତୂରୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବି?

²²“କାରଣ ଆମ୍ଭର ଲୋକମାନେ ମୂର୍ଖ; ସେମାନେ ଆମ୍ଭକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିର୍ବୋଧ ସନ୍ତାନ, ସେମାନଙ୍କର କିଛି ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ। ସେମାନେ ମନ୍ଦ କର୍ମ କରିବାରେ ନିପୁଣ, କିନ୍ତୁ ସତ୍କର୍ମ କିପରି କରିବାକୁ ହୁଏ, ତାହା ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।”

²³ମୁଁ ପୃଥିବୀ ପ୍ରତି ଅନାଇଲି, ଆଉ ତାହା ନିରାକାର ଓ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା; ପୁଣି ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ପ୍ରତି ଅନାଇଲି, ଆଉ ତହିଁର ଆଲୋକ ନ ଥିଲା। ²⁴ମୁଁ ପର୍ବତସବୁ ପ୍ରତି ଅନାଇଲି, ଆଉ ସେସବୁ କମ୍ପୁଥିଲା; ଉପପର୍ବତସବୁ ଟଳମଳ ହେଉଥିଲା। ²⁵ମୁଁ ଅନାଇଲି, ଆଉ ସେଠାରେ କେହି ହେଲେ ନ ଥିଲା; ଆକାଶର ସକଳ ପକ୍ଷୀ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ²⁶ମୁଁ ଅନାଇଲି, ଆଉ ଫଳବତୀ ଭୂମି ମରୁଭୂମି ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ତାହାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧ ସମ୍ମୁଖରେ ତହିଁର ସକଳ ନଗର ଉଜାଡ଼ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।

²⁷କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହି କଥା କହନ୍ତି: ସମୁଦାୟ ଦେଶ ଧ୍ଵଂସସ୍ଥାନ ହେବ, ତଥାପି ଆମ୍ଭେ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବିନଷ୍ଟ କରିବା ନାହିଁ। ²⁸ଏ ସକାଶୁ ପୃଥିବୀ ଶୋକ କରିବ ଓ ଉପରିସ୍ଥ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେବ, କାରଣ ଆମ୍ଭେ କହିଅଛୁ, ଆମ୍ଭେ ସ୍ଥିର କରିଅଛୁ; ଆମ୍ଭେ ଅନୁତାପ କରିବା ନାହିଁ, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ତହିଁରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ।

²⁹ଅଶ୍ଵାରୋହୀ ଓ ଧନୁର୍ଦ୍ଧରମାନଙ୍କ କୋଳାହଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗର ପଳାଉଅଛି। ସେମାନେ ବୁଦା ମଧ୍ୟକୁ ପଳାଉଅଛନ୍ତି ଓ ଶୈଳ ମଧ୍ୟକୁ ଚଢ଼ି ଯାଉଅଛନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗର ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଅଛି, ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ବସବାସ କରିବାକୁ କେହି ନାହିଁ। ³⁰ଆଉ ହେ ଉଚ୍ଛିନ୍ନେ, ତୁମ୍ଭେ କʼଣ କରୁଅଛ, ଯେ ଆପଣାକୁ ସିନ୍ଦୂରବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ରରେ ସଜାଉଅଛ, ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ଆଭରଣରେ ଆପଣାକୁ ଭୂଷିତ କରୁଅଛ, ଆପଣା ଚକ୍ଷୁ ଅଞ୍ଜନରେ ରଞ୍ଜିତ କରୁଅଛ? ତୁମ୍ଭେ ବୃଥାରେ ଆପଣାକୁ ସୁନ୍ଦର କରୁଅଛ। ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମିକମାନେ ତୁମ୍ଭକୁ ତୁଚ୍ଛ କରୁଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ³¹କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରସବକାରିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ଏକ କ୍ରନ୍ଦନ, ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ପ୍ରସବକାରିଣୀ ପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣିଲି—ତାହା ସିୟୋନ କନ୍ୟାର କ୍ରନ୍ଦନ, ସେ ନିଃଶ୍ଵାସ ପାଇଁ ହାନ୍ତୁଡ଼ି ହେଉଅଛି, ଆପଣା ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରୁଅଛି: “ମୋʼ ପ୍ରତି ଧିକ୍! ମୁଁ ବଧକାରୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମରୁଅଛି।” ^a a v31 ‘ସିୟୋନ କନ୍ୟା’ ଯିରୂଶାଲମର ଏକ କାବ୍ୟିକ ନାମ।