ପିତା ଏଲୀୟଙ୍କୁ ଆହାବ ନିକଟକୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି

ଏଲିୟ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଭିତରକୁ ଫେରି ଆହାବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ପଚାରନ୍ତି ସେମାନେ ଆଉ କେତେ ଦିନ ଦୁଇ ମତ ମଝିରେ ଛୋଟେଇ ଚାଲିବେ। ବାଲ୍‌ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନେ ଦିନସାରା ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ନିଜକୁ କାଟନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବୃଥା; ଆମ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଭିଜା ବେଦି ଉପରେ ପଡ଼େ, ଏବଂ ତାʼପରେ ବର୍ଷା ଆସେ।

ଅଧ୍ୟାୟ 18।

ଅନେକ ଦିନ ପରେ, ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଏଲୀୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, “ଯାଅ, ଆହାବକୁ ଆପଣାକୁ ଦେଖାଅ, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ଦେଶ ଉପରେ ବୃଷ୍ଟି ପଠାଇବା।”

ତେଣୁ ଏଲୀୟ ଆହାବ ନିକଟରେ ଆପଣାକୁ ଦେଖାଇବା ନିମନ୍ତେ ଗଲେ। ସେସମୟରେ ଶମରୀୟାରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ଆହାବ ଆପଣା ଗୃହ ଉପରେ ନିଯୁକ୍ତ ଓବଦୀୟଙ୍କୁ ଡାକିଲା। (ଏହି ଓବଦୀୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଈଷେବଲ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ ବଧ କରୁଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଓବଦୀୟ ଏକ ଶହ ଭାବବାଦୀଙ୍କୁ ନେଇ ପଚାଶ ପଚାଶ ଜଣ କରି ଗୋଟିଏ ଗୁମ୍ଫାରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଓ ଜଳ ଯୋଗାଇ ଦେଇଥିଲେ।) ଆହାବ ଓବଦୀୟଙ୍କୁ କହିଲା, “ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ସମସ୍ତ ନିର୍ଝର ଓ ଉପତ୍ୟକା ନିକଟକୁ ଯାଅ; ହୁଏତ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅଶ୍ଵ ଓ ଖଚରମାନଙ୍କୁ ଜୀବିତ ରଖିବା ପାଇଁ ଘାସ ପାଇ ପାରିବା ଆଉ କୌଣସି ପଶୁ ହରାଇବା ନାହିଁ।”

ତେଣୁ ସେମାନେ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହା ବିଭାଗ କଲେ; ଆହାବ ଏକାକୀ ଗୋଟିଏ ପଥରେ ଗଲା, ଆଉ ଓବଦୀୟ ଏକାକୀ ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଗଲେ। ଓବଦୀୟ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ହଠାତ୍ ଏଲୀୟ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିଲେ। ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପଡ଼ି କହିଲେ, “ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ଏଲୀୟ, ଏ କʼଣ ଆପଣ?”

ଏଲୀୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ସେହି। ଯାଅ, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୁହ, ‘ଏଲୀୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।’”

ଓବଦୀୟ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କି ପାପ କରିଅଛି ଯେ, ଆପଣ ମୋତେ ବଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସକୁ ଆହାବ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରୁଅଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ କହୁଅଛି, ଯେଉଁ ଜାତି କି ରାଜ୍ୟକୁ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ଵେଷଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଲୋକ ପଠାଇ ନାହାନ୍ତି, ଏପରି ଜାତି କି ରାଜ୍ୟ ନାହିଁ। ପୁଣି ‘ସେ ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି’ ବୋଲି କହିବାରୁ, ସେମାନେ ଯେ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇ ନାହାନ୍ତି, ଏ ବିଷୟରେ ସେ ସେହି ରାଜ୍ୟ ଓ ଜାତିକୁ ଶପଥ କରାଇଲେ। ଆଉ ଏବେ ଆପଣ କହୁଅଛନ୍ତି, ‘ଯାଅ, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୁହ, “ଏଲୀୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।”’ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଯିବା ମାତ୍ରେ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଯାହା ଜାଣି ନ ପାରେ ଏପରି ସ୍ଥାନକୁ ଘେନିଯିବେ; ତେବେ ମୁଁ ଆସି ଆହାବକୁ କହିଲେ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ନ ପାଇଲେ, ମୋତେ ବଧ କରିବ—ତଥାପି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିଆସିଅଛି। ଈଷେବଲ ଯେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଯାହା କଲି, ଅର୍ଥାତ୍ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଏକ ଶହ ଭାବବାଦୀଙ୍କୁ ପଚାଶ ପଚାଶ ଜଣ କରି ଗୋଟିଏ ଗୁମ୍ଫାରେ ଲୁଚାଇ ରଖି ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଓ ଜଳ ଯୋଗାଇଲି, ଏହା କʼଣ ମୋʼ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୁହାଯାଇ ନାହିଁ? ଆଉ ଏବେ ଆପଣ କହୁଅଛନ୍ତି, ‘ଯାଅ, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୁହ, “ଏଲୀୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।”’—ତହିଁରେ ସେ ମୋତେ ବଧ କରିବ!”

ଏଲୀୟ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଠିଆ ହୁଏ, ସେ ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ କହୁଅଛି, ଆଜି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆହାବ ନିକଟରେ ଆପଣାକୁ ଦେଖାଇବି।”

ତେଣୁ ଓବଦୀୟ ଆହାବ ସଙ୍ଗେ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ଯାଇ ତାହାକୁ ଜଣାଇଲେ, ଆଉ ଆହାବ ଏଲୀୟଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ଗଲା। ଆହାବ ଏଲୀୟଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତେ, ଆହାବ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲା, “ହେ ଇସ୍ରାଏଲର କଣ୍ଟକ, ଏ କʼଣ ତୁମ୍ଭେ?”

ଏଲୀୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ କଣ୍ଟକ ଦେଇ ନାହିଁ—ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭେ ଓ ତୁମ୍ଭ ପିତୃବଂଶ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପରିତ୍ୟାଗ କରି ବାଆଲ ଦେବଗଣର ପଶ୍ଚାଦ୍‍ଗମନ କରିବା ଦ୍ଵାରା କଣ୍ଟକ ଦେଇଅଛ। ଏଣୁ ଏବେ ଲୋକ ପଠାଇ ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲକୁ, ପୁଣି ଈଷେବଲର ମେଜରେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବାଆଲର ଚାରି ଶହ ପଚାଶ ଜଣ ଭାବବାଦୀ ଓ ଆଶେରାର ଚାରି ଶହ ଜଣ ଭାବବାଦୀଙ୍କୁ କର୍ମିଲ ପର୍ବତ ନିକଟରେ ମୋʼ ନିକଟରେ ଏକତ୍ର କର।”

ତେଣୁ ଆହାବ ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନଗଣ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକ ପଠାଇ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ କର୍ମିଲ ପର୍ବତରେ ଏକତ୍ର କଲା। ଏଲୀୟ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କେତେ କାଳ ଦୁଇ ମତ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଲାୟମାନ ହେବ? ଯଦି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ପରମେଶ୍ଵର ଅଟନ୍ତି, ତେବେ ତାହାଙ୍କ ପଶ୍ଚାଦ୍‍ଗମନ କର; ଯଦି ବାଆଲ, ତେବେ ତାହାର ପଶ୍ଚାଦ୍‍ଗମନ କର।” ମାତ୍ର ଲୋକମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।

ଏଲୀୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ମୁଁ ଏକା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ମାତ୍ର ବାଆଲର ଭାବବାଦୀ ଚାରି ଶହ ପଚାଶ ଜଣ ଅଛନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଟା ବୃଷ ଦିଅ। ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବାଛି ତାକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି କାଠ ଉପରେ ରଖନ୍ତୁ, ମାତ୍ର ତହିଁ ତଳେ ଅଗ୍ନି ନ ଦିଅନ୍ତୁ; ପୁଣି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ବୃଷକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି କାଠ ଉପରେ ରଖିବି, ମାତ୍ର ତହିଁ ତଳେ ଅଗ୍ନି ଦେବି ନାହିଁ। ତହିଁରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଦେବତାର ନାମରେ ଡାକ, ଆଉ ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଡାକିବି; ଯେଉଁ ପରମେଶ୍ଵର ଅଗ୍ନି ଦ୍ଵାରା ଉତ୍ତର ଦେବେ, ସେ ପରମେଶ୍ଵର ଅଟନ୍ତି।” ତହିଁରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ କହିଲେ, “ଭଲ କଥା।”

ଏଲୀୟ ବାଆଲର ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଅନେକ, ଏଣୁ ଗୋଟିଏ ବୃଷ ବାଛି ପ୍ରଥମେ ତାହା ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ତହୁଁ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଦେବତାର ନାମରେ ଡାକ—ମାତ୍ର ତହିଁ ତଳେ ଅଗ୍ନି ଜାଳ ନାହିଁ।”

ତେଣୁ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବୃଷକୁ ନେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଆଉ ପ୍ରାତଃକାଳରୁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଆଲର ନାମରେ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ବାଆଲ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଅ!” ମାତ୍ର କୌଣସି ରବ ହେଲା ନାହିଁ, କେହି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ। ପୁଣି ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଯଜ୍ଞବେଦି ଚାରିପାଖରେ ନାଚିଲେ।

ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଏଲୀୟ ସେମାନଙ୍କୁ ପରିହାସ କରି କହିଲେ, “ଆହୁରି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକ! ସେ ତ ଦେବତା—ହୁଏତ ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ଅଛି, କିମ୍ବା ବାହ୍ୟକୁ ଯାଇଅଛି, ଅବା ଯାତ୍ରାରେ ଅଛି; କିମ୍ବା ନିଦ୍ରିତ ହୋଇଅଛି, ତାକୁ ଜଗାଇବା ଆବଶ୍ୟକ।”

ତେଣୁ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକିଲେ, ଆଉ ଆପଣାମାନଙ୍କ ରୀତି ଅନୁସାରେ ଖଡ଼୍ଗ ଓ ବର୍ଚ୍ଛା ଦ୍ଵାରା ଆପଣାମାନଙ୍କୁ କାଟିଲେ, ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ରକ୍ତ ବହିଲା। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଅତୀତ ହୁଅନ୍ତେ, ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳୀନ ନୈବେଦ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଳାପ କରୁଥିଲେ, ମାତ୍ର କୌଣସି ରବ ହେଲା ନାହିଁ, କେହି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ, କି କେହି ମନୋଯୋଗ କଲା ନାହିଁ।

ଏଲୀୟ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋʼ ନିକଟକୁ ଆସ।” ତହିଁରେ ସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଆଉ ସେ ଭଗ୍ନ ହୋଇଥିବା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞବେଦି ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲେ।

ଏଲୀୟ ଯାକୁବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବଂଶ ସଂଖ୍ୟାନୁସାରେ ବାର ଖଣ୍ଡ ପ୍ରସ୍ତର ନେଲେ; ଏହି ଯାକୁବଙ୍କ ନିକଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଥିଲା, “ତୁମ୍ଭ ନାମ ଇସ୍ରାଏଲ ହେବ।”

ସେହି ପ୍ରସ୍ତରଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ଵାରା ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଗୋଟିଏ ଯଜ୍ଞବେଦି ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଆଉ ତହିଁର ଚତୁର୍ଦିଗରେ ପ୍ରାୟ ଚଉଦ ସେର ବୀଜ ଧରିପାରିବା ଭଳି ବଡ଼ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଖୋଳିଲେ। ସେ କାଠ ସଜାଇ ବୃଷକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟି କାଠ ଉପରେ ରଖିଲେ। ପୁଣି ସେ କହିଲେ, “ଚାରି କଳସ ଜଳ ଭର୍ତ୍ତି କରି ତାହା ହୋମବଳି ଓ କାଠ ଉପରେ ଢାଳ।” “ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର କର,” ବୋଲି ସେ କହିଲେ, ତହିଁରେ ସେମାନେ ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର କଲେ। “ତୃତୀୟ ଥର କର,” ବୋଲି ସେ କହିଲେ, ତହିଁରେ ସେମାନେ ତୃତୀୟ ଥର କଲେ। ତହିଁରେ ଯଜ୍ଞବେଦିର ଚାରିଆଡ଼େ ଜଳ ବହିଗଲା, ଆଉ ସେ କୁଣ୍ଡକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।

ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳୀନ ନୈବେଦ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗ ସମୟରେ, ଏଲୀୟ ଭାବବାଦୀ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଅବ୍ରହାମ, ଇସ୍‍ହାକ ଓ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରମେଶ୍ଵର, ତୁମ୍ଭେ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ଵର ଅଟ, ପୁଣି ମୁଁ ଯେ ତୁମ୍ଭ ଦାସ ଓ ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଏହିସବୁ କରିଅଛି, ଏହା ଆଜି ଜ୍ଞାତ ହେଉ। ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଅ, ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଅ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେ, ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଯେ ପରମେଶ୍ଵର ଅଟ ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଫେରାଇ ଆଣିଅଛ, ଏହା ଏହି ଲୋକମାନେ ଜାଣିବେ।”

ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅଗ୍ନି ପଡ଼ି ହୋମବଳି, କାଠ, ପ୍ରସ୍ତର ଓ ଧୂଳି ଗ୍ରାସ କଲା, ପୁଣି କୁଣ୍ଡର ଜଳ ଶୋଷି ନେଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହା ଦେଖି ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପଡ଼ି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ସେ ପରମେଶ୍ଵର ଅଟନ୍ତି! ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ସେ ପରମେଶ୍ଵର ଅଟନ୍ତି!” ^a

ଏଲୀୟ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବାଆଲର ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଧର; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେଲେ ଯେପରି ନ ପଳାଏ।” ତହିଁରେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଆଉ ଏଲୀୟ ସେମାନଙ୍କୁ କୀଶୋନ ନଦୀ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଇ ସେଠାରେ ବଧ କଲେ।

ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଏଲୀୟ ଆହାବକୁ କହିଲେ, “ଉଠିଯାଅ, ଭୋଜନପାନ କର, କାରଣ ପ୍ରବଳ ବୃଷ୍ଟିର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଅଛି।”

ତହିଁରେ ଆହାବ ଭୋଜନପାନ କରିବାକୁ ଉଠିଗଲା, ମାତ୍ର ଏଲୀୟ କର୍ମିଲ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଭୂମିରେ ନଇଁ ଆପଣା ମୁଖ ଦୁଇ ଆଣ୍ଠୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ। ସେ ଆପଣା ଦାସକୁ କହିଲେ, “ଉପରକୁ ଯାଇ ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ଦୃଷ୍ଟି କର।” ତହିଁରେ ସେ ଉପରକୁ ଯାଇ ଦୃଷ୍ଟି କରି କହିଲା, “ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ।” ଏଲୀୟ ସାତ ଥର କହିଲେ, “ପୁନର୍ବାର ଯାଅ।”

ସପ୍ତମ ଥରରେ ଦାସ କହିଲା, “ଦେଖନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟର ହାତ ପରି ଛୋଟ ଏକ ଖଣ୍ଡିଏ ମେଘ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠୁଅଛି।” ତହିଁରେ ଏଲୀୟ କହିଲେ, “ଉପରକୁ ଯାଇ ଆହାବକୁ କୁହ, ‘ବୃଷ୍ଟି ତୁମ୍ଭକୁ ଅଟକାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣା ରଥ ଯୋଡ଼ି ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯାଅ।’”

ଇତିମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ମେଘ ଓ ବାୟୁରେ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହୋଇଗଲା, ପ୍ରବଳ ବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଆଉ ଆହାବ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯିଷ୍ରିୟେଲକୁ ଚାଲିଗଲା। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଏଲୀୟଙ୍କ ଉପରେ ଥିଲା; ସେ ଆପଣା ଅଙ୍ଗରଖା କଟିବନ୍ଧନୀରେ ଗୁଞ୍ଜି ଯିଷ୍ରିୟେଲର ପ୍ରବେଶ ସ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆହାବ ଆଗେ ଆଗେ ଦୌଡ଼ିଲେ।