يرمياه 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

²وڃ، يروشلم جي ٻڌندي اعلان ڪر تہ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ مون کي تنهنجي جوانيءَ جي وفاداري، تنهنجو ڪنوارپڻي وارو پيار، ۽ بيابان ۾، انهيءَ زمين ۾ جيڪا پوکيل نہ هئي، تنهنجو منهنجي پويان هلڻ ياد آهي. ^a a v2 اسان جو پيءُ اسرائيل جي شروعاتي پيار کي ائين نرمائيءَ سان ياد ڪري ٿو جيئن لاڙو پنهنجي ڪنوار کي ياد ڪري—اها ئي عهد واري نرمي آهي جنهن کي هو بحال ڪرڻ جو خواهشمند آهي. ³اسرائيل اسان جي پيءُ لاءِ پاڪ هو، سندس فصل جو پهريون ميوو. جن بہ ان کي کائي ڇڏيو سي ڏوهاري ٺهرايا ويا؛ مٿن آفت آئي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

⁴اي يعقوب جا گھراڻا، ۽ اسرائيل جي گھراڻي جا سڀ ٽولا، اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو.

⁵اسان جو پيءُ هيئن فرمائي ٿو تہ تنهنجي ابن ڏاڏن مون ۾ ڪهڙي بي انصافي ڏٺي جو مون کان پري ڀڄي ويا، ۽ بي فائدي بتن جي پويان لڳي پاڻ بہ بي فائدو ٿي پيا؟

⁶هنن نہ پڇيو تہ ’اسان جو پيءُ ڪٿي آهي، جنهن اسان کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو، جنهن اسان کي بيابان مان، ريگستان ۽ کڏن واري زمين مان، خشڪي ۽ گھري اونداهيءَ واري زمين مان، اهڙي زمين مان جتان ڪو نہ ٿو لنگھي ۽ جتي ڪو نہ ٿو رهي، هلائي آندو؟‘ ⁷مون اوهان کي ميوي سان ڀريل ملڪ ۾ آندو تہ ان جو ميوو ۽ ان جو چڱائي کائو. پر اوهان اچي منهنجي ملڪ کي پليد ڪيو، ۽ منهنجي ميراث کي ڪراهت بڻائي ڇڏيو. ⁸ڪاهنن نہ پڇيو تہ ’اسان جو پيءُ ڪٿي آهي؟‘ شريعت کي سنڀالڻ وارن مون کي نہ سڃاتو؛ ريڍارن مون سان بغاوت ڪئي؛ نبين بعل جي نالي تي نبوت ڪئي ۽ بي فائدي شين جي پويان لڳا. ⁹تنهنڪري آءٌ اڃا بہ اوهان تي الزام لڳايان ٿو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ۽ اوهان جي ٻارن جي ٻارن تي بہ اهو لڳائيندس. ¹⁰قبرص جي ڪنارن تائين لنگھي وڃو ۽ ڏسو؛ قيدار ڏانهن ماڻھو موڪليو ۽ چڱيءَ طرح ڏسو؛ ڏسو تہ ڪڏهن اهڙو ڪجھ ٿيو آهي: ¹¹ڇا ڪنهن قوم ڪڏهن پنهنجا معبود مٽايا آهن، جيتوڻيڪ اهي ڪي معبود ئي ناهن؟ تڏهن بہ منهنجي قوم پنهنجو جلوو بي فائدي شيءِ سان مٽايو آهي. ¹²اي آسمانؤ، هن تي حيران ٿيو؛ ڏڪي وڃو، ڏاڍو ڊڄو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ¹³ڇاڪاڻ تہ منهنجي قوم ٻہ بديون ڪيون آهن: هنن مون کي، جيڪو جيئري پاڻيءَ جو چشمو آهيان، ڇڏي ڏنو آهي، ۽ پنهنجا حوض کوٽيا آهن—ڀڳل حوض جيڪي پاڻي نہ ٿا سنڀالي سگھن. ^b b v13 اسان جو پيءُ پاڻ کي جيئري پاڻيءَ جو چشمو ٿو سڏائي؛ يسوع پوءِ اهو ئي جيئرو پاڻي انهن سڀني کي پيش ڪيو جيڪي وٽس اچن ٿا (يوحنا 4:14؛ 7:38).

¹⁴ڇا اسرائيل غلام آهي؟ ڇا هو ڄمندي ئي نوڪر هو؟ پوءِ هو لٽجڻ جو مال ڇو ٿي پيو آهي؟ ¹⁵جوان شينهن مٿس گجريا، ڏاڍو ٻگھريائون. هنن سندس ملڪ کي اجاڙ ڪري ڇڏيو؛ سندس شهر سڙيل ۽ ماڻھن کان خالي آهن. ¹⁶ان کان سواءِ، ممفس ۽ تحفنحيس جي ماڻھن تنهنجي مٿي جو تاج مُنڊي ڇڏيو آهي. ^c c v16 قديم دنيا ۾ مٿو مُنڊائڻ يا ننگو ڪرڻ مڪمل شڪست ۽ ذلت جي نشاني هئي. ¹⁷ڇا تو پنهنجي پيءُ کي، جيڪو تو کي رستي تي هلائي رهيو هو، ڇڏي ڏيئي اهو پاڻ تي نہ آندو آهي؟ ¹⁸هاڻي مصر ڏانهن وڃي نيل جو پاڻي پيئڻ جو ڇا ڪم؟ اسور ڏانهن وڃي فرات جو پاڻي پيئڻ جو ڇا ڪم؟ ¹⁹تنهنجي پنهنجي بدي تو کي سڌاريندي؛ تنهنجي پنهنجي بي وفائي تو کي ملامت ڪندي. تنهنڪري ڄاڻ ۽ ڏس تہ پنهنجي پيءُ کي ڇڏڻ ڪيڏو بڇڙو ۽ ڪڙو آهي؛ تو ۾ منهنجو خوف ناهي، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو. ²⁰گھڻو اڳ مون تنهنجو جُوءُ ڀڃي ڇڏيو ۽ تنهنجا بند ڪٽي ڇڏيا، پر تو چيو تہ ’آءٌ خدمت نہ ڪندس.‘ بلڪل، هر اوچي ٽڪريءَ تي ۽ هر گھاٽي وڻ جي هيٺان تون ڪنجريءَ وانگر ليٽي پئين. ²¹مون تو کي چونڊ انگور جي ويلَ وانگر پوکيو هو، پورو ڀروسي لائق ٻج مان. پوءِ تون مون کان ڦري ڇو بگڙيل جهنگلي ويلَ بڻجي وئين؟ ²²جيتوڻيڪ تون پاڻ کي کاري سان ڌوئين ۽ گھڻو صابڻ لڳائين، تڏهن بہ تنهنجي ڏوهه جو داغ مون اڳيان آهي، سڀ تي حڪمران پيءُ فرمائي ٿو.

²³تون ڪيئن ٿو چئين تہ ’آءٌ پليد ناهيان؛ آءٌ بعلن جي پويان نہ ويس‘؟ وادي ۾ پنهنجو رستو ڏس؛ جيڪو تو ڪيو آهي تنهن تي غور ڪر—هڪ بي آرام جوان اوٽڻي، هيڏانهن هوڏانهن ڊوڙندڙ، ²⁴بيابان ۾ رهڻ جي عادي جهنگلي گڏهي، پنهنجي هوس ۾ هوا کي سونگھندڙ—جڏهن هوءَ گرميءَ ۾ هجي تڏهن کيس ڪير روڪي؟ جيڪي کيس چاهين ٿا سي پاڻ کي ٿڪائڻ جي ضرورت نہ ٿا رکن؛ موسم ايندي تہ کيس لهي وٺندا. ²⁵تنهنجا پير ننگا ٿيڻ ۽ تنهنجو ڳلو سڪڻ کان اڳ ترسي وڃ. پر تو چيو تہ ’اها اميد ئي ناهي! نہ، ڇاڪاڻ تہ مون کي پراون سان پيار آهي، ۽ آءٌ انهن جي پويان ويندس.‘ ²⁶جيئن چور پڪڙجڻ تي شرمندو ٿئي ٿو، تيئن اسرائيل جو گھراڻو شرمندو ٿيو آهي—اهي، سندن بادشاهه، سندن اهلڪار، سندن ڪاهن ۽ سندن نبي، ²⁷جيڪي وڻ کي چون ٿا تہ ’تون منهنجو پيءُ آهين،‘ ۽ پٿر کي تہ ’تو مون کي ڄايو.‘ ڇاڪاڻ تہ هنن مون ڏانهن منهن نہ، پر پٺي ڏني آهي. پر پنهنجي مصيبت جي وقت ۾ رڙيون ڪن ٿا تہ ’اُٿي اسان کي بچاءِ!‘ ^d d v27 ڪوريل وڻ کي ’منهنجو پيءُ‘ چوڻ حقيقي رشتي جو المناڪ نقل آهي—سچي پيءُ کان، جنهن هنن کي جوڙيو، منهن موڙي اهڙين بي جان شين ڏانهن وڃڻ جيڪي ائين ڪري نہ ٿيون سگھن. ²⁸پر اهي معبود ڪٿي آهن جيڪي تو پنهنجي لاءِ ٺاهيا؟ جيڪڏهن اهي تنهنجي مصيبت جي وقت تو کي بچائي سگھن تہ اُٿن؛ ڇاڪاڻ تہ اي يهوداه، جيترا تنهنجا شهر آهن اوترا ئي تنهنجا معبود آهن. ²⁹اوهين مون تي الزام ڇو ٿا لڳايو؟ اوهان سڀني مون سان بغاوت ڪئي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³⁰بي فائدو مون اوهان جي ٻارن کي ڌڪ هنيا؛ هنن ڪا اصلاح قبول نہ ڪئي. اوهان جي پنهنجي تلوار اوهان جي نبين کي ڦاڙيندڙ شينهن وانگر کائي ڇڏيو. ³¹اي نسل، اسان جي پيءُ جي ڪلام تي غور ڪر: ڇا آءٌ اسرائيل لاءِ بيابان ٿيو آهيان، يا گھري اونداهيءَ جي زمين؟ پوءِ منهنجي قوم ڇو ٿي چوي تہ ’اسان آزاد آهيون، گھمنداسين؛ اسين وڌيڪ تو وٽ نہ اينداسين‘؟ ³²ڇا ڪا ڇوڪري پنهنجا زيور وساري سگھي ٿي، يا ڪا ڪنوار پنهنجو شادي وارو پٽو؟ تڏهن بہ منهنجي قوم مون کي بيشمار ڏينهن وساري ڇڏيو آهي. ³³تون ڪيڏي نہ هوشياريءَ سان پيار جي پٺيان لڳين ٿي! تو بدڪار عورتن کي بہ پنهنجا طريقا سيکاريا آهن. ³⁴تنهنجي پلوءَ تي بي گناهه غريبن جي جان جو رت مليو آهي—جيتوڻيڪ تو کين ڀڃ ڪندي نہ پڪڙيو. تڏهن بہ انهن سڀني شين باوجود، ³⁵تون چوين ٿي تہ ’آءٌ بي گناهه آهيان؛ يقيناً سندس ڪاوڙ مون کان ٽري وئي آهي.‘ پر ’مون گناهه نہ ڪيو آهي‘ چوڻ جي ڪري آءٌ تو کي عدالت ۾ آڻيندس. ³⁶تون ڪيڏي نہ سولائيءَ سان پنهنجو رخ مٽائيندي رهين ٿي! تون مصر کان شرمندو ٿيندين، جيئن اسور کان شرمندو ٿيئي هئين. ³⁷اتان بہ تون ڪنڌ تي هٿ رکي ٻاهر نڪرندين، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ انهن کي رد ڪيو آهي جن تي تنهنجو ڀروسو آهي، ۽ اهي تو کي ڪو فائدو نہ ڏيندا.