اول بادشاهان 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹د ډېرو ورځو نه پس، په دريم کال کښې، د زمونږ پلار کلام الياس ته راغلو چې، ”لاړ شه، اخاب ته ځان ښکاره کړه، او زۀ به په زمکه باندې باران ورولېږم.“

²نو الياس لاړو چې اخاب ته ځان وړاندې کړى. په دې وخت کښې په سامريه کښې سخت قحط وو. ³اخاب عبدياه راوغوښتو چې د کور نګران وو. (عبدياه د زمونږ پلار نه ډېر يرېدو. ⁴کله چې يزبل د زمونږ پلار نبيان وژل، نو عبدياه سل نبيان اخستى وُو، په يوه غار کښې يې پنځوس پنځوس پټ کړل، او ډوډۍ او اوبۀ يې ورته برابرولې.). ⁵اخاب عبدياه ته ووئيل چې، ”په ملک کښې هرې چينې او هرې درې ته لاړ شه؛ کېدے شى چې مونږ واښۀ ومومو چې آسونه او کچر ژوندى وساتو او هيڅ حېوان ونۀ بائيلو.“

⁶نو هغوئ ملک ووېشلو چې پرې تېر شى؛ اخاب يوازې په يوه لار لاړو، او عبدياه يوازې په بله لار لاړو. ⁷کله چې عبدياه روان وو، نو ناڅاپه الياس ورسره مخامخ شو. هغۀ هغه وپېژندلو، نو په مخ پرېوتو او ئې ووئيل چې، ”آيا تۀ يې، زما مالِکه الياس؟“

⁸هغۀ ورته ووئيل چې، ”زۀ يم. لاړ شه، خپل مالِک ته ووايه چې، ’الياس دلته دے.‘“

⁹عبدياه تپوس وکړو چې، ”ما څۀ ګناه کړې ده چې تۀ به خپل نوکر اخاب ته حواله کوې چې ما قتل کړى؟ ¹⁰ستا د پلار په ژوند قسم، هيڅ داسې قوم يا بادشاهى نشته چرته چې زما مالِک تۀ لټولو ته نۀ وى لېږلى. کله چې هغوئ به وئيل چې، ’هغه دلته نشته،‘ نو هغۀ به هغه بادشاهى يا قوم ته قسم ورکولو چې هغوئ تۀ نۀ شوې موندلے. ¹¹او اوس تۀ وايَې چې، ’لاړ شه، خپل مالِک ته ووايه چې، ”الياس دلته دے.“‘ ¹²کوم وخت چې زۀ ستا نه جُدا شم، نو د زمونږ پلار روح به تا داسې ځائ ته يوسى چې زۀ به يې نۀ پوهېږم؛ بيا چې زۀ اخاب ته ووايم، نو هغه به تا ونۀ مومى، او ما به قتل کړى — حال دا چې زۀ ستا نوکر د خپلې ځوانۍ نه د زمونږ پلار درناوے کوم. ¹³آيا زما مالِک ته نۀ دى وئيلى شوى چې ما څۀ وکړل کله چې يزبل د زمونږ پلار نبيان قتلول — چې ما څنګه د زمونږ پلار سل نبيان پټ کړل، په يوه غار کښې پنځوس پنځوس سړى، او ډوډۍ او اوبۀ مې ورکولې؟ ¹⁴او اوس تۀ وايَې چې، ’لاړ شه، خپل مالِک ته ووايه چې، ”الياس دلته دے“‘ — او هغه به ما قتل کړى!“

¹⁵الياس ووئيل چې، ”د آسمانى لښکرو د پلار په ژوند قسم، چې زۀ د هغۀ په وړاندې ولاړ يم، نن به زۀ خامخا هغۀ ته ځان وړاندې کوم.“

¹⁶نو عبدياه د اخاب مخه ته لاړو او هغۀ ته يې ووئيل، او اخاب د الياس مخې ته لاړو. ¹⁷کله چې اخاب الياس وليدو، نو اخاب هغۀ ته ووئيل چې، ”آيا تۀ يې، اے د اِسرائيل پرېشانوونکيه؟“

¹⁸هغۀ جواب ورکړو چې، ”ما اِسرائيل نۀ دے پرېشان کړے — بلکې تا او ستا د پلار کورنۍ کړے دے، ځکه چې تاسو د زمونږ پلار حُکمونه پرېښودل او د بعلانو پسې روان شوئ. ¹⁹نو اوس خبر ولېږه او ټول اِسرائيل د کرمل غرۀ ته ما ته راجمع کړه، د بعل ۴۵۰ نبيان او د اشيره ۴۰۰ نبيان سره، چې د يزبل په دسترخوان ډوډۍ خورى.“

²⁰نو اخاب د اِسرائيل د ټولو خلقو ته خبر ولېږلو او نبيان يې د کرمل غرۀ ته راجمع کړل. ²¹الياس ټولو خلقو ته ورنژدې شو او ووئيل چې، ”تاسو به تر څو پورې د دوو خيالونو ترمينځه زنګېږئ؟ کۀ زمونږ پلار خُدائ پاک دے، نو د هغۀ پسې لاړ شئ؛ کۀ بعل دے، نو د هغۀ پسې لاړ شئ.“ خو خلقو هغۀ ته يوه کلمه هم جواب ورنۀ کړو.

²²الياس خلقو ته ووئيل چې، ”زۀ يوازې د زمونږ پلار نبى پاتې يم، خو د بعل نبيان ۴۵۰ سړى دى. ²³مونږ له دوه غوايان راکړئ. هغوئ دې يو غوره کړى، ټوټې ټوټې دې يې کړى، او په لرګو باندې دې يې کېږدى، خو اور دې لاندې ورته نۀ لګوى؛ زۀ به بل تيار کړم، په لرګو باندې به يې کېږدم، او اور به لاندې ورته نۀ لګوم. ²⁴بيا تاسو د خپل معبود نوم واخلئ، او زۀ به د زمونږ پلار نوم واخلم؛ هغه چې په اور سره جواب ورکړى، هم هغه خُدائ پاک دے.“ ټولو خلقو ووئيل چې، ”ښۀ دې ووئيل.“

²⁵الياس د بعل نبيانو ته ووئيل چې، ”تاسو ډېر يئ، نو يو غوايَ غوره کړئ او اول يې تيار کړئ؛ بيا د خپل معبود نوم واخلئ — خو اور لاندې ورته مۀ لګوئ.“

²⁶نو هغوئ هغه غوايَ چې ورکړے شوے وو واخستو او تيار يې کړو، او د سحر نه تر غرمې پورې يې د بعل نوم اخستو چې، ”اے بعله، مونږ ته جواب راکړه!“ خو نۀ څۀ آواز وو او نۀ چا جواب ورکړو. او هغوئ د هغه قربان‌ګاه چاپېره ناڅونه کول چې جوړ کړے يې وو.

²⁷د غرمې په وخت الياس په هغوئ پورې ملنډې وهلې چې، ”نور په لوړ آواز چغې ووهئ! هغه خو معبود دے — کېدے شى چې په فکر کښې ډوب وى، يا په قضائ حاجت مشغول وى، يا په سفر وى؛ يا ويده وى او راويښولو ته ضرورت وى.“

²⁸نو هغوئ نور په لوړ آواز چغې ووهلې او د خپل رواج مطابق يې ځانونه په تورو او نېزو پرې کړل، تردې چې په هغوئ باندې وينه روانه شوه. ²⁹کله چې غرمه تېره شوه، نو هغوئ د مازيګر د قربانۍ تر وخته پورې چغې وهلې، خو نۀ څۀ آواز وو، نۀ څۀ جواب وو او نۀ چا پام ورته وکړو.

³⁰الياس ټولو خلقو ته ووئيل چې، ”ما ته راشئ.“ نو ټول ورنژدې شول، او هغۀ د زمونږ پلار هغه قربان‌ګاه جوړ کړو چې نړولے شوے وو.

³¹الياس دولس کاڼى واخستل، د يعقوب د زامنو د هرې قبيلې دپاره يو، چې د زمونږ پلار کلام ورته راغلے وو چې، ”ستا نوم به اِسرائيل وى.“

³²د هغو کاڼو نه يې د زمونږ پلار په نامه قربان‌ګاه جوړ کړو، او چاپېره يې داسې ستره کنده وکښله چې نژدې څوارلس کوارټه تخم پکښې ځائ شى. ³³هغۀ لرګى برابر کړل، غوايَ يې ټوټې ټوټې کړو، او په لرګو باندې يې کېښودو. هغۀ ووئيل چې، ”څلور منګى په اوبو ډک کړئ او په سوزوونکې قربانۍ او لرګو باندې يې توئ کړئ.“ ³⁴”بيا يې وکړئ،“ هغۀ ووئيل، او هغوئ بيا وکړل. ”دريم ځل يې وکړئ،“ هغۀ ووئيل، او هغوئ دريم ځل وکړل. ³⁵اوبۀ د قربان‌ګاه چاپېره روانې شوې، او هغۀ کنده هم په اوبو ډکه کړه.

³⁶د مازيګر د قربانۍ په وخت، الياس نبى ورنژدې شو او ووئيل چې، ”اے زمونږ پلاره، د اِبراهيم، اِسحاق او اِسرائيل خُدايه، نن دې دا معلومه شى چې تۀ په اِسرائيل کښې خُدائ پاک يې، او دا چې زۀ ستا نوکر يم، او دا چې ما دا ټول کارونه ستا د کلام مطابق کړى دى. ³⁷ما ته جواب راکړه، اے زمونږ پلاره، ما ته جواب راکړه، دې دپاره چې دا خلق پوهه شى چې تۀ، اے زمونږ پلاره، خُدائ پاک يې، او دا چې تا د هغوئ زړونه بېرته راګرځولى دى.“

³⁸بيا د زمونږ پلار اور راپرېوتو، او سوزوونکې قربانى، لرګى، کاڼى او خاوره يې وسوزول، او هغه اوبۀ يې هم وچې کړې چې په کنده کښې وې. ³⁹کله چې ټولو خلقو دا وليدل، نو په مخ پرېوتل او چغې يې ووهلې چې، ”زمونږ پلار، هم هغه خُدائ پاک دے! زمونږ پلار، هم هغه خُدائ پاک دے!“ ^a a v39 هغه خلق چې د بعل پسې ګمراه شوى وُو، پرېوځى او د حقيقى خُدائ نوم اخلى — پلار خپل ګمراه بچى بېرته ځان ته راکاږى.

⁴⁰الياس هغوئ ته ووئيل چې، ”د بعل نبيان ونيسئ؛ يو دې هم خلاص نۀ شى.“ نو هغوئ ونيول، او الياس هغوئ د قيشون درې ته لاندې بوتلل او هلته يې قتل کړل.

⁴¹بيا الياس اخاب ته ووئيل چې، ”پورته لاړ شه، خوراک او څښاک وکړه، ځکه چې د سخت باران د غړهار آواز راځى.“

⁴²اخاب پورته لاړو چې خوراک او څښاک وکړى، او الياس د کرمل څوکې ته وختو. هلته هغه زمکې ته ټيټ شو، مخ يې د خپلو زنګنونو ترمينځه وو. ⁴³هغۀ خپل نوکر ته ووئيل چې، ”پورته لاړ شه، د سمندر په طرف وګوره.“ هغه پورته لاړو، وې کتل او ئې ووئيل چې، ”هلته هيڅ نشته.“ اووۀ ځله الياس ووئيل چې، ”بيا لاړ شه.“

⁴⁴په اوومه ځل، نوکر ووئيل چې، ”وګوره، د سړى د لاس هومره يوه وړه ورېځ د سمندر نه راختلې ده.“ الياس ووئيل چې، ”پورته لاړ شه او اخاب ته ووايه چې، ’خپله ګاډۍ وتړه او کوز شه، مخکښې له دې چې باران تا ودروى.‘“

⁴⁵په دې اثناء کښې آسمان په ورېځو او هوا توۀ شو، سخت باران راغلو، او اخاب يزرعيل ته سور روان شو. ⁴⁶د زمونږ پلار لاس په الياس باندې وو؛ هغۀ خپله چوغه په ملا کښې کېښوده او د اخاب نه مخکښې د يزرعيل تر دروازې پورې وځغستو.