اعمال رسولان 19

19 ¹در آن هنگام که آپولوس در قُرِنتُس بود، پولُس از نواحی درون‌مرزی گذشت و به اِفِسُس رسید و در آنجا چند شاگرد یافت. ²از ایشان پرسید: «آیا هنگامی که ایمان آوردید، روح‌القدس را یافتید؟» پاسخ دادند: «نه، حتی نشنیده‌ایم که روح‌القدسی هست.»

³پرسید: «پس به چه تعمید یافتید؟» گفتند: «به تعمید یحیی.»

⁴پولُس گفت: «یحیی به تعمیدِ توبه تعمید می‌داد و به مردم می‌گفت که به آن‌که پس از او می‌آید، یعنی عیسی، ایمان آورند.»

⁵چون این را شنیدند، به نام خداوند عیسی تعمید یافتند. ⁶و چون پولُس دست بر ایشان نهاد، روح‌القدس بر آنان آمد و به زبان‌ها سخن گفتند و نبوّت کردند. ⁷و همگی روی‌هم‌رفته حدود دوازده مرد بودند.

⁸پولُس به کنیسه درآمد و سه ماه دلیرانه سخن گفت و دربارهٔ پادشاهی پدر ما استدلال می‌کرد و مردم را متقاعد می‌ساخت. ⁹امّا چون برخی سرسخت شدند و ایمان نیاوردند و «طریقت» را نزد جماعت بد گفتند، پولُس از ایشان کناره گرفت و شاگردان را جدا کرد و هر روز در تالار سخنرانیِ تیرانوس استدلال می‌کرد. ¹⁰این کار دو سال ادامه یافت، چنان‌که همهٔ ساکنان آسیا، چه یهودی و چه یونانی، کلام خداوند عیسی را شنیدند.

¹¹و پدر ما به‌دست پولُس معجزاتی خارق‌العاده انجام می‌داد، ¹²چنان‌که حتی دستمال‌ها و پیش‌بندهایی که به تن او خورده بود، نزد بیماران می‌بردند و بیماری‌هایشان رفع می‌شد و ارواح پلید از ایشان بیرون می‌رفت.

¹³برخی از یهودیانِ سیّاح که ارواح پلید را بیرون می‌راندند نیز کوشیدند نام خداوند عیسی را بر آنان که ارواح پلید داشتند بخوانند و می‌گفتند: «شما را به آن عیسی که پولُس بشارت می‌دهد، قسم می‌دهم.» ¹⁴هفت پسرِ یکی از رؤسای کَهَنهٔ یهود، به نام اِسکِوا، این کار را می‌کردند.

¹⁵امّا روح پلید در پاسخ ایشان گفت: «عیسی را می‌شناسم و پولُس را نیز می‌شناسم، امّا شما کیستید؟» ¹⁶و آن مردی که روح پلید داشت بر ایشان جَست و بر همگی چیره شد و بر آنان غلبه یافت، چنان‌که برهنه و مجروح از آن خانه گریختند. ¹⁷این خبر به گوش همهٔ یهودیان و یونانیانِ ساکن اِفِسُس رسید و ترس همگی را فراگرفت و نام خداوند عیسی بسیار بزرگ داشته شد. ¹⁸و بسیاری از کسانی که ایمان آورده بودند، آمدند و به اعمال خود اعتراف و آنها را آشکار کردند. ¹⁹و بسیاری از آنان که به جادوگری می‌پرداختند، طومارهای خود را گرد آوردند و در برابر همه سوزاندند. بهای آنها را برآورد کردند و دیدند که پنجاه هزار روز مزد ارزش داشت. ^a a v19 هر سکّهٔ نقره یک دِرَهم بود — تقریباً مزد یک روزِ کارگر. طومارهای سوخته حدود پنجاه هزار روز مزد ارزش داشت. ²⁰بدین‌سان کلام خداوند عیسی همچنان با قدرت رشد می‌کرد و چیره می‌شد.

²¹چون این کارها انجام شد، پولُس در روح خود قصد کرد که از مقدونیه و اَخائیه گذشته، به اورشلیم برود و گفت: «پس از آنکه به آنجا رفتم، باید رُم را نیز ببینم.» ²²پس دو تن از یارانِ خود، تیموتائوس و اِراستوس، را به مقدونیه فرستاد و خود مدتی دیگر در آسیا ماند. ²³در همان ایام آشوبی سخت دربارهٔ «طریقت» برخاست. ²⁴زیرا مردی به نام دیمیتریوس، نقره‌کاری که معبدهای نقره‌ای آرتِمیس می‌ساخت، صنعتگران بسیاری را سرِ کار نگاه می‌داشت. ^b b v24 آرتِمیسِ اِفِسُس الههٔ بزرگِ مادر و خدای‌بانوی شهر بود. معبد او یکی از هفت عجایب جهان باستان و قلب اقتصاد شهر به‌شمار می‌رفت. ²⁵او آنان را با کارگرانِ حرفه‌های مشابه گرد آورد و گفت: «ای مردان، می‌دانید که ثروت ما از این پیشه است. ²⁶و می‌بینید و می‌شنوید که این پولُس نه‌تنها در اِفِسُس، بلکه تقریباً در سراسر آسیا مردمِ بسیاری را متقاعد ساخته و منحرف کرده و می‌گوید خدایانی که به‌دست ساخته می‌شوند، اصلاً خدا نیستند. ²⁷خطر تنها این نیست که پیشهٔ ما بدنام شود، بلکه این‌که معبدِ آرتِمیسِ بزرگ نیز از اعتبار بیفتد و آن‌که سراسر آسیا و جهان او را می‌پرستند، از عظمت خود محروم گردد.»

²⁸چون این را شنیدند، خشمگین شدند و فریاد برآوردند: «بزرگ است آرتِمیسِ اِفِسُسیان!» ²⁹و شهر پر از آشوب شد و همگی با هم به‌سوی تماشاخانه هجوم بردند و گایوس و اَریسْتَرخوس، آن دو مقدونی را که همسفرانِ پولُس بودند، با خود کشان‌کشان بردند. ³⁰و چون پولُس خواست به میان جماعت درآید، شاگردان نگذاشتند. ³¹حتی برخی از بزرگانِ آن ولایت که دوستان او بودند، کس فرستادند و او را ترغیب کردند که خود را به خطر نیندازد و به تماشاخانه درنیاید. ³²در این میان، برخی چیزی و برخی دیگر چیزی دیگر فریاد می‌زدند؛ زیرا آن جماعت آشفته بود و بیشترشان نمی‌دانستند برای چه گرد آمده‌اند. ³³و برخی از میان جماعت اَسکندر را راهنمایی کردند، همان که یهودیان او را پیش راندند؛ اَسکندر با دست اشاره کرد و خواست نزد مردم از خود دفاع کند. ³⁴امّا چون دریافتند که او یهودی است، همگی یک‌صدا نزدیک دو ساعت فریاد زدند: «بزرگ است آرتِمیسِ اِفِسُسیان!»

³⁵چون دبیرِ شهر جماعت را آرام کرد، گفت: «ای مردان اِفِسُس، کیست که نداند شهرِ اِفِسُسیان نگاهبانِ معبدِ آرتِمیسِ بزرگ و آن تمثالی است که از آسمان فرو افتاد؟ ^c c v35 بسیاری بر این باور بودند که آن شیء مقدس شهاب‌سنگی بوده که از آسمان فرو افتاده است — و آن را نشانهٔ لطفِ آرتِمیس بر شهر می‌شمردند. ³⁶پس چون این چیزها انکارناپذیر است، شایسته است آرام باشید و کاری از روی شتاب‌زدگی نکنید. ³⁷زیرا این مردان را به اینجا آورده‌اید که نه غارتگرانِ معبدند و نه به الههٔ ما کفر گفته‌اند. ³⁸پس اگر دیمیتریوس و صنعتگرانِ همکارش شکایتی بر کسی دارند، محکمه‌ها برپاست و والیان در دسترس‌اند؛ بگذارید در آنجا از یکدیگر شکایت کنند. ³⁹و اگر چیزی بیش از این می‌جویید، در مجلسِ قانونی فیصله خواهد یافت. ⁴⁰زیرا در خطریم که به‌خاطرِ آشوبِ امروز محکوم شویم، چراکه دلیلی نداریم که این هیاهو را توجیه کنیم.» ⁴¹و چون این را گفت، جماعت را مرخص کرد.