1 രാജാക്കന്മാർ 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹അനേകം ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, മൂന്നാം വർഷത്തിൽ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വചനം ഏലിയാവിന് ഉണ്ടായി: “നീ ചെന്ന് ആഹാബിന് നിന്നെത്തന്നെ കാണിക്കുക; ഞാൻ ദേശത്ത് മഴ അയയ്ക്കും.”

²അങ്ങനെ ഏലിയാവ് ആഹാബിന് തന്നെത്തന്നെ കാണിക്കുവാൻ പോയി. ശമര്യയിൽ ക്ഷാമം കഠിനമായിരുന്നു. ³രാജധാനിയുടെ മേൽവിചാരകനായിരുന്ന ഓബദ്യാവിനെ ആഹാബ് വിളിച്ചുവരുത്തി. (ഓബദ്യാവ് നമ്മുടെ പിതാവിനെ ഏറ്റവും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ⁴ഈസബേൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ കൊന്നൊടുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഓബദ്യാവ് നൂറു പ്രവാചകന്മാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, ഓരോ ഗുഹയിൽ അമ്പതുപേർ വീതം ഒളിപ്പിച്ച്, അവർക്ക് അപ്പവും വെള്ളവും നൽകിയിരുന്നു.) ⁵ആഹാബ് ഓബദ്യാവിനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ദേശത്തുള്ള എല്ലാ നീരുറവകളിലേക്കും താഴ്‌വരകളിലേക്കും ചെല്ലുക; കുതിരകളെയും കോവർകഴുതകളെയും ജീവനോടെ നിലനിർത്തുവാനും ഒരു മൃഗത്തെയും നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുവാനും പുല്ല് കണ്ടെത്തിയേക്കാം.”

⁶അങ്ങനെ അവർ ദേശം സഞ്ചരിക്കുവാനായി പങ്കിട്ടു; ആഹാബ് തനിയെ ഒരു വഴിക്കും ഓബദ്യാവ് തനിയെ മറ്റൊരു വഴിക്കും പോയി. ⁷ഓബദ്യാവ് നടന്നുപോകുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഏലിയാവ് അവനെ കണ്ടുമുട്ടി. അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഓബദ്യാവ് സാഷ്ടാംഗം വീണ് പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ ഏലിയാവേ, ഇത് താങ്കൾ തന്നെയോ?”

⁸ഏലിയാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ തന്നെ. നീ ചെന്ന് നിന്റെ യജമാനനോട്, ‘ഏലിയാവ് ഇവിടെയുണ്ട്’ എന്ന് പറയുക.”

⁹ഓബദ്യാവ് ചോദിച്ചു: “എന്നെ കൊല്ലുവാൻ താങ്കളുടെ ദാസനെ ആഹാബിന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കുവാൻ തക്കവണ്ണം ഞാൻ എന്ത് പാപം ചെയ്തു? ¹⁰താങ്കളുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ സത്യം, താങ്കളെ അന്വേഷിക്കുവാൻ എന്റെ യജമാനൻ ആളയയ്ക്കാത്ത ഒരു ജനതയോ രാജ്യമോ ഇല്ല. ‘അവൻ ഇവിടെയില്ല’ എന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, താങ്കളെ കണ്ടെത്താനായില്ല എന്ന് ആ രാജ്യത്തെയോ ജനതയെയോ അവൻ സത്യം ചെയ്യിച്ചു. ¹¹ഇപ്പോൾ താങ്കൾ, ‘നീ ചെന്ന് നിന്റെ യജമാനനോട്, “ഏലിയാവ് ഇവിടെയുണ്ട്” എന്ന് പറയുക’ എന്ന് പറയുന്നു. ¹²ഞാൻ താങ്കളെ വിട്ടുപോകുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആത്മാവ് എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് താങ്കളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും; അപ്പോൾ ഞാൻ ആഹാബിനോട് പറയാൻ ചെന്നാൽ, അവന് താങ്കളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെവന്ന്, അവൻ എന്നെ കൊല്ലും—എന്നാൽ താങ്കളുടെ ദാസനായ ഞാൻ എന്റെ ബാല്യംമുതൽ നമ്മുടെ പിതാവിനെ ഭയഭക്തിയോടെ സേവിച്ചുവരുന്നു. ¹³ഈസബേൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ കൊന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തത്—നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നൂറു പ്രവാചകന്മാരെ ഓരോ ഗുഹയിൽ അമ്പതുപേർ വീതം ഒളിപ്പിച്ച് അവർക്ക് അപ്പവും വെള്ളവും കൊടുത്തത്—എന്റെ യജമാനനെ അറിയിച്ചിട്ടില്ലയോ? ¹⁴ഇപ്പോൾ താങ്കൾ, ‘നീ ചെന്ന് നിന്റെ യജമാനനോട്, “ഏലിയാവ് ഇവിടെയുണ്ട്” എന്ന് പറയുക’ എന്ന് പറയുന്നു—അവൻ എന്നെ കൊല്ലുകയും ചെയ്യും!”

¹⁵ഏലിയാവ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ആരുടെ മുമ്പാകെ നിൽക്കുന്നുവോ ആ സ്വർഗീയസൈന്യങ്ങളുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ സത്യം, ഇന്ന് ഞാൻ നിശ്ചയമായും അവന് എന്നെത്തന്നെ കാണിക്കും.”

¹⁶അങ്ങനെ ഓബദ്യാവ് ആഹാബിനെ എതിരേൽക്കുവാൻ ചെന്ന് അവനോട് വിവരം പറഞ്ഞു; ആഹാബ് ഏലിയാവിനെ എതിരേൽക്കുവാൻ ചെന്നു. ¹⁷ആഹാബ് ഏലിയാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: “യിസ്രായേലിനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവനേ, ഇത് നീ തന്നെയോ?”

¹⁸അതിന് ഏലിയാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാനല്ല യിസ്രായേലിനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്—നീയും നിന്റെ പിതൃഭവനവുമാണ്, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ കല്പനകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ബാൽ ദേവന്മാരെ അനുഗമിച്ചതിനാൽ. ¹⁹ആകയാൽ ഇപ്പോൾ ആളയച്ച് യിസ്രായേൽ മുഴുവനെയും, ഈസബേലിന്റെ മേശയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ബാലിന്റെ നാനൂറ്റമ്പത് പ്രവാചകന്മാരെയും അശേരയുടെ നാനൂറ് പ്രവാചകന്മാരെയും കർമേൽ പർവതത്തിൽ എന്റെ അടുക്കൽ കൂട്ടിവരുത്തുക.”

²⁰അങ്ങനെ ആഹാബ് യിസ്രായേൽ ജനത്തിന്റെ ഇടയിലെല്ലാം ആളയച്ച് പ്രവാചകന്മാരെ കർമേൽ പർവതത്തിൽ കൂട്ടിവരുത്തി. ²¹ഏലിയാവ് സകല ജനത്തിന്റെയും അടുക്കൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങൾക്കിടയിൽ ചാഞ്ചാടും? നമ്മുടെ പിതാവ് ദൈവമെങ്കിൽ അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുവിൻ; ബാൽ ആണെങ്കിൽ അതിനെ അനുഗമിക്കുവിൻ.” എന്നാൽ ജനം അവനോട് ഒരു വാക്കും ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല.

²²ഏലിയാവ് ജനത്തോട് പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പ്രവാചകനായി ഞാൻ ഒരുവൻ മാത്രം ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ നാനൂറ്റമ്പത് പേരുണ്ട്. ²³ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് കാളകളെ തരുവിൻ. അവർ ഒന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് കഷണങ്ങളാക്കി വിറകിന്മേൽ വെക്കട്ടെ; എന്നാൽ അതിനടിയിൽ തീ ഇടരുത്. ഞാൻ മറ്റേതിനെ ഒരുക്കി വിറകിന്മേൽ വെക്കും; അതിനടിയിലും തീ ഇടുകയില്ല. ²⁴പിന്നെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദേവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുവിൻ; ഞാൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കും; തീയാൽ ഉത്തരം നൽകുന്ന ദൈവം തന്നെ ദൈവം.” സകല ജനവും പറഞ്ഞു: “നന്നായി പറഞ്ഞു.”

²⁵ഏലിയാവ് ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ അനേകരുണ്ട്; അതിനാൽ ഒരു കാളയെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ആദ്യം ഒരുക്കുവിൻ; പിന്നെ നിങ്ങളുടെ ദേവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുവിൻ—എന്നാൽ അതിനടിയിൽ തീ കത്തിക്കരുത്.”

²⁶അങ്ങനെ അവർ തങ്ങൾക്ക് നൽകിയ കാളയെ എടുത്ത് ഒരുക്കി, രാവിലെ മുതൽ ഉച്ചവരെ ബാലിന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചു: “ബാലേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകേണമേ!” എന്നാൽ ഒരു ശബ്ദവുമില്ല, ആരും ഉത്തരം പറഞ്ഞതുമില്ല. അവർ തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ ബലിപീഠത്തിനുചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്തു.

²⁷ഉച്ചസമയത്ത് ഏലിയാവ് അവരെ പരിഹസിച്ചു: “ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവുവിൻ! അവൻ ഒരു ദേവനല്ലോ—ഒരുപക്ഷേ ചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മലമൂത്രവിസർജനം ചെയ്യുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ യാത്രയിലായിരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ ഉറങ്ങുന്നു, ഉണർത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.”

²⁸അങ്ങനെ അവർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവി, തങ്ങളുടെ പതിവനുസരിച്ച് വാളുകൾകൊണ്ടും കുന്തങ്ങൾകൊണ്ടും രക്തം തങ്ങളുടെമേൽ ചീറ്റിയൊഴുകുന്നതുവരെ തങ്ങളെത്തന്നെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. ²⁹ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ സന്ധ്യായാഗംവരെ ഭ്രാന്തമായി അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു; എന്നാൽ ഒരു ശബ്ദമോ ഉത്തരമോ ശ്രദ്ധയോ ഉണ്ടായില്ല.

³⁰ഏലിയാവ് സകല ജനത്തോടും പറഞ്ഞു: “എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ.” അവരെല്ലാം അടുത്തുവന്നു; ഇടിഞ്ഞുപോയിരുന്ന നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ബലിപീഠം അവൻ നന്നാക്കി.

³¹“നിന്റെ പേര് യിസ്രായേൽ എന്ന് ആയിരിക്കും” എന്ന് നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വചനം ഉണ്ടായ യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ ഗോത്രങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിനൊത്ത് ഏലിയാവ് പന്ത്രണ്ട് കല്ലുകൾ എടുത്തു.

³²ആ കല്ലുകൾകൊണ്ട് അവൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നാമത്തിൽ ഒരു ബലിപീഠം പണിതു; അതിനുചുറ്റും ഏകദേശം പതിന്നാല് ഇടങ്ങഴി വിത്ത് വിതയ്ക്കാവുന്നത്ര വലിപ്പമുള്ള ഒരു തോട് കുഴിച്ചു. ³³അവൻ വിറക് അടുക്കിവെച്ച്, കാളയെ കഷണങ്ങളാക്കി വിറകിന്മേൽ വെച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: “നാല് കുടം വെള്ളം നിറച്ച് ഹോമയാഗത്തിന്മേലും വിറകിന്മേലും ഒഴിക്കുവിൻ.” ³⁴“രണ്ടാമതും അങ്ങനെ ചെയ്യുവിൻ” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു; അവർ രണ്ടാമതും ചെയ്തു. “മൂന്നാമതും ചെയ്യുവിൻ” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു; അവർ മൂന്നാമതും ചെയ്തു. ³⁵വെള്ളം ബലിപീഠത്തിനുചുറ്റും ഒഴുകി; അവൻ തോടും വെള്ളംകൊണ്ട് നിറച്ചു.

³⁶സന്ധ്യായാഗസമയത്ത് ഏലിയാപ്രവാചകൻ അടുത്തുചെന്ന് പറഞ്ഞു: “അബ്രാഹാമിന്റെയും യിസ്‌ഹാക്കിന്റെയും യിസ്രായേലിന്റെയും ദൈവമായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങ് യിസ്രായേലിൽ ദൈവമാകുന്നുവെന്നും ഞാൻ അങ്ങയുടെ ദാസനാകുന്നുവെന്നും ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ അങ്ങയുടെ വചനപ്രകാരം ചെയ്തുവെന്നും ഇന്ന് വെളിപ്പെടുമാറാകട്ടെ. ³⁷എനിക്ക് ഉത്തരം നൽകേണമേ, ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, എനിക്ക് ഉത്തരം നൽകേണമേ; ഞങ്ങളുടെ പിതാവായ അങ്ങ് തന്നെയാകുന്നു ദൈവം എന്നും അങ്ങ് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തിരികെ വരുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും ഈ ജനം അറിയേണ്ടതിന് തന്നെ.”

³⁸അപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ തീ ഇറങ്ങി, ഹോമയാഗത്തെയും വിറകിനെയും കല്ലുകളെയും പൊടിയെയും ദഹിപ്പിച്ച്, തോട്ടിലെ വെള്ളവും നക്കിക്കളഞ്ഞു. ³⁹സകല ജനവും അത് കണ്ടപ്പോൾ സാഷ്ടാംഗം വീണ് നിലവിളിച്ചു: “നമ്മുടെ പിതാവ്, അവിടുന്ന് തന്നെ ദൈവം! നമ്മുടെ പിതാവ്, അവിടുന്ന് തന്നെ ദൈവം!” ^a a v39 ബാലിന്റെ പിന്നാലെ വഴിതെറ്റിപ്പോയിരുന്ന ജനം വീണ് സത്യദൈവത്തെ ഏറ്റുപറയുന്നു—വഴിതെറ്റിയ തന്റെ മക്കളെ പിതാവ് തന്റെ അടുക്കലേക്ക് തിരികെ ആകർഷിക്കുന്നു.

⁴⁰ഏലിയാവ് അവരോട് പറഞ്ഞു: “ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെ പിടിക്കുവിൻ; ഒരുവനും രക്ഷപ്പെടരുത്.” അവർ അവരെ പിടിച്ചു; ഏലിയാവ് അവരെ കീശോൻ താഴ്‌വരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി അവിടെവെച്ച് കൊന്നു.

⁴¹പിന്നെ ഏലിയാവ് ആഹാബിനോട് പറഞ്ഞു: “കയറിച്ചെന്ന് ഭക്ഷിച്ച് പാനം ചെയ്യുക; വലിയ മഴയുടെ ഇരമ്പലിന്റെ ശബ്ദം ഉണ്ടല്ലോ.”

⁴²ആഹാബ് ഭക്ഷിച്ച് പാനംചെയ്യുവാൻ കയറിപ്പോയി; ഏലിയാവ് കർമേലിന്റെ മുകളിൽ കയറി. അവിടെ അവൻ നിലത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞ്, മുഖം മുട്ടുകൾക്കിടയിൽ വെച്ചു. ⁴³അവൻ തന്റെ ഭൃത്യനോട് പറഞ്ഞു: “കയറിച്ചെന്ന് കടലിന്റെ നേരേ നോക്കുക.” അവൻ കയറിച്ചെന്ന് നോക്കി പറഞ്ഞു: “അവിടെ ഒന്നുമില്ല.” “വീണ്ടും ചെല്ലുക” എന്ന് ഏലിയാവ് ഏഴുപ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു.

⁴⁴ഏഴാം പ്രാവശ്യം ഭൃത്യൻ പറഞ്ഞു: “ഇതാ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈപോലെ ചെറിയ ഒരു മേഘം കടലിൽനിന്ന് ഉയരുന്നു.” ഏലിയാവ് പറഞ്ഞു: “നീ കയറിച്ചെന്ന് ആഹാബിനോട്, ‘മഴ നിന്നെ തടയുംമുമ്പ് രഥം പൂട്ടി ഇറങ്ങിപ്പോകുക’ എന്ന് പറയുക.”

⁴⁵അതിനിടയിൽ ആകാശം മേഘങ്ങളാലും കാറ്റിനാലും ഇരുണ്ടു; ഒരു വലിയ മഴ പെയ്തു; ആഹാബ് രഥമേറി യിസ്രെയേലിലേക്ക് പോയി. ⁴⁶നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ കൈ ഏലിയാവിന്മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ അങ്കി അരയിൽ തിരുകി, യിസ്രെയേലിന്റെ പ്രവേശനകവാടംവരെ ആഹാബിന് മുമ്പായി ഓടി.