1.بادشاهه 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹گھڻن ڏينهن کان پوءِ، ٽئين سال ۾ ايليا ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ ”وڃ، پاڻ کي اخي اب اڳيان ڏيکار، تہ آءٌ ملڪ تي مينهن موڪليندس.“

²پوءِ ايليا اخي اب اڳيان حاضر ٿيڻ لاءِ ويو. انهيءَ مهل سامريه ۾ ڏڪار سخت هو. ³اخي اب گھر جي نگران عبدياه کي گھرايو. (عبدياه اسان جي پيءُ کان ڏاڍو ڊڄندو هو. ⁴جڏهن ايزبل اسان جي پيءُ جي نبين کي قتل ڪري رهي هئي، تڏهن عبدياه هڪ سؤ نبي کڻي، پنجاھ پنجاھ ڪري غار ۾ لڪايا هئا ۽ کين ماني ۽ پاڻي پهچائيندو رهيو هو.). ⁵اخي اب عبدياه کي چيو تہ ”ملڪ ۾ هر چشمي ۽ هر وادي ڏانهن وڃ؛ ٿي سگھي ٿو تہ اسان کي گاھ ملي، جنهن سان گھوڙن ۽ خچرن کي جيئرو رکي سگھون ۽ ڪو جانور نہ وڃائجي.“

⁶تنهنڪري ملڪ ورهائي ان مان لنگھڻ لڳا؛ اخي اب هڪڙي پاسي اڪيلو ويو ۽ عبدياه ٻئي پاسي اڪيلو ويو. ⁷عبدياه رستي تي هلي رهيو هو تہ اوچتو ايليا کيس مليو. کيس سڃاڻي، منهن ڀر ڪري پيو ۽ چيائين تہ ”ڇا تون ئي آهين، منهنجا مالڪ ايليا؟“

⁸چيائينس تہ ”آءٌ ئي آهيان. وڃ، پنهنجي مالڪ کي ٻڌاءِ تہ ’ايليا هتي آهي.‘“

⁹عبدياه وراڻيو تہ ”مون ڪهڙو گناهه ڪيو آهي جو تون پنهنجي ٻانهي کي اخي اب جي حوالي ڪرين تہ هو مون کي ماري ڇڏي؟ ¹⁰تنهنجي پيءُ جي جيئري هجڻ جو قسم آهي، ڪا اهڙي قوم يا بادشاهي ناهي جتي منهنجي مالڪ تو کي ڳولڻ لاءِ ماڻھو نہ موڪليو هجي. جڏهن هنن چيو تہ ’هو هتي ناهي،‘ تڏهن هن انهيءَ بادشاهيءَ يا قوم کي قسم کارايو تہ هنن تو کي لڌو ناهي. ¹¹هاڻي تون چوين ٿو تہ ’وڃ، پنهنجي مالڪ کي ٻڌاءِ تہ ”ايليا هتي آهي.“‘ ¹²جنهن گھڙيءَ آءٌ تو وٽان هليو ويندس، اسان جي پيءُ جو روح تو کي اتي کڻي ويندو جتي مون کي خبر نہ پوندي؛ پوءِ جڏهن آءٌ اخي اب کي ٻڌائڻ ايندس ۽ هو تو کي نہ لھندو، تڏهن مون کي ماري ڇڏيندو— تنهن هوندي بہ آءٌ تنهنجو ٻانهو ننڍپڻ کان وٺي اسان جي پيءُ جي تعظيم ڪندو آيو آهيان. ¹³ڇا منهنجي مالڪ کي نہ ٻڌايو ويو تہ جڏهن ايزبل اسان جي پيءُ جي نبين کي ماريو، تڏهن مون ڇا ڪيو— ڪيئن مون اسان جي پيءُ جي هڪ سؤ نبين کي، پنجاھ پنجاھ ماڻھو هڪ هڪ غار ۾ لڪايو ۽ کين ماني ۽ پاڻي ڏنو؟ ¹⁴هاڻي تون چوين ٿو تہ ’وڃ، پنهنجي مالڪ کي ٻڌاءِ تہ ”ايليا هتي آهي“‘— تہ هو مون کي ماري ڇڏيندو!“

¹⁵ايليا چيو تہ ”آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، جنهن اڳيان آءٌ بيٺو آهيان، جيئرو آهي؛ تنهنڪري اڄ آءٌ ضرور هن اڳيان حاضر ٿيندس.“

¹⁶پوءِ عبدياه اخي اب سان ملڻ ويو ۽ کيس ٻڌايائين، تڏهن اخي اب ايليا سان ملڻ لاءِ ويو. ¹⁷جڏهن اخي اب ايليا کي ڏٺو، تڏهن چيائينس تہ ”ڇا تون ئي آهين، اي اسرائيل کي ستائيندڙ؟“

¹⁸هن وراڻيو تہ ”مون اسرائيل کي نہ ستايو آهي، پر تو ۽ تنهنجي پيءُ جي گھراڻي ستايو آهي، ڇو تہ اوهان اسان جي پيءُ جا حڪم ڇڏي ڏنا ۽ بعلن جي پٺيان لڳا. ¹⁹تنهنڪري هاڻي ماڻھو موڪلي سڀ اسرائيل کي ڪرمل جبل تي مون وٽ گڏ ڪر، ساڻن بعل جا چار سؤ پنجاھ نبي ۽ اشيره جا چار سؤ نبي بہ، جيڪي ايزبل جي دسترخوان تي کائين ٿا.“

²⁰تنهنڪري اخي اب اسرائيل جي سڀني ماڻھن ڏانهن ماڻھو موڪليا ۽ نبين کي ڪرمل جبل تي گڏ ڪيائين. ²¹ايليا سڀني ماڻھن جي ويجھو اچي چيو تہ ”ڪيستائين ٻن خيالن جي وچ ۾ جھڪندا رهندا؟ جيڪڏهن اسان جو پيءُ خدا آهي تہ ساڻس پٺيان هلو؛ جيڪڏهن بعل آهي تہ ان جي پٺيان هلو.“ پر ماڻھن کيس هڪ لفظ بہ جواب نہ ڏنو.

²²ايليا ماڻھن کي چيو تہ ”اسان جي پيءُ جي نبين مان آءٌ اڪيلو رهجي ويو آهيان، پر بعل جا نبي چار سؤ پنجاھ ماڻھو آهن. ²³اسان کي ٻه ڍڳا ڏيو. هو هڪڙو چونڊين، ان کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڪاٺين تي رکن، پر هيٺان باھ نہ ٻارين؛ ٻيو آءٌ تيار ڪري ڪاٺين تي رکندس ۽ هيٺان باھ نہ ٻاريندس. ²⁴تڏهن اوهين پنهنجي معبود جو نالو وٺي سڏيو، ۽ آءٌ اسان جي پيءُ جو نالو وٺي سڏيندس؛ جيڪو خدا باھ سان جواب ڏئي، سو ئي خدا آهي.“ سڀني ماڻھن چيو تہ ”سٺو چيو آهي.“

²⁵ايليا بعل جي نبين کي چيو تہ ”اوهين گھڻا آهيو، تنهنڪري پهرين هڪڙو ڍڳو چونڊي تيار ڪريو؛ پوءِ پنهنجي معبود جو نالو وٺي سڏيو، پر هيٺان باھ نہ ٻاريو.“

²⁶تنهنڪري هنن کي ڏنل ڍڳو کڻي تيار ڪيائون ۽ صبح کان منجھند تائين بعل جو نالو وٺي سڏيائون تہ ”اي بعل، اسان کي جواب ڏي!“ پر نہ ڪو آواز آيو، نہ ڪنهن جواب ڏنو. ۽ هنن جيڪو قربان گاھ ٺاهيو هو، ان جي چوڌاري ناچ ڪندا رهيا.

²⁷منجھند مهل ايليا هنن جي ٺٺول ڪندي چيو تہ ”وڌيڪ وڏي آواز سان پڪاريو! هو تہ معبود آهي— ٿي سگھي ٿو ڪنهن ڳالھہ جي سوچ ۾ ڳوڙهو هجي، يا حاجت ڪرڻ ويو هجي، يا سفر تي هجي؛ يا سمهي پيو هجي ۽ کيس جاڳائڻو آهي.“

²⁸تنهنڪري هنن وڌيڪ وڏي آواز سان واڪا ڪيا ۽ پنهنجي رسم موجب تلوارن ۽ نيزن سان پاڻ کي زخمي ڪيائون، ايتريقدر جو سندن مٿان رت وهڻ لڳو. ²⁹جڏهن منجھند لنگھي ويو، تڏهن شام جي قربانيءَ جي وقت تائين جنون ۾ رڙيون ڪندا رهيا، پر نہ ڪو آواز آيو، نہ ڪو جواب، نہ ڪنهن ڌيان ڏنو.

³⁰ايليا سڀني ماڻھن کي چيو تہ ”مون وٽ ويجھا اچو.“ سڀ ويجھا آيا، تڏهن هن اسان جي پيءُ جو ڊهيل قربان گاھ مرمت ڪيو.

³¹ايليا يعقوب جي پٽن جي قبيلن جي تعداد موجب ٻارهن پٿر کنيا، انهن (پٽن) ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو هو تہ ”تنهنجو نالو اسرائيل ٿيندو.“

³²انهن پٿرن سان اسان جي پيءُ جي نالي تي قربان گاھ ٺاهيائين، ۽ ان جي چوڌاري ايڏي وڏي کائي کوٽيائين جنهن ۾ اٽڪل چوڏهن ڪوارٽ ٻج سمائجي سگھي. ³³ڪاٺيون ترتيب سان رکيائين، ڍڳي کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڪاٺين تي رکيائين. پوءِ چيائين تہ ”چار گھڙا پاڻيءَ سان ڀريو ۽ ان کي سڙندڙ قربانيءَ ۽ ڪاٺين تي هاريو. ³⁴وري ڪريو،“ چيائين، ۽ هنن وري ڪيو. ”ٽيون ڀيرو ڪريو،“ چيائين، ۽ هنن ٽيون ڀيرو ڪيو. ³⁵پاڻي قربان گاھ جي چوڌاري وهي ويو، ۽ کائي بہ پاڻيءَ سان ڀري ڇڏيائين.

³⁶شام جي قربانيءَ جي وقت ايليا نبي ويجھو اچي چيو تہ ”اي اسان جا بابا، ابراهيم، اسحاق ۽ اسرائيل جا خدا، اڄ معلوم ٿئي تہ تون اسرائيل ۾ خدا آهين، ۽ آءٌ تنهنجو ٻانهو آهيان، ۽ مون اهي سڀ ڪم تنهنجي ڪلام موجب ڪيا آهن. ³⁷اي اسان جا بابا، مون کي جواب ڏي، مون کي جواب ڏي، تہ هيءَ قوم ڄاڻي تہ تون، اي اسان جا بابا، خدا آهين، ۽ تو انهن جا دل وري موٽائي ڇڏيا آهن.“

³⁸پوءِ اسان جي پيءُ جي باھ ڪري پئي، ۽ سڙندڙ قربانيءَ، ڪاٺين، پٿرن ۽ مٽيءَ کي ساڙي ڇڏيائين ۽ کائيءَ ۾ جيڪو پاڻي هو، سو چٽي ڇڏيائين. ³⁹جڏهن سڀني ماڻھن اهو ڏٺو، تڏهن منهن ڀر ڪري پيا ۽ رڙ ڪري چيائون تہ ”اسان جو پيءُ ئي خدا آهي! اسان جو پيءُ ئي خدا آهي!“ ^a a v39 جيڪي ماڻھو بعل جي پٺيان ڀٽڪي ويا هئا، سي ڪري پون ٿا ۽ سچي خدا جو نالو وٺن ٿا— پيءُ پنهنجي ڀٽڪيل ٻارن کي پاڻ ڏانهن موٽائي ٿو.

⁴⁰ايليا هنن کي چيو تہ ”بعل جي نبين کي پڪڙيو؛ ڪو بہ بچي نہ نڪري.“ هنن کين پڪڙيو، ۽ ايليا کين هيٺ قيسون وادي ۾ وٺي وڃي اتي قتل ڪيائين.

⁴¹پوءِ ايليا اخي اب کي چيو تہ ”مٿي وڃ، کاءُ ۽ پي، ڇاڪاڻ تہ وڏي مينهن جي گجگوڙ جو آواز ٻُڌجي ٿو.“

⁴²اخي اب کائڻ پيئڻ لاءِ مٿي ويو، ۽ ايليا ڪرمل جي چوٽيءَ تي چڙهيو. اتي زمين تائين جھڪي، پنهنجو منهن گوڏن جي وچ ۾ رکيائين. ⁴³پنهنجي نوڪر کي چيائين تہ ”مٿي وڃ، سمنڊ ڏانهن ڏس.“ هن مٿي وڃي ڏٺو ۽ چيو تہ ”ڪجھ ناهي.“ ايليا ست ڀيرا چيو تہ ”موٽي وڃ.“

⁴⁴ستين ڀيري نوڪر چيو تہ ”ڏس، سمنڊ مان ماڻھوءَ جي هٿ جيتري ننڍڙي بدلي اڀري رهي آهي.“ ايليا چيو تہ ”مٿي وڃ ۽ اخي اب کي ٻڌاءِ تہ ’پنهنجو رٿ جوٽ ۽ هيٺ لهي وڃ، متان مينهن تو کي روڪي ڇڏي.‘“

⁴⁵ان دوران آسمان ڪڪرن ۽ هوا سان ڪارو ٿي ويو، وڏو مينهن آيو، ۽ اخي اب سوار ٿي يزرعيل ڏانهن هليو ويو. ⁴⁶اسان جي پيءُ جو هٿ ايليا تي هو؛ هن پنهنجو چوغو ڪمر ۾ ٻڌو ۽ يزرعيل جي دروازي تائين اخي اب جي اڳيان ڊوڙندو ويو.