ኤርምያስ 2

2 ¹የአባታችን ቃል እንዲህ ሲል ወደ እኔ መጣ፤

²ሂድ፤ ኢየሩሳሌም እየሰማች እንዲህ ብለህ ዐውጅ፤ አባታችን እንዲህ ይላል፤ የወጣትነትሽን ታማኝነት፣ የሙሽርነትሽን ፍቅር፣ ዘር ባልተዘራባት ምድር፣ በምድረ በዳ እኔን መከተልሽን አስታውሳለሁ። ^a a v2 አባታችን የእስራኤልን የመጀመሪያ ፍቅር ሙሽራው ሙሽራዪቱን እንደሚያስታውስ በርኅራኄ ያስታውሳል፤ ይህም ዳግመኛ ሊመልሰው የሚናፍቀው ያው የኪዳን ርኅራኄ ነው። ³እስራኤል ለአባታችን ቅዱስ ነበረ፣ የመከሩ በኵራት ነበረ። የበሉአት ሁሉ በደለኞች ሆኑ፤ መቅሠፍት መጣባቸው፣ ይላል አባታችን።

⁴የያዕቆብ ቤት፣ የእስራኤልም ቤት ነገዶች ሁሉ፣ የአባታችንን ቃል ስሙ።

⁵አባታችን እንዲህ ይላል፤ አባቶቻችሁ ከእኔ ርቀው እንዲሄዱ፣ ከንቱ ጣዖታትን ተከትለው ራሳቸውም ከንቱ እንዲሆኑ፣ በእኔ ላይ ምን በደል አገኙ?

⁶እነርሱም፣ “ከግብፅ ምድር ያወጣን፣ በምድረ በዳ፣ በበረሃና በጕድጓድ ምድር፣ በድርቅና በጥልቅ ጨለማ ምድር፣ ማንም በማያልፍባት ማንም በማይኖርባት ምድር የመራን አባታችን የት አለ?” ብለው አልጠየቁም። ⁷ፍሬዋንና በረከቷን ትበሉ ዘንድ ወደ ፍሬያማ ምድር አስገባኋችሁ። እናንተ ግን መጥታችሁ ምድሬን አረከሳችሁ፣ ርስቴንም አስጸያፊ አደረጋችሁ። ⁸ካህናቱ፣ “አባታችን የት አለ?” ብለው አልጠየቁም፤ ሕግን የሚይዙ አላወቁኝም፤ እረኞቹ ዐመፁብኝ፤ ነቢያቱ በበኣል ትንቢት ተናገሩ፣ የማይጠቅመውንም ተከተሉ። ⁹ስለዚህ አሁንም በእናንተ ላይ ክስ አቀርባለሁ፣ ይላል አባታችን፤ በልጆቻችሁም ልጆች ላይ ክስ አቀርባለሁ። ¹⁰ወደ ቆጵሮስ ደሴቶች ተሻገሩና ተመልከቱ፤ ወደ ቄዳርም ልካችሁ በጥንቃቄ ተመልከቱ፤ እንደዚህ ያለ ነገር ከቶ ተፈጽሞ እንደ ሆነ እዩ፤ ¹¹አንድ ሕዝብ አማልክቱን ለውጦ ያውቃልን? እነርሱ ምንም አማልክት ባይሆኑም? ሕዝቤ ግን ክብሩን በማይጠቅመው ለውጦአል። ¹²ሰማያት ሆይ፣ በዚህ ተደነቁ፤ ተሸበሩ፣ እጅግም ተደንግጡ፣ ይላል አባታችን። ¹³ሕዝቤ ሁለት ክፉ ነገር አድርጎአልና፤ የሕያው ውሃ ምንጭ የሆንሁ እኔን ተዉ፤ ለራሳቸውም የውሃ ጕድጓዶችን፣ ውሃ ሊይዙ የማይችሉ የተሰበሩ ጕድጓዶችን ቈፈሩ። ^b b v13 አባታችን ራሱን የሕያው ውሃ ምንጭ ብሎ ይጠራል፤ ኢየሱስም በኋላ ይህንኑ ሕያው ውሃ ወደ እርሱ ለሚመጡ ሁሉ አቀረበ (ዮሐንስ ፬፥፲፬፤ ፯፥፴፰)።

¹⁴እስራኤል ባሪያ ነውን? በቤት የተወለደ አገልጋይ ነውን? ታዲያ ለምን ምርኮ ሆነ? ¹⁵ወጣት አንበሶች በእርሱ ላይ አገሡ፤ ድምፃቸውን ከፍ አድርገው ጓረሩ። ምድሩን ባድማ አደረጉ፤ ከተሞቹ ተቃጠሉ፣ ከሰውም ባዶ ሆኑ። ¹⁶ከዚህም በላይ የሜምፊስና የታፍናስ ሰዎች የራስሽን አናት ላጩ። ^c c v16 ራስን መላጨት ወይም መራቈት በጥንቱ ዓለም የፍጹም ሽንፈትና የውርደት ምልክት ነበረ። ¹⁷ይህን በራስሽ ላይ ያመጣሽው በመንገድ ሲመራሽ የነበረውን አባትሽን በመተውሽ አይደለምን? ¹⁸አሁንም ወደ ግብፅ የምትሄጂው የናይልን ውሃ ለመጠጣት ነውን? ወደ አሦርስ የምትሄጂው የኤፍራጥስን ውሃ ለመጠጣት ነውን? ¹⁹የራስሽ ክፋት ትገሥጽሻለች፤ የራስሽም ክህደት ትወቅስሻለች። እንግዲህ አባትሽን መተው እንዴት ክፉና መራራ እንደ ሆነ ዕወቂ እዪም፤ አንቺ አትፈሪኝም፣ ይላል የሰማይ ሠራዊት አባት። ²⁰ከጥንት ጀምሮ ቀንበርሽን ሰበርሁ፣ እስራትሽንም በጣጠስሁ፤ አንቺ ግን፣ “አልገዛም” አልሽ። በእርግጥም በረጅሙ ኮረብታ ሁሉ ላይ፣ ለምለም ዛፍ ሁሉ ሥር እንደ ጋለሞታ ተኛሽ። ²¹እኔ ፍጹም ከታመነ ዘር የተገኘ ምርጥ ወይን አድርጌ ተከልሁሽ። ታዲያ እንዴት ተለውጠሽ የበሰበሰ የዱር ወይን ሆንሽ? ²²በአመድ ውሃ ብትታጠቢ፣ ብዙ ሳሙናም ብትጠቀሚ፣ የበደልሽ እድፍ አሁንም በፊቴ አለ፣ ይላል ጌታ አባት።

²³እንዴት፣ “አልረከስሁም፤ በኣሊምን አልተከተልሁም” ማለት ትችያለሽ? በሸለቆ ውስጥ ያለውን መንገድሽን ተመልከቺ፤ ያደረግሽውን ዕወቂ፤ ወዲያና ወዲህ የምትሮጥ የማታርፍ ወጣት ግመል ነሽ፤ ²⁴በምድረ በዳ የተለማመደች የበረሃ አህያ ነሽ፤ በፍላጎቷ ነፋሱን ታሸታለች፤ በረበረችበት ጊዜ ማን ሊገታት ይችላል? የሚፈልጓት ፈልገው ራሳቸውን ማድከም አያስፈልጋቸውም፤ ወቅቱ ሲደርስ ያገኟታል። ²⁵እግሮችሽ ባዶ ሳይሆኑ፣ ጕሮሮሽም ሳይደርቅ ተይ። አንቺ ግን፣ “ተስፋ የለውም! አይሆንም፤ እንግዶችን እወዳለሁና እነርሱን ተከትዬ እሄዳለሁ” አልሽ። ²⁶ሌባ ተይዞ እንደሚያፍር፣ የእስራኤል ቤት እንዲሁ አፈረ፤ እነርሱ፣ ነገሥታቸው፣ አለቆቻቸው፣ ካህናታቸውና ነቢያታቸው። ²⁷እነርሱ ዛፍን፣ “አባቴ አንተ ነህ” ይላሉ፤ ድንጋይንም፣ “አንቺ ወለድሽኝ” ይላሉ። ጀርባቸውን ወደ እኔ አዞሩ እንጂ፣ ፊታቸውን ወደ እኔ አላዞሩም። በመከራቸው ጊዜ ግን፣ “ተነሥተህ አድነን!” ብለው ይጮኻሉ። ^d d v27 የተቀረጸን ዛፍ “አባቴ” ብሎ መጥራት የእውነተኛውን ዝምድና አሳዛኝ ሐሰተኛ ምትክ ነው፤ ይህም ከፈጠራቸው እውነተኛ አባት ዘወር ብሎ መፍጠር ወደማይችሉ ሕይወት የሌላቸው ነገሮች መዞር ነው። ²⁸ለራስህ የሠራሃቸው አማልክት ግን የት አሉ? በመከራህ ጊዜ ሊያድኑህ ከቻሉ ይነሡ፤ ይሁዳ ሆይ፣ ከተሞችህ የበዙትን ያህል አማልክትህ በዝተዋልና። ²⁹በእኔ ላይ ለምን ክስ ታቀርባላችሁ? ሁላችሁ ዐመፃችሁብኝ፣ ይላል አባታችን። ³⁰ልጆቻችሁን በከንቱ መታኋቸው፤ ተግሣጽን አልተቀበሉም። የራሳችሁ ሰይፍ ነቢያታችሁን እንደ ተራበ አንበሳ በላ። ³¹እናንተ ትውልድ፣ የአባታችንን ቃል ልብ በሉ፤ ለእስራኤል ምድረ በዳ ሆኜ ነበርን? ወይስ የጥልቅ ጨለማ ምድር? ታዲያ ሕዝቤ ለምን፣ “ነጻ ወጥተን እንንከራተታለን፤ ከእንግዲህ ወደ አንተ አንመጣም” ይላሉ? ³²ልጃገረድ ጌጦቿን፣ ወይስ ሙሽራ የሠርጓን መቀነት ትረሳለችን? ሕዝቤ ግን ቍጥር ለሌላቸው ቀናት ረሳኝ። ³³ፍቅርን ለማሳደድ እንዴት ብልኀት ትሸርባለሽ! መንገዶችሽንም ለክፉ ሴቶች እንኳ አስተማርሽ። ³⁴በልብስሽ ዘርፍ ላይ የንጹሐን ድኾች ደም ተገኘ፤ ይህም ሲሰብሩ ስትይዢ አልነበረም። ይህ ሁሉ ሆኖ ሳለ፣ ³⁵አንቺ፣ “ንጹሕ ነኝ፤ በእርግጥ ቍጣው ከእኔ ዘወር ብሎአል” ትያለሽ። “ኀጢአት አልሠራሁም” በማለትሽ ግን ወደ ፍርድ አመጣሻለሁ። ³⁶መንገድሽን ለመቀያየር እንዴት ቀላል ይሆንልሻል! በአሦር እንዳፈርሽ ሁሉ በግብፅም ታፍሪያለሽ። ³⁷አባታችን የታመንሻቸውን ጥሎአልና፤ ከዚያም እጆችሽን በራስሽ ላይ አድርገሽ ትወጫለሽ፤ እነርሱም አይጠቅሙሽም።