Rama Ngutus Elia ka Ahab

Elias balik deui ka tengah-tengah paceklik pikeun nyanghareupan Ahab, sarta nanya ka urang Israil rek nepi ka iraha maranehna ngadengklang di antara dua pamadegan. Nabi-nabi Baal gegeroan jeung ngarahetan awakna sorangan sapopoe jeput tanpa hasil; seuneu ti Rama urang turun kana altar anu baseuh kuyup, tuluy hujan turun.

Pasal 18.

Sanggeus lila, dina taun katilu, aya pangandika Rama urang ka Elia, saur-Na, “Pek indit, tembongkeun maneh ka Ahab, sabab Kami rek nurunkeun hujan ka ieu tanah.”

Tuluy Elia indit rek nembongkeun maneh ka Ahab. Harita di Samaria keur paceklik rongkah. Ahab nyaur Obaja, kapala rumah tangga karajaan. (Ari Obaja kacida sieun ka Rama urang. Waktu Isebel keur maehan nabi-nabi Rama urang, Obaja nyokot saratus urang nabi, disumputkeun lima puluh urang di hiji guha, tuluy dibere roti jeung cai.). Ahab ngomong ka Obaja, “Jugjugan ieu tanah ka sakabeh sumber cai jeung lebak; sugan urang manggih jukut sangkan kuda jeung bigal bisa hirup, ulah nepi ka aya sato nu paeh.”

Tuluy tanah teh dibagi dua pikeun diider; Ahab mios nyorangan ka hiji jurusan, Obaja mios nyorangan ka jurusan sejenna. Waktu Obaja keur leumpang, Elia ujug-ujug mapagkeun. Barang wawuh, Obaja rebah nangkuban, pok ngomong, “Leres anjeun teh juragan Elia?”

Waler Elia, “Leres ieu teh kami. Pek bejakeun ka dununganana, ‘Elia aya di dieu.’”

Obaja unjukan, “Naon dosa abdi, nepi ka abdi rek dipasrahkeun ku anjeun ka Ahab sina dipaehan? Demi Rama anjeun anu jumeneng, taya hiji bangsa atawa karajaan nu teu disatronan ku dunungan abdi pikeun neangan anjeun. Mun aranjeunna ngaromong, ‘Elia euweuh di dieu,’ eta karajaan atawa bangsa teh ku anjeunna disina sumpah yen henteu bisa manggihkeun anjeun. Ayeuna anjeun miwarang, ‘Pek bejakeun ka dununganana, “Elia aya di dieu.”’ Samangsa abdi ngantunkeun anjeun, tangtos anjeun bakal dicandak ku Roh Rama urang ka tempat nu teu kauninga ku abdi; tah upami abdi geus unjukan ka Ahab, tuluy anjeunna teu mendakan anjeun, tangtos abdi dipaehan — padahal abdi teh ti ngongora keneh geus sieun ka Rama urang. Naha dunungan abdi henteu dibejaan kana hal nu dipilampah ku abdi basa Isebel maehan nabi-nabi Rama urang — yen abdi nyumputkeun saratus urang nabi Rama urang, lima puluh urang di hiji guha, tuluy dibere roti jeung cai? Ayeuna anjeun miwarang, ‘Pek bejakeun ka dununganana, “Elia aya di dieu”’ — tangtos abdi teh dipaehan!”

Waler Elia, “Demi Rama, Allah balad sawarga anu jumeneng, anu disembah ku kami, poe ieu kami tangtu nembongkeun maneh ka Ahab.”

Tuluy Obaja indit mapagkeun Ahab, dibejaan, tuluy Ahab angkat mapagkeun Elia. Barang ningal Elia, Ahab ngalahir, “Na enya ieu teh maneh, nu geus nyusahkeun urang Israil?”

Waler Elia, “Sanes kami nu nyusahkeun Israil, nanging anjeun jeung kulawarga rama anjeun, lantaran ngantunkeun parentah-parentah Rama urang sarta nuturkeun aallah Baal. Ayeuna piwarang sangkan sakabeh urang Israil ngarumpul ka kami di Gunung Karmel, kitu deui nabi Baal nu 450 urang jeung nabi Asera nu 400 urang, anu sok dalahar dina meja Isebel.”

Tuluy Ahab miwarang ka sakabeh urang Israil, sarta ngumpulkeun para nabi di Gunung Karmel. Elia nyampeurkeun ka sakabeh jalma, pok ngalahir, “Nepi ka iraha maraneh rek asa-asa antara dua pamadegan? Lamun Rama urang teh Allah, turutkeun; tapi lamun Baal, turutkeun Baal.” Tapi eta jalma-jalma teu ngajawab sakecap-kecap acan.

Elia ngalahir ka jalma rea, “Ngan kami hiji-hijina nabi Rama urang nu nyesa, ari nabi Baal mah 450 urang. Pek bere kami dua sapi jalu. Sina maranehna milih hiji, pek nyacah, tuluy tumpangkeun kana suluh, tapi ulah dihurungan; ari nu hiji deui ku kami rek didangdanan, ditumpangkeun kana suluh, tapi moal dihurungan. Geus kitu maraneh sanggakeun ka jenengan aallah maraneh, ari kami rek sasambat ka jenengan Rama urang; Allah anu ngawaler ku seuneu, nya eta Allah nu sajati.” Ceuk sakabeh jalma, “Sae pisan pilahir Bapa.”

Elia ngomong ka nabi-nabi Baal, “Maraneh mah loba, pek milih hiji sapi jalu, dangdanan ti heula; tuluy sasambat ka jenengan aallah maraneh — tapi ulah dihurungan ku seuneu.”

Tuluy maranehna nyokot sapi jalu paparin, didangdanan, tuluy sasambat ka jenengan Baal ti isuk nepi ka tengah poe, “Nun Baal, waler abdi sadaya!” Tapi teu aya sora, teu aya nu ngawaler. Maranehna igel-igelan ngurilingan altar nu geus dijieunna.

Barang geus tengah poe, Elia nyeungseurikeun, “Sing tarik sasambatna! Apan eta teh allah — meureun keur nglamun jero, atawa keur miceun, atawa keur lalampahan; atawa keur sare nepi ka kudu digugahkeun.”

Tuluy maranehna sasambat beuki tarik bari nurihan awakna ku pedang jeung tumbak, sakumaha adatna, nepi ka getihna ngaburinyay ngagenyay. Sanggeus liwat tengah poe, maranehna terus bae ngayar-ngoyor nepi ka waktu kurban sore, tapi teu aya sora, teu aya nu ngawaler, taya nu malire.

Elia ngalahir ka sakabeh jalma, “Daratang ka dieu, nyampeurkeun ka kami.” Sakabeh jalma naryampeurkeun, tuluy Elia ngomean altar Rama urang nu geus ruksak.

Elia nyokot dua welas batu, saurang-saurang pikeun unggal kaom turunan Yakub, anu geus kadatangan pangandika Rama urang, saur-Na, “Ngaran maneh bakal jadi Israil.”

Eta batu-batu ku anjeunna dijieun altar kalawan jenengan Rama urang, tuluy sakurilingna digawir parit nu bisa dieusi kira-kira dua gantang binih. Suluh diatur, sapi jalu dicacah, tuluy ditumpangkeun kana suluh. Pok anjeunna ngalahir, “Eusian opat jun ku cai, tuluy siramkeun kana kurban beuleuman jeung kana suluhna.” “Ulang deui,” saurna, tuluy dilakonan deui. “Pek ketilukalian,” saurna, tuluy dilakonan katilu kalina. Cai teh ngocor ngurilingan altar, malah parit ge ku anjeunna dieusian cai pinuh.

Dina waktu kurban sore, Elia nabi teh nyampeurkeun, pok sasambat, “Nun Ama, Allah Ibrahim, Ishak, sareng Israil, mugi dinten ieu kauninga yen Gusti teh Allah di Israil, abdi teh abdi Gusti, sareng sadaya ieu dipidamel ku abdi kalayan dawuhan Gusti. Mugi abdi diwaler, nun Ama, mugi abdi diwaler, supados ieu jalma-jalma arapaleun yen Gusti teh, nun Ama, enya Allah, sareng yen Gusti anu geus malikkeun hatena.”

Geus kitu murag seuneu Rama urang, ngahuru kurban beuleuman, suluhna, batu-batuna, jeung lebuna, malah cai nu di parit oge disaatkeun. Barang sakabeh jalma narenjo kitu, tuluy rarebah nangkuban bari ngagorowok, “Rama urang, Mantenna teh Allah! Rama urang, Mantenna teh Allah!” ^a

Elia ngomong ka maranehna, “Cerek nabi-nabi Baal; ulah aya nu bisa kabur.” Tuluy ditarewak, tuluy ku Elia dibawa turun ka Lebak Kison, dipaehan di dinya.

Geus kitu Elia ngalahir ka Ahab, “Mangga unggah, tuang sareng leueut, sabab geus kadenge sora gandrung hujan gede.”

Ahab unggah seja tuang sareng leueut, ari Elia unggah ka puncak Gunung Karmel. Di dinya anjeunna tumungkul ka taneuh, raina diselapkeun antara dua tuurna. Pok anjeunna nyaur ka gandekna, “Pek unggah, tiningalan ka beh laut.” Gandekna unggah, nilik, tuluy ngomong, “Teu aya naon-naon.” Tujuh kali Elia nitah, “Balik deui.”

Dina kaping tujuhna, gandekna unjukan, “Ieu aya mega saeutik, sagede dampal leungeun, keur naek ti laut.” Saur Elia, “Pek unggah, bejakeun ka Ahab, ‘Pasang kareta tunggangan, geura turun samemeh kahalangan ku hujan.’”

Teu kungsi lila, langit ngandung mega, aya angin, tuluy turun hujan gede, ari Ahab numpak kareta mios ka Yisreel. Panangan Rama urang nyampak dina diri Elia; anjeunna nyingsatkeun jubahna kana beubeurna, tuluy lumpat ti payuneun Ahab nepi ka lawang kota Yisreel.