يرمياه 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹زمونږ د پلار کلام ما ته راغلو چې،

²لاړ شه، او د يروشلم په غوږونو کښې اعلان وکړه چې، زمونږ پلار فرمائى: ستا د ځوانۍ وفادارى، ستا د ناوې مينه، او په بيابان کښې زما پسې ستا راتلل، په هغه زمکه کښې چې کرل شوې نۀ وه، ما ته ياد دى. ^a a v2 زمونږ پلار د اِسرائيل د شروع مينه په نرمۍ سره يادوى، لکه زوم چې خپله ناوې يادوى — هم هغه د لوظ نرمى چې هغه يې بيا راوستل غواړى. ³اِسرائيل زمونږ پلار ته پاک وو، د هغۀ د فصل اوله مېوه وه. هر څوک چې هغه يې خوړله هغوئ ګناهګار وګڼل شول؛ آفت پرې راغلو، زمونږ پلار فرمائى.

⁴اے د يعقوب کوره، او د اِسرائيل د کور ټولو قبيلو، زمونږ د پلار کلام واورئ.

⁵زمونږ پلار داسې فرمائى: ستاسو مشرانو په ما کښې څۀ بدى وليده، چې هغوئ له ما نه ليرې لاړل، د بې‌کاره بتانو پسې او پخپله بې‌کاره شول؟

⁶هغوئ تپوس ونۀ کړو چې، ”زمونږ پلار چرته دے، هغه چې مونږ يې د مصر د مُلک نه راوستلو، هغه چې مونږ يې په بيابان کښې بوتلو، د ريګستانونو او کندو په زمکه کښې، د وچکالۍ او ژورې تيارې زمکه، هغه زمکه چې هيڅوک ترې نۀ تېريږى او هيڅوک پکښې نۀ اوسيږى؟“ ⁷زۀ تاسو يوې زرخېزې زمکې ته راوستلئ چې د هغې مېوه او ښېګڼه وخورئ. خو تاسو راغلئ او زما زمکه مو ناپاکه کړه، او زما ميراث مو مکروه وګرځولو. ⁸اِمامانو تپوس ونۀ کړو، چې ”زمونږ پلار چرته دے؟“ هغه چې د شريعت سنبالوونکى وُو ما يې ونۀ پېژندلم؛ شپونو زما نافرمانى وکړه؛ نبيانو د بعل په نامه نبوت وکړو او د بې‌کاره شيانو پسې لاړل. ⁹نو ځکه زۀ به لا هم تاسو باندې الزام لګوم، زمونږ پلار فرمائى، او ستاسو د بچو بچو خلاف به زۀ دا دعوىٰ جارى ساتم. ¹⁰د قبرص ساحلونو ته پورې وځئ او وګورئ؛ قيدار ته څوک ولېږئ او په غور سره وګورئ؛ ووينئ چې آيا کله داسې څۀ شوى دى: ¹¹آيا کوم قوم کله خپل بتان بدل کړى دى، حالانکې هغه خو بيخى بتان نۀ دى؟ خو زما قوم خپله لوئى بدله کړه د هغه څۀ په بدل کښې چې بې‌کاره دى. ¹²اے آسمانونو، په دې حېران شئ؛ وډار شئ، سخت وحشت وکړئ، زمونږ پلار فرمائى. ¹³ځکه چې زما قوم دوه بدۍ وکړلې: هغوئ زۀ پرېښودم، چې د ژوندى اوبو چينه يم، او خپل حوضونه يې وکنستل — داسې ماتيدلى حوضونه چې اوبۀ نۀ شى ساتلے. ^b b v13 زمونږ پلار ځان ته د ژوندى اوبو چينه وائى؛ عيسىٰ وروستو هم دا ژوندى اوبۀ هر هغه چا ته وړاندې کړې چې هغۀ ته راځى (يوحنا ۴:۱۴؛ ۷:۳۸).

¹⁴آيا اِسرائيل غلام دے؟ آيا هغه د نوکرۍ دپاره پېدا شوے وو؟ نو بيا هغه ولې لُوټ شوے دے؟ ¹⁵ځوانو زمريانو پرې غړومبهار وکړو؛ هغوئ په لوړ اواز غُنګېدل. د هغۀ زمکه يې ويجاړه کړه؛ د هغۀ ښارونه سوزولى شوى دى او د خلقو نه خالى دى. ¹⁶سربېره پر دې، د ممفيس او د تحفنيس سړيو ستا د سر څوکه وخرئيله. ^c c v16 په زمانه قديم کښې د چا سر خرئيل يا لُڅول د پوره شکست او بې‌عزتۍ نښه وه. ¹⁷آيا تا دا په خپل ځان نۀ دى راوستى چې خپل پلار دې پرېښودو، هغه چې تا يې په لاره روانولو؟ ¹⁸او اوس، ولې مصر ته ځې چې د نيل اوبۀ وڅښې؟ ولې اسور ته ځې چې د فرات اوبۀ وڅښې؟ ¹⁹ستا خپله بدى به تا ته سزا درکوى؛ ستا خپل بې‌دينى به تا ملامته کوى. نو پوهه شه او وګوره چې څومره بد او تريخ دى چې خپل پلار پرېږدې؛ تۀ له ما نه نۀ يرېږې، د آسمانى لښکرو پلار فرمائى. ²⁰ډېر پخوا ما ستا جُغ مات کړو او ستا زنځيرونه مې وشلول، خو تا ووئيل چې، ”زۀ به خدمت نۀ کوم.“ بېشکه، په هر لوړ غر باندې او د هرې خورې ونې لاندې تۀ د کسبۍ په شان پرېوتلې. ²¹ما تۀ د غوره انګور د ونې په شان کرلې وې، د بالکل خالص تخم نه. نو بيا تۀ ولې زما خلاف شوې چې د يوې خرابې، ځنګلى انګور ونه شوې؟ ²²اګر کۀ تۀ ځان په سوډا ووينځې او ډېر صابون استعمال کړې، د ستا د ګناه داغ بيا هم زما په وړاندې دے، حاکم پلار فرمائى.

²³تۀ څنګه وئيلے شې چې، ”زۀ ناپاکه نۀ يم؛ زۀ د بعلانو پسې نۀ يم تللې“؟ په ناو کښې خپله لاره وګوره؛ فکر وکړه چې تا څۀ کړى دى — د يوې بې‌قراره ځوانې اوښې په شان چې دلته هلته منډې وهى، ²⁴د يوې ځنګلى خرې په شان چې په بيابان کښې اوسيږى، په خپل ارمان کښې هوا بويوى — چې کله هغه په مستۍ کښې وى نو څوک هغه بندولے شى؟ هغه چې هغه غواړى ضرورت نۀ لرى چې ځانونه په لټون کښې ستړى کړى؛ کله چې موسم راشى، هغوئ به هغه ومومى. ²⁵دريږه، مخکښې له دې چې ستا پښې لُڅې شى او ستا مرۍ وچه شى. خو تا ووئيل چې، ”دا نااُميده کار دے! نه، ځکه چې زۀ د پردو سره مينه لرم، او د هغوئ پسې به ځم.“ ²⁶لکه څنګه چې غل شرموى کله چې ونيولے شى، هم هغه شان د اِسرائيل کور شرميږى — هغوئ، د هغوئ بادشاهان، د هغوئ سردران، د هغوئ اِمامان، او د هغوئ نبيان، ²⁷هغه چې يوې ونې ته وائى چې، ”تۀ زما پلار يې،“ او يوې تيږې ته چې، ”تا زۀ پېدا کړم.“ ځکه چې هغوئ خپلې شاګانې ما ته اړولې دى، نۀ خپل مخونه ما طرف ته. خو د خپلې مصيبت په وخت کښې چغې وهى چې، ”پاڅه او مونږ خلاص کړه!“ ^d d v27 يوې تراشلې شوې ونې ته د ”زما پلار“ وئيل د اصلى تعلق يو غمجن جعلى بدل دے — د هغه حقيقى پلار نه مخ اړول چې هغوئ يې پېدا کړل او بې‌ساه شيانو ته ورتلل چې هيڅ نۀ شى کولے. ²⁸خو هغه بتان چرته دى چې تا دپاره دې خپله جوړ کړى وُو؟ پرېږده چې هغوئ پاڅى، کۀ هغوئ تا ستا د مصيبت په وخت کښې خلاصولے شى؛ ځکه چې اے يهوداه، ستا ښارونه څومره دى هومره دې بتان دى. ²⁹تاسو ولې ما باندې الزام لګوئ؟ تاسو ټولو زما نافرمانى کړې ده، زمونږ پلار فرمائى. ³⁰بې‌فائدې ما ستا بچى ووهل؛ هغوئ هيڅ اصلاح قبوله نۀ کړه. ستا خپلې تُورې ستا نبيان د يوه وږى زمرى په شان وخوړل. ³¹اے دې نسله، زمونږ د پلار کلام ته غور وکړه: آيا زۀ د اِسرائيل دپاره بيابان شوے يم، يا د ژورې تيارې زمکه؟ نو بيا زما قوم ولې وائى چې، ”مونږ ازاد يُو چې ګرځو؛ مونږ به نور تا ته رانۀ ځُو“؟ ³²آيا يوه ځوانه ښځه خپل زېورونه هېرولے شى، يا يوه ناوې خپله د واده پټکه؟ خو زما قوم زۀ هېر کړم بې‌شمېره ورځو دپاره. ³³تۀ د مينې لټولو دپاره څومره په هوښيارۍ سره چالاکى کوې! تا خو بدکاره ښځو ته هم خپلې لارې ښودلې دى. ³⁴ستا په لمنو باندې د بې‌ګناه غريبانو د ژوند وينه موندلے شى — اګر کۀ تا هغوئ د نقب لګولو پر وخت ونۀ نيول. خو د دې ټولو شيانو باوجود، ³⁵تۀ وائې چې، ”زۀ بې‌ګناه يم؛ يقيناً د هغۀ قهر له ما نه اوړېدلے دے.“ خو زۀ به تا د دې وئيلو دپاره عدالت ته راولم چې، ”ما ګناه نۀ ده کړې.“ ³⁶تۀ څومره په بې‌پروائۍ سره خپله لاره بدلوې! تۀ به د مصر له لاسه شرمنده شې لکه څنګه چې تۀ د اسور له لاسه شرمنده شوې وې. ³⁷له هغه ځائه نه به هم تۀ د خپل سر باندې لاسونه اېښى راووځې، ځکه چې زمونږ پلار هغه رد کړى دى چې تۀ پرې بهروسه کوې، او هغوئ به تا ته هيڅ فائده درنۀ کړى.