1 Sarakuna 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Bayan kwanaki masu yawa, a shekara ta uku, sai maganar Ubanmu ta zo wa Iliya cewa, “Je ka, ka bayyana kanka ga Ahab, zan kuwa sauko da ruwan sama a kan ƙasar.”

²Sai Iliya ya tafi don yă bayyana kansa ga Ahab. A lokacin kuwa yunwa ta yi tsanani a Samariya. ³Ahab ya kirawo Obadiya, wanda yake lura da gida. (Obadiya kuwa yana tsoron Ubanmu ƙwarai. ⁴Sa'ad da Yezebel take kashe annabawan Ubanmu, Obadiya ya ɗauki annabawa ɗari, ya ɓoye su hamsin a kowane kogo, ya kuma tanada musu gurasa da ruwa.) ⁵Ahab ya ce wa Obadiya, “Ka ratsa ƙasar zuwa kowane maɓuɓɓugar ruwa da kowane kwari; wataƙila mu sami ciyawa don mu kiyaye ran dawakai da alfadarai, kada kuma mu rasa waɗansu dabbobi.”

⁶Sai suka raba ƙasar don su ratsa ta; Ahab ya bi wata hanya shi kaɗai, Obadiya kuma ya bi wata hanya shi kaɗai. ⁷Yayinda Obadiya yake tafiya, sai ba zato ba tsammani Iliya ya sadu da shi. Da ya gane shi, sai ya faɗi rubda ciki ya ce, “Kai ne, ubangijina Iliya?”

⁸Ya ce masa, “Ni ne. Je ka, ka gaya wa maigidanka cewa, ‘Iliya yana nan.’”

⁹Obadiya ya tambaya ya ce, “Yaya na yi zunubi, da za ka ba da bawanka ga Ahab domin yă kashe ni? ¹⁰Muddin Ubanka yana a raye, babu wata al'umma ko mulki da maigidana bai aika a neme ka ba. Sa'ad da suka ce, ‘Ba ya nan,’ sai ya sa mulkin ko al'ummar ta rantse cewa ba su same ka ba. ¹¹Yanzu kuma kana cewa, ‘Je ka, ka gaya wa maigidanka cewa, “Iliya yana nan.”’ ¹²Da zarar na rabu da kai, sai Ruhun Ubanmu yă ɗauke ka zuwa inda ban sani ba; sa'an nan in zo in gaya wa Ahab, shi kuwa bai same ka ba, sai yă kashe ni—duk da haka ni bawanka ina tsoron Ubanmu tun ƙuruciyata. ¹³Ba a gaya wa maigidana abin da na yi sa'ad da Yezebel ta kashe annabawan Ubanmu ba—yadda na ɓoye annabawan Ubanmu ɗari, mutum hamsin a kowane kogo, na kuma ciyar da su da gurasa da ruwa? ¹⁴Yanzu kuma kana cewa, ‘Je ka, ka gaya wa maigidanka cewa, “Iliya yana nan”’—shi kuwa zai kashe ni!”

¹⁵Iliya ya ce, “Muddin Uba na rundunonin sama yana a raye, wanda nake tsaye a gabansa, lalle yau zan bayyana kaina gare shi.”

¹⁶Sai Obadiya ya tafi don yă sadu da Ahab, ya gaya masa, Ahab kuwa ya tafi don yă sadu da Iliya. ¹⁷Da Ahab ya ga Iliya, sai ya ce masa, “Kai ne, kai mai damun Isra'ila?”

¹⁸Ya amsa ya ce, “Ba ni ne na dami Isra'ila ba—kai ne da gidan mahaifinka, domin kun yashe umarnan Ubanmu, kuka kuma bi Ba'aliman. ¹⁹Yanzu fa ka aika a tara dukan Isra'ila zuwa wurina a Dutsen Karmel, tare da annabawan Ba'al ɗari huɗu da hamsin, da annabawan Ashera ɗari huɗu, waɗanda suke ci a teburin Yezebel.”

²⁰Sai Ahab ya aika saƙo cikin dukan mutanen Isra'ila, ya tara annabawan a Dutsen Karmel. ²¹Iliya ya matso kusa da dukan mutanen ya ce, “Har yaushe za ku yi ta kai-kawo tsakanin ra'ayi biyu? In Ubanmu shi ne Allah, ku bi shi; in kuwa Ba'al ne, ku bi shi.” Amma mutanen ba su amsa masa ko kalma ɗaya ba.

²²Iliya ya ce wa mutanen, “Ni kaɗai na ragu annabin Ubanmu, amma annabawan Ba'al mutum ɗari huɗu da hamsin ne. ²³Ku ba mu bijimai biyu. Bari su zaɓi ɗaya, su yanka shi gunduwa-gunduwa, su shimfiɗa shi a kan itace, amma kada su sa wuta a ƙarƙashinsa; ni kuwa zan shirya ɗayan, in shimfiɗa shi a kan itace, ba kuwa zan sa wuta a ƙarƙashinsa ba. ²⁴Sa'an nan ku kira bisa sunan allahnku, ni kuwa in kira bisa sunan Ubanmu; Allahn da ya amsa da wuta, shi ne Allah.” Dukan mutanen suka ce, “Maganar kyau ce.”

²⁵Iliya ya ce wa annabawan Ba'al, “Ku masu yawa ne, saboda haka ku zaɓi bijimi ɗaya, ku shirya shi tukuna; sa'an nan ku kira bisa sunan allahnku—amma kada ku kunna wuta a ƙarƙashinsa.”

²⁶Sai suka ɗauki bijimin da aka ba su, suka shirya shi, suka kira bisa sunan Ba'al daga safe har tsakar rana suna cewa, “Ya Ba'al, ka amsa mana!” Amma babu wata murya, babu wanda ya amsa. Suka yi ta rawa kewaye da bagaden da suka gina.

²⁷Da tsakar rana ta yi, sai Iliya ya yi musu ba'a yana cewa, “Ku ɗaga murya! Shi allah ne—wataƙila yana zurfin tunani ne, ko yana bayan gida, ko yana tafiya; ko kuwa yana barci ne yă kamata a tashe shi.”

²⁸Sai suka ƙara ɗaga murya, suka tsattsage jikunansu da takuba da māsu, kamar yadda al'adarsu take, har jini ya ɓulɓula a kansu. ²⁹Da tsakar rana ta wuce, suka yi ta hauka har lokacin hadaya ta yamma, amma babu wata murya, babu amsa, babu kula.

³⁰Iliya ya ce wa dukan mutanen, “Ku matso kusa da ni.” Sai duk suka matso kusa, ya kuma gyara bagaden Ubanmu da aka rushe.

³¹Iliya ya ɗauki duwatsu goma sha biyu, ɗaya bisa ga kowace kabilar 'ya'yan Yakubu, waɗanda maganar Ubanmu ta zo musu cewa, “Sunanka zai zama Isra'ila.”

³²Da duwatsun ya gina bagade da sunan Ubanmu, ya kuma haƙa rami kewaye da shi mai girman da zai iya ɗaukar misalin lita goma sha huɗu na iri. ³³Ya shirya itacen, ya yanka bijimin gunduwa-gunduwa, ya shimfiɗa shi a kan itacen. Ya ce, “Ku cika tuluna huɗu da ruwa, ku zuba a kan hadaya ta ƙonawa da kuma itacen. ³⁴Ku sāke yi,” ya ce, sai suka sāke yi. “Ku yi shi sau na uku,” ya ce, sai suka yi shi sau na uku. ³⁵Ruwan ya gudu kewaye da bagaden duka, har ya cika ramin da ruwa.

³⁶A lokacin hadaya ta yamma, sai Iliya annabi ya matso ya ce, “Ya Ubanmu, Allah na Ibrahim, da Is'haka, da Isra'ila, bari a san yau cewa kai ne Allah a cikin Isra'ila, kuma ni bawanka ne, na kuma yi dukan waɗannan abubuwa bisa ga maganarka. ³⁷Ka amsa mini, ya Ubanmu, ka amsa mini, domin mutanen nan su san cewa kai, ya Ubanmu, kai ne Allah, kuma kai ne ka juyar da zukatansu.”

³⁸Sai wutar Ubanmu ta sauko, ta cinye hadaya ta ƙonawa, da itacen, da duwatsun, da ƙura, ta kuma lashe ruwan da yake cikin ramin. ³⁹Da dukan mutanen suka ga haka, sai suka faɗi rubda ciki suka ɗaga murya suna cewa, “Ubanmu, shi ne Allah! Ubanmu, shi ne Allah!” ^a a v39 Mutanen da suka karkata suna bin Ba'al suka faɗi suka ambaci Allah na gaskiya — Uba yana jawo 'ya'yansa da suka ɓace zuwa gare shi.

⁴⁰Iliya ya ce musu, “Ku kama annabawan Ba'al; kada ku bar ko ɗaya yă tsere.” Sai suka kama su, Iliya kuma ya gangara da su zuwa Kwarin Kishon, ya kashe su a can.

⁴¹Sa'an nan Iliya ya ce wa Ahab, “Ka haura, ka ci ka kuma sha, gama ana jin amon rurin ruwan sama mai ƙarfi.”

⁴²Sai Ahab ya haura don yă ci yă sha, Iliya kuwa ya hau kan ƙwanƙolin Karmel. A can ya sunkuya ƙasa, fuskarsa tsakanin gwiwoyinsa. ⁴³Ya ce wa bawansa, “Ka hau, ka duba wajen teku.” Sai ya hau, ya duba, ya ce, “Babu kome a can.” Sau bakwai Iliya ya ce, “Ka koma.”

⁴⁴A karo na bakwai, sai bawan ya ce, “Duba, ga wani ɗan girgije ƙarami kamar tafin hannun mutum yana tashi daga teku.” Iliya ya ce, “Ka hau ka gaya wa Ahab cewa, ‘Ka shirya karusarka ka gangara kada ruwan sama yă tsai da kai.’”

⁴⁵Nan take sararin sama ya yi duhu da girgije da iska, sai aka yi ruwan sama mai yawa, Ahab kuwa ya hau ya tafi Yezre'el. ⁴⁶Hannun Ubanmu yana a kan Iliya; sai ya ɗaura rigarsa a ɗamararsa, ya yi gaban Ahab a guje har zuwa mashigin Yezre'el.