1 Para Raja 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Bareng wis akeh dinane, ing taun katelu, pangandikane Rama kita rawuh marang Nabi Elia: “Lungaa, ngatona marang Prabu Akhab, lan Aku bakal nurunake udan ing tanah iki.”

²Nabi Elia banjur lunga ngaton marang Prabu Akhab. Nalika iku ana paceklik kang nggegirisi ing Samaria. ³Prabu Akhab nimbali Obaja, kang ngreksa kraton. (Obaja iku wong kang banget anggone ngabekti marang Rama kita. ⁴Nalika Izebel nyirnakake para nabine Rama kita, Obaja wis njupuk nabi satus, didhelikake seket-seket ing guwa, sarta disuguhi roti lan banyu.). ⁵Prabu Akhab ngandika marang Obaja: “Mubenga ing satanah iki, menyang sakabehe sumber lan lebak; bisa uga kita nemu suket kanggo nguripi jaran lan bihal, supaya ora ana kewan kang mati.”

⁶Tanah mau banjur didum dadi loro supaya bisa diubengi; Prabu Akhab tindak ngliwati dalan siji ijen, dene Obaja liwat dalan liyane ijen. ⁷Nalika Obaja lumaku, dumadakan Nabi Elia manggihi dheweke. Bareng wis nitik, Obaja banjur sujud sumungkem lan matur: “Punapa inggih panjenengan punika bendara kula, Nabi Elia?”

⁸Wangsulane Nabi Elia: “Iya, iki aku. Lungaa, matura marang bendaramu: ‘Nabi Elia ana ing kene.’”

⁹Atur wangsulane Obaja: “Dosa kula punapa, dene panjenengan badhe masrahaken abdi panjenengan punika dhateng Prabu Akhab supados dipun pejahi? ¹⁰Demi Rama panjenengan ingkang gesang, boten wonten bangsa utawi karajan ingkang dene bendara kula boten ngutus tiyang pados panjenengan. Manawi tiyang-tiyang mangsuli: ‘Piyambakipun boten wonten ing ngriki,’ bendara kula lajeng ndhawuhi karajan utawi bangsa wau sumpah bilih piyambakipun boten saged manggihaken panjenengan. ¹¹Lan samangke panjenengan ngandika: ‘Lungaa, matura marang bendaramu, “Nabi Elia ana ing kene.”’ ¹²Manawi kula sampun nilaraken panjenengan, Rohipun Rama kita badhe mbekta panjenengan dhateng panggenan ingkang kula boten sumerep; lajeng manawi kula sowan martosi dhateng Prabu Akhab, mangka panjenengan boten saged dipun panggihaken, kula temtu dipun pejahi—mangka kula, abdi panjenengan, sampun ngabekti dhateng Rama kita wiwit kula taksih enem. ¹³Punapa bendara kula dereng dipun criyosi bab punapa ingkang kula tindakaken nalika Izebel merjaya para nabine Rama kita—inggih punika anggen kula ndhelikaken nabine Rama kita satus, seket tiyang saben guwa, sarta kula pakani roti lan toya? ¹⁴Lan samangke panjenengan ngandika: ‘Lungaa, matura marang bendaramu, “Nabi Elia ana ing kene”’—mangka kula mesthi badhe dipun pejahi!”

¹⁵Pangandikane Nabi Elia: “Demi Rama kita, Pangwasaning wadyabala swarga ingkang gesang, kang ngarsane dakadhep, ing dina iki aku mesthi bakal ngaton marang Prabu Akhab.”

¹⁶Obaja banjur lunga methukake Prabu Akhab lan ngaturi uninga, nuli Prabu Akhab tindak methukake Nabi Elia. ¹⁷Bareng Prabu Akhab mirsa Nabi Elia, panjenengane ngandika marang dheweke: “Apa iya kowe iki, heh, kang gawe rusuhe Israel?”

¹⁸Wangsulane Nabi Elia: “Sanes kula ingkang damel rusuhipun Israel—nanging panjenengan saha brayatipun bapak panjenengan, awit sampun nilar pepakenipun Rama kita saha ndherek para Baal. ¹⁹Mila samangke kengkenana tiyang saha kempalna sakathahing Israel dhateng ngarsa kula wonten ing Gunung Karmel, dalah nabi Baal 450 saha nabi Asyera 400, ingkang sami nedha wonten ing mejanipun Izebel.”

²⁰Prabu Akhab banjur utusan marang sakehing wong Israel lan nglumpukake para nabi mau ing Gunung Karmel. ²¹Nabi Elia banjur nyedhaki wong akeh kabeh lan ngandika: “Nganti pira suwene kowe padha mangro tingal? Manawa Rama kita iku Gusti Allah, ndhereka marang Panjenengane; manawa Baal, ya ndhereka marang Baal.” Nanging wong-wong mau padha ora mangsuli sakecap-kecapa.

²²Nabi Elia nuli ngandika marang wong akeh mau: “Mung kari aku ijen nabine Rama kita, mangka nabine Baal ana 450. ²³Padha menehana aku sapi lanang loro. Nabine Baal kareben milih siji, dikethok-kethok, ditumpangake ing kayu, nanging aja diwenehi geni ing ngisore; aku bakal nyawisake sijine, daktumpangake ing kayu, lan ora dakwenehi geni ing ngisore. ²⁴Banjur kowe padha nyebuta jenenge allahmu, lan aku bakal nyebut asmane Rama kita; Gusti Allah kang paring wangsulan kanthi geni, iku Gusti Allah kang sejati.” Wong akeh kabeh padha mangsuli: “Prayoga tembung iku.”

²⁵Nabi Elia ngandika marang nabine Baal: “Sarehne kowe akeh, miliha sapi lanang siji lan cawisna dhisik; nuli padha nyebuta jenenge allahmu—nanging aja gawe geni ing ngisore.”

²⁶Nabine Baal mau banjur njupuk sapi lanang kang diwenehake marang wong-wong mau, nuli dicawisake, sarta padha nyebut jenenge Baal wiwit esuk nganti tengange: “Dhuh Baal, wangsulana aku!” Nanging ora ana swara, lan ora ana kang mangsuli. Lan wong-wong mau padha jejogedan ngubengi misbyah kang digawe.

²⁷Bareng tengange, Nabi Elia moyoki wong-wong mau: “Mbengoka kang seru! Rak iya allah ta—bisa uga lagi mikir jero, utawa lagi menyang jamban, utawa lagi lelungan; utawa lagi turu, mula kudu digugah.”

²⁸Wong-wong mau banjur padha mbengok kang luwih seru lan nggurati awake dhewe nganggo pedhang lan tumbak, kaya adate, nganti getih mili ngucur ing awake. ²⁹Bareng wis liwat tengange, wong-wong mau padha terus kalap nganti tekan wektu kurban sore, nanging ora ana swara, ora ana wangsulan, lan ora ana kang nggatekake.

³⁰Nabi Elia nuli ngandika marang wong akeh kabeh: “Padha nyedhaka marang aku.” Wong kabeh banjur padha nyedhak, nuli Nabi Elia mbangun maneh misbyahe Rama kita kang wis dirubuhake.

³¹Nabi Elia njupuk watu rolas, siji kanggo saben taler turune Yakub, kang wis katekan pangandikane Rama kita: “Jenengmu bakal dadi Israel.”

³²Kanthi watu-watu mau Nabi Elia mbangun misbyah atas asmane Rama kita, sarta ngedhuk kalen ngubengi misbyah mau, jembare cukup kanggo wiji watara patbelas liter. ³³Nabi Elia banjur napra kayune, ngethok-ngethok sapi lanang mau, lan ditumpangake ing kayu. Nuli ngandika: “Jun papat kebakana banyu, banjur sokna ing kurban obaran lan ing kayune.” ³⁴“Balenana maneh,” pangandikane, wong-wong mau iya mbaleni. “Kaping teluna,” pangandikane, wong-wong mau iya nindakake kaping telu. ³⁵Banyune mili ngubengi misbyah mau, malah kalene uga kebak banyu.

³⁶Ing wektu kurban sore, Nabi Elia nyedhak lan ndedonga: “Dhuh Rama kawula, Allahipun Abraham, Iskak, saha Israel, mugi ing dinten punika kasumerepana bilih Paduka punika Gusti Allah ing Israel, saha bilih kawula punika abdi Paduka, saha bilih sadaya punika kawula tindakaken awit saking pangandika Paduka. ³⁷Mugi Paduka kersaa paring wangsulan dhateng kawula, dhuh Rama, paring wangsulana dhateng kawula, supados bangsa punika sumerep bilih Paduka, dhuh Rama kawula, punika Gusti Allah, saha bilih Paduka ingkang sampun mbalekaken manah tiyang-tiyang punika.”

³⁸Genine Rama kita banjur tumurun, mangsa kurban obaran, kayu, watu, lan lebu mau, sarta ndilati banyu kang ana ing kalen. ³⁹Bareng wong akeh kabeh padha ndeleng kang mangkono mau, banjur padha sujud sumungkem lan padha mbengok: “Rama kita, Panjenengane iku Gusti Allah! Rama kita, Panjenengane iku Gusti Allah!” ^a a v39 Wong-wong kang wis padha nyleweng ngetutburi Baal iki padha sumungkem lan ngakoni Gusti Allah kang sejati—yaiku Sang Rama kang narik bali para putrane kang kesasar supaya bali marang Panjenengane.

⁴⁰Nabi Elia ngandika marang wong-wong mau: “Nabine Baal cekelen; aja ana siji-sijia kang oncat.” Wong-wong mau banjur padha nyekel para nabi mau, nuli digawa mudhun dening Nabi Elia menyang lebak Kison lan dipateni ana ing kono.

⁴¹Nabi Elia banjur ngandika marang Prabu Akhab: “Sumangga panjenengan minggah, dhahar lan ngunjuk, awit sampun kepireng swaraning gumludhug udan ageng.”

⁴²Prabu Akhab banjur minggah arep dhahar lan ngunjuk, dene Nabi Elia munggah menyang pucuke Gunung Karmel. Ana ing kono panjenengane tumungkul tekan ing lemah, raine diselehake ing antarane dhengkule. ⁴³Nabi Elia ngandika marang abdine: “Munggaha, ndelenga menyang segara.” Abdine banjur munggah, ndeleng, lan matur: “Boten wonten punapa-punapa.” Nganti kaping pitu Nabi Elia dhawuh: “Balia maneh.”

⁴⁴Nalika kaping pitu, abdine matur: “Lah, wonten mega alit sagedhene epek-epeke tangane wong ingkang mumbul saking seganten.” Nabi Elia banjur ngandika: “Munggaha, matura marang Prabu Akhab: ‘Kreta panjenengan rakitana lan tumuruna sadurunge udane ngalang-alangi panjenengan.’”

⁴⁵Sajrone mangkono, langit dadi peteng dening mega lan angin, banjur ana udan gedhe, nuli Prabu Akhab nitih kreta tindak menyang Yizreel. ⁴⁶Astane Rama kita nunggil karo Nabi Elia; panjenengane banjur mikis jubahe ing sabuke lan mlayu ndhisiki Prabu Akhab nganti tekan lawanging kutha Yizreel.