اعمال رسولان 18

18 ¹پس از این، پولس آتن را ترک گفت و به قُرِنتُس رفت. ²در آنجا یهودی‌ای را یافت به نام آکیلا، که اهل پُنطُس بود و به‌تازگی با همسرش پْریسکیلا از ایتالیا آمده بود، زیرا کْلودیوس فرمان داده بود که همهٔ یهودیان روم را ترک کنند. پولس نزد ایشان رفت، ³و چون هم‌پیشهٔ او بودند، نزدشان ماند و کار می‌کرد؛ زیرا پیشهٔ ایشان خیمه‌دوزی بود. ⁴او هر روز سَبَّت در کنیسه استدلال می‌کرد و می‌کوشید یهودیان و یونانیان را متقاعد سازد. ⁵چون سیلاس و تیموتائوس از مقدونیه آمدند، پولس تماماً وقف کلام شد و برای یهودیان شهادت می‌داد که عیسی همان مسیح است. ⁶اما چون ایشان مقاومت کردند و به او ناسزا گفتند، جامهٔ خود را تکاند و گفت: «خون شما بر گردن خودتان باد! من از آن پاکم. از این پس نزد غیریهودیان خواهم رفت.»

⁷پس از کنیسه بیرون رفت و به خانهٔ تیتیوس یوستوس رفت، که پرستندهٔ پدر ما بود و خانه‌اش در جوار کنیسه قرار داشت. ⁸کْریسپوس، رئیس کنیسه، با تمامی خاندانش به خداوند ایمان آورد؛ و بسیاری از قُرِنتیان که سخنان پولس را شنیدند، ایمان آوردند و تعمید گرفتند.

⁹یک شب خداوند در رؤیا به پولس گفت: «مترس؛ به سخن‌گفتن ادامه بده و خاموش مباش، ¹⁰زیرا من با تو هستم و هیچ‌کس بر تو حمله نخواهد کرد تا آسیبت رساند، چراکه در این شهر قوم بسیار دارم.»

¹¹پس پولس یک سال و شش ماه در آنجا ماند و در میان ایشان کلام پدر ما را تعلیم می‌داد.

¹²در آن هنگام که گالیو والیِ اَخائیه بود، یهودیان یک‌دل بر ضد پولس برخاستند و او را به محکمه آوردند، ¹³و گفتند: «این مرد مردمان را ترغیب می‌کند که خدا را به روش‌هایی مغایر با شریعت بپرستند.»

¹⁴چون پولس خواست سخن بگوید، گالیو به یهودیان گفت: «ای یهودیان، اگر این امر خطایی یا جنایتی شرارت‌بار می‌بود، رواداشتن شما را دلیلی بود. ¹⁵اما چون نزاع بر سرِ واژه‌ها و نام‌ها و شریعت خودتان است، خودتان آن را فیصله دهید. من داورِ چنین اموری نخواهم بود.» ¹⁶و ایشان را از محکمه بیرون راند.

¹⁷پس همگی سوسْتِنیس، رئیس کنیسه، را گرفتند و او را پیش کرسی داوری زدند، اما گالیو را هیچ‌یک از این امور اهمیتی نبود.

پولس به اَنطاکیه بازمی‌گردد

¹⁸پولس روزهای بسیار دیگری نیز در قُرِنتُس ماند. سپس با برادران و خواهران وداع کرد و به‌سوی سوریه بادبان کشید، و پْریسکیلا و آکیلا همراهش بودند. در کِنخْریه موهای سر خود را تراشید، زیرا نذری بر عهده داشت. ^a a v18 تراشیدن مو نشانهٔ پایانِ رسمیِ یک نذر یهودی برای وقف به خدا بود. ¹⁹به اِفِسُس رسیدند، و پولس پْریسکیلا و آکیلا را در آنجا گذاشت، اما خود به کنیسه درآمد و با یهودیان استدلال کرد. ²⁰چون از او خواستند که مدتی بیشتر بماند، نپذیرفت. ²¹بلکه ایشان را وداع گفت و گفت: «اگر پدر ما بخواهد، باز نزد شما خواهم آمد.» و از اِفِسُس بادبان کشید.

²²چون به قیصریه فرود آمد، بالا رفت و کلیسا را سلام گفت و سپس به اَنطاکیه فرود آمد.

²³پس از آنکه مدتی در آنجا گذراند، رهسپار شد و از سرزمین غَلاطیه و فْریجیه گذشت و همهٔ شاگردان را استوار می‌ساخت. ²⁴یهودی‌ای به نام اَپولُس، که در اِسکندریه زاده شده بود، به اِفِسُس آمد؛ مردی فاضل که در کتب مقدس بسیار توانا بود. ²⁵او در طریق خداوند تعلیم یافته بود و با روحی سرشار و پرشور دربارهٔ عیسی به‌درستی سخن می‌گفت و تعلیم می‌داد، هرچند تنها از تعمید یحیی آگاه بود. ²⁶او در کنیسه دلیرانه سخن می‌گفت. چون پْریسکیلا و آکیلا او را شنیدند، وی را نزد خود بردند و طریق پدر ما را دقیق‌تر برایش شرح دادند.

²⁷و چون اَپولُس خواست به اَخائیه بگذرد، برادران و خواهران او را دلگرم ساختند و به شاگردان نوشتند که او را بپذیرند؛ و چون رسید، آنان را که به‌واسطهٔ فیض ایمان آورده بودند، بسیار یاری داد، ²⁸زیرا با قدرتْ یهودیان را در ملأعام مغلوب می‌ساخت و از کتب مقدس ثابت می‌کرد که عیسی همان مسیح است.