اعمال رسولان 17

17 ¹آنان پس از گذر از اَمفیپولیس و آپولونیا، به تسالونیکی رسیدند، جایی که کنیسه‌ای یهودی بود. ²پولُس بنا بر عادت خود نزد ایشان رفت و در سه روزِ شَبّات از کتب مقدّس با آنان استدلال کرد، ³و کتب مقدّس را می‌گشود و شرح می‌داد که مسیح می‌بایست رنج بکشد و از مردگان برخیزد، و می‌گفت: «همین عیسی که من به شما بشارت می‌دهم، همان مسیح است.» ⁴برخی از آنان متقاعد شدند و به پولُس و سیلاس پیوستند، همراه با شمار بسیاری از یونانیانِ خداپرست و زنان سرشناسِ کم‌شماری نه‌چندان اندک. ⁵امّا یهودیان به حسادت افتادند و مردانی شریر را از بازار گرد آوردند و گروهی اوباش تشکیل دادند و شهر را به آشوب کشیدند. آنان به خانهٔ یاسون هجوم بردند و در پیِ آن بودند که پولُس و سیلاس را نزد جماعت بیرون آورند. ⁶و چون ایشان را نیافتند، یاسون و چند تن از برادران را کشان‌کشان نزد بزرگان شهر بردند و فریاد می‌زدند: «این مردان که دنیا را زیر و رو کرده‌اند، به اینجا نیز آمده‌اند، ⁷و یاسون آنان را پذیرفته است. همهٔ ایشان از فرمان‌های قیصر سرپیچی می‌کنند و ادّعا می‌کنند پادشاهی دیگر هست، به نام عیسی.» ⁸و بدین‌سان جماعت و بزرگان شهر را که این سخنان را شنیدند، به هیجان آوردند. ⁹و چون از یاسون و دیگران وثیقه گرفتند، آنان را رها کردند.

بِرِویان کتب مقدّس را می‌کاوند

¹⁰برادران بی‌درنگ پولُس و سیلاس را شبانه به بِریه فرستادند، و چون رسیدند، به کنیسهٔ یهودیان رفتند. ¹¹این یهودیان از یهودیان تسالونیکی گشاده‌دل‌تر بودند، زیرا کلام را با اشتیاق تمام پذیرفتند و هر روز کتب مقدّس را می‌کاویدند تا ببینند آیا این چیزها چنین است. ¹²پس بسیاری از آنان ایمان آوردند، همراه با شمار بسیاری از زنان و مردان سرشناسِ یونانی. ¹³امّا چون یهودیانِ تسالونیکی آگاه شدند که پولُس در بِریه نیز کلام پدر ما را بشارت می‌دهد، به آنجا نیز آمدند و جماعت‌ها را برانگیختند و به آشوب کشیدند. ¹⁴برادران بی‌درنگ پولُس را روانهٔ دریا کردند، امّا سیلاس و تیموتائوس در آنجا ماندند. ¹⁵همراهانِ پولُس او را تا آتن رساندند و سپس با این دستور برای سیلاس و تیموتائوس بازگشتند که هرچه زودتر نزد او بیایند.

پولُس به آتن می‌رسد

¹⁶و چون پولُس در آتن منتظر ایشان بود، روحش در درونش به خروش آمد، زیرا دید که شهر پر از بت‌هاست. ¹⁷پس در کنیسه با یهودیان و خداپرستان، و هر روز در بازار با هر که حاضر بود، به گفت‌وگو می‌پرداخت. ¹⁸برخی از فیلسوفانِ اپیکوری و رواقی نیز با او به بحث نشستند. بعضی می‌گفتند: «این یاوه‌گو چه می‌خواهد بگوید؟» و دیگران می‌گفتند: «گویا مبلّغِ خدایانِ بیگانه است» ــ زیرا او بشارتِ عیسی و رستاخیز را موعظه می‌کرد.

¹⁹پس او را گرفتند و به آرِئوپاگوس بردند و پرسیدند: «آیا می‌توانیم بدانیم این تعلیمِ تازه که عرضه می‌کنی چیست؟ ^a a v19 آرِئوپاگوس، یا «تپّهٔ مریخ»، تپّه‌ای سنگی در آتن بود که شورای شهر در آن گرد می‌آمد تا اندیشه‌ها و تعالیم تازه را بسنجد. ²⁰زیرا چیزهایی شگفت به گوش ما می‌رسانی، پس می‌خواهیم بدانیم معنای آنها چیست.» ²¹باری، همهٔ آتنیان و بیگانگانِ ساکن آنجا، وقت خود را جز به گفتن یا شنیدنِ چیزی تازه صرف نمی‌کردند.

²²پولُس در میان آرِئوپاگوس ایستاد و گفت: «ای مردمِ آتن، می‌بینم که شما از هر جهت بسیار دیندارید. ²³زیرا چون می‌گذشتم و اشیای مقدّس شما را از نظر می‌گذراندم، مذبحی یافتم که بر آن نوشته شده بود: ‹به خدایی ناشناخته.› پس آنچه را شما بی‌آنکه بشناسید می‌پرستید، من اکنون به شما اعلام می‌کنم. ²⁴پدر ما که جهان و هرآنچه در آن است آفرید، و فرمانروای آسمان و زمین است، در معابدِ ساخته‌شده به دست بشر ساکن نمی‌شود، ^b b v24 پولُس به آتنیانِ بت‌پرست می‌گوید که آن «خدای ناشناخته» که می‌پرستند، در حقیقت پدر ماست ــ آفرینندهٔ همه چیز، که در هیچ معبدی نمی‌گنجد. ²⁵و نه دست‌های بشر او را خدمت می‌کنند، چنان‌که گویی به چیزی نیازمند باشد ــ او خود به همه، زندگی و نَفَس و همه چیز می‌بخشد. ²⁶او از یک انسان، هر قومِ بشری را پدید آورد تا بر سراسر زمین زیست کنند، و زمان‌های معیّن و مرزهای سرزمین‌هایشان را مقرّر داشت، ²⁷تا پدر ما را بجویند و شاید در پیِ او دست بیازند و او را بیابند ــ هرچند او از هیچ‌یک از ما دور نیست، ²⁸زیرا ‹در او زندگی و حرکت و هستیِ خود را داریم›؛ چنان‌که برخی از شاعرانِ خودِ شما نیز گفته‌اند: ‹ما نیز از نسل او هستیم.› ²⁹پس چون فرزندانِ پدر ما هستیم، نباید بپنداریم که ذاتِ الوهیت همچون طلا یا نقره یا سنگ است ــ تمثالی که به مهارت و تخیّلِ بشر شکل گرفته باشد. ³⁰پدر ما زمان‌های نادانی را نادیده گرفت، امّا اکنون به همهٔ مردم در همه جا فرمان می‌دهد که توبه کنند. ³¹زیرا روزی را مقرّر داشته است که در آن، جهان را به عدالت داوری کند، به‌دست مردی که او را تعیین کرده است ــ و با برخیزانیدن او از مردگان، این را بر همگان به اثبات رسانده است.» ^c c v31 آن مردی که پدر ما برای داوریِ جهان تعیین کرده، عیسی است؛ و برهانِ پدر بر همگان این است که او عیسی را از مردگان برخیزانید.

³²چون سخن از رستاخیزِ مردگان شنیدند، برخی استهزا کردند، و دیگران گفتند: «در این باره بار دیگر از تو خواهیم شنید.» ³³پس پولُس از میان آنان بیرون رفت. ³⁴امّا چند تن به او پیوستند و ایمان آوردند، از جمله دیونیسیوسِ آرِئوپاگی و زنی به نام دامارِس و کسانی دیگر.