Warta Hadé Ngajungkirbalikkeun Tésalonika

Gerombolan di Tesalonika nuduh maranéhna ngawartakeun raja séjén. Urang Berea ngadéngékeun sarta mariksa Kitab Suci unggal poé nepi ka nu ngahasut nuturkeun. Bari nungguan nyorangan di Atena di antara brahala-brahala, Paulus manggih altar pikeun déwa anu teu dipikanyaho, sarta nyarios ka para ahli filsafat yén maranéhna téh geus jadi putra-putra Rama urang.

Pasal 17.

Sanggeus ngaliwatan Ampipolis jeung Apolonia, maranéhna nepi ka Tésalonika, di dinya aya hiji gedong ibadah urang Yahudi. Sakumaha biasa, Paulus asup nepungan maranéhna, tuluy sawala jeung maranéhna dumasar kana Kitab Suci salila tilu poé Sabat. Anjeunna muka jeung nerangkeun Kitab Suci yén Kristus kudu sangsara sarta gugah tina nu maot, saurna, “Yésus anu diwawarkeun ku kuring ka aranjeun téh nya éta Kristus téa.” Sawaréh ti maranéhna percaya tuluy ngagabung ka Paulus jeung Silas, kitu deui loba pisan urang Yunani anu soléh sarta sababaraha urang istri kalangan luhur. Tapi urang Yahudi jadi sirik, tuluy ngumpulkeun jalma-jalma jahat ti pasar, nyusun hiji gorombolan, sarta ngagegerkeun kota. Maranéhna narajang imah Yason, néangan Paulus jeung Silas pikeun diselehkeun ka jalma réa. Ku sabab teu kapanggih, maranéhna nyered Yason jeung sababaraha dulur ka hareupeun para pajabat kota, bari ngagorowok, “Jalma-jalma anu geus ngajungkirbalikkeun dunya téh ayeuna datang ka dieu deui, ari Yason narima maranéhna di imahna. Maranéhna kabéh ngalanggar katangtuan Kaisar, bari ngaku yén aya raja séjén — nya éta Yésus. Kitu peta maranéhna ngahucuhkeun jalma réa jeung para pajabat kota anu ngadéngékeun éta sakabéh.” Sanggeus mareunangkeun jaminan ti Yason jeung nu séjénna, maranéhna dileupaskeun.

Urang Béréa Nalungtik Kitab Suci

Peuting harita kénéh, para dulur ngajurungkeun Paulus jeung Silas ka Béréa. Sanggeus nepi, duanana arasup ka gedong ibadah urang Yahudi. Urang Yahudi di dinya mah leuwih lega haté tinimbang nu di Tésalonika. Maranéhna narima pangandika kalawan suka bungah, sarta unggal poé nalungtik Kitab Suci pikeun mariksa naha éta téh bener. Ku kituna loba di antara maranéhna anu palercaya, kitu deui loba istri jeung lalaki Yunani ti kalangan luhur. Barang urang Yahudi ti Tésalonika nyaho yén Paulus ngawawarkeun pangandika Rama urang di Béréa ogé, maranéhna indit ka ditu, tuluy nyingsieunan jeung ngahasud jalma réa. Para dulur harita kénéh ngajurungkeun Paulus ka basisir laut, tapi Silas jeung Timoteus mah tetep aya di dinya. Para nu nganteurkeun Paulus mawa anjeunna ka Aténa, tuluy marulang bari mawa paréntah ka Silas jeung Timoteus sangkan geura nyusul ka anjeunna.

Paulus Dongkap ka Aténa

Sabot ngantosan maranéhna di Aténa, manah Paulus ngagidir basa ningali éta kota pinuh ku arca-arca brahala. Ku sabab kitu anjeunna sawala di gedong ibadah jeung urang Yahudi katut jalma-jalma anu ngabakti ka Allah, sarta unggal poé di pasar jeung saha baé anu kabeneran aya di dinya. Sawaréh ahli pikir ti golongan Épikuros jeung Stoik ogé sawala jeung anjeunna. Aya nu nanya, “Naon maksud omongan si tukang ngacapruk ieu?” Nu séjén ngaromong, “Jigana manéhna ngawanohkeun déwa-déwa asing,” — sabab anjeunna ngawawarkeun Warta Hadé ngeunaan Yésus jeung hal gugahna nu maot.

Tuluy Paulus dicandak ka Aréopagus, bari ditaros, “Naha kami tiasa terang kana pangajaran anyar anu ku anjeun diwurukkeun téh? ^a Sabab anjeun nepikeun perkara-perkara anu araheng ka ceuli kami, nu matak kami hayang nyaho naon hartina.” Ari urang Aténa jeung urang asing anu maratuh di dinya mah ngahabiskeun waktu ngan saukur pikeun nyaritakeun atawa ngadéngékeun hal-hal anu anyar.

Paulus ngadeg di tengah Aréopagus tuluy nyarios, “Hé urang Aténa, ku kuring katingali yén aranjeun téh kacida tiginna kana agama dina sagala perkara. Sabab waktu kuring ngalanto bari nalingakeun barang-barang paranti aranjeun ngabakti, kuring manggih hiji altar anu aya tulisanana: ‘Pikeun déwa anu teu dipikawanoh.’ Nah, anu disembah ku aranjeun bari teu dipikanyaho téa, ayeuna ku kuring diwawarkeun ka aranjeun. Rama urang, anu ngadamel jagat jeung saeusina, anu jumeneng Gusti nu ngawasa langit jeung bumi, henteu linggih di jero kuil-kuil beunang nyieun leungeun manusa, ^b sarta henteu kedah dilalayanan ku leungeun manusa saolah-olah Mantenna ngabutuhkeun hiji naon ogé, sabab Mantenna ku anjeun maparin hirup, napas, jeung sagala rupa ka sakumna jalma. Ti hiji jalma, Mantenna ngajadikeun sagala bangsa manusa sangkan maratuh di sakuliah bumi, bari netepkeun mangsa-mangsa anu geus ditangtukeun jeung wates-wates tanah tempat maranéhna. sangkan maranéhna néangan Rama urang, sugan baé bisa ngaraba-raba sarta mendakan Mantenna — sanajan Mantenna henteu tebih ti unggal urang, sabab ‘Ku kersa Mantenna urang hirup, usik, jeung ayana’; sakumaha anu kungsi diucapkeun ku sawaréh panyajak ti kalangan aranjeun sorangan, ‘Urang ogé turunan Mantenna.’ Ku sabab urang téh putra-putra Rama urang, urang ulah nyangka yén Dzat Ilahi téh saperti emas, pérak, atawa batu — arca beunang ngukir ku kaparigelan jeung rékaan manusa. Mangsa-mangsa poékna haté téh ku Rama urang henteu dipaliré, tapi ayeuna Mantenna maréntahkeun sakumna jalma di mana-mana sangkan tarobat. Mantenna geus netepkeun hiji poé pikeun ngahakiman dunya kalawan adil, ngaliwatan hiji Jalma anu ku Mantenna geus dipilih — sarta hal éta dibuktikeun ka saréréa ku jalan ngagugahkeun Anjeunna tina nu maot.” ^c

Barang ngadéngé ngeunaan hudangna nu maot, aya sawaréh anu nyampahan; ari nu séjén ngaromong, “Engké kami rék ngadéngékeun deui hal ieu ti anjeun.” Geus kitu Paulus ninggalkeun maranéhna. Tapi aya sawaréh jalma anu milu ka anjeunna sarta percaya, di antarana Dionisius anggota Aréopagus, saurang wanoja anu ngaranna Damaris, jeung nu séjén-séjénna.