1.بادشاهه 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹جلعاد جي تشبي شهر جي رهاڪو ايليا تشبيءَ اخياب کي چيو تہ ”جنهن جي اڳيان آءٌ بيٺو آهيان، سو اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، جيئرو آهي. انهيءَ جي حياتيءَ جو قسم، انهن سالن ۾ منهنجي ڪلام کان سواءِ نڪو اوس پوندي نڪو مينهن وسندو.“

²پوءِ ايليا ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

³”هيءَ جاءِ ڇڏي، اوڀر ڏانهن رخ ڪري، اردن جي اوڀر ۾ ڪريٿ نديءَ وٽ پاڻ کي لڪائي ڇڏ. ⁴تون ندي مان پاڻي پيئندين، ۽ مون ڪانوَن کي حڪم ڏنو آهي تہ اتي تو کي کارائين.“

⁵سو هن وڃي اسان جي پيءُ جي چوڻ موجب ڪيو، ۽ اردن جي اوڀر ۾ ڪريٿ نديءَ وٽ وڃي رهيو. ⁶ڪانوَ صبح جو کيس ماني ۽ گوشت، ۽ شام جو بہ ماني ۽ گوشت آڻي ڏيندا هئا، ۽ هو ندي مان پاڻي پيئندو هو. ⁷ڪجهه وقت کان پوءِ ندي سڪي وئي، ڇاڪاڻ تہ ملڪ ۾ مينهن نہ پيو هو.

پيءُ هڪ بيوه وسيلي گذر سفر مهيا ڪري ٿو

⁸پوءِ ڏانهنس اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

⁹”اُٿي، صيدا جي ويجهو صرفت ڏانهن وڃ ۽ اتي رهه. مون اتي هڪ بيوه کي حڪم ڏنو آهي تہ تو کي کارائي.“

¹⁰سو هو صرفت ڏانهن ويو. شهر جي دروازي وٽ هڪ بيوه ڪاٺيون گڏ ڪري رهي هئي. هن کيس سڏي چيو تہ ”مهرباني ڪري مون لاءِ ٿورو پاڻي گھڙيءَ ۾ آڻي ڏي تہ پيان.“ ¹¹جڏهن اها پاڻي آڻڻ لاءِ وڃڻ لڳي، تڏهن هن سڏي چيو تہ ”مهرباني ڪري مون لاءِ ماني جو ٽڪرو بہ کڻي اچ.“

¹²هن چيو تہ ”خداوند تنهنجي خدا جي حياتيءَ جو قسم، مون وٽ ماني ڪانهي، رڳو گھڙيءَ ۾ مُٺ اٽو ۽ ڪوزي ۾ ٿورو تيل آهي. آءٌ ٿوريون ڪاٺيون گڏ ڪري رهي آهيان تہ وڃي پاڻ ۽ پنهنجي پٽ لاءِ تيار ڪريان، تہ اسان کائي وٺون ۽ پوءِ مرون.“

¹³ايليا کيس چيو تہ ”نہ ڊڄ. وڃ، جيئن تو چيو تيئن ڪر. پر پهرين انهيءَ مان مون لاءِ هڪ ننڍي ماني ٺاهي مون وٽ آڻ، پوءِ پنهنجي ۽ پنهنجي پٽ لاءِ ٺاهج.“

¹⁴ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، فرمائي ٿو تہ ”جنهن ڏينهن تائين اسان جو پيءُ ملڪ تي مينهن نہ وسائي، تنهن ڏينهن تائين اٽي جي گھڙي نہ کٽندي ۽ تيل جي ڪوزي ۾ گھٽتائي نہ ايندي.“

¹⁵هن وڃي ايليا جي چوڻ موجب ڪيو، ۽ هوءَ، هو ۽ سندس گھر وارا ڪيترا ڏينهن کائيندا رهيا. ¹⁶اسان جي پيءُ جي ايليا وسيلي چيل ڪلام موجب نڪو اٽي جي گھڙي کٽي نڪو تيل جي ڪوزي سڪي.

¹⁷ان کان پوءِ گھر جي مالڪياڻيءَ جو پٽ بيمار ٿي پيو. سندس بيماري ايتري وڌي وئي جو هن ۾ ساھ ئي نہ رهيو. ¹⁸هن ايليا کي چيو تہ ”اي خدا جا ماڻهو، اسان جو تو سان ڪهڙو واسطو؟ ڇا تون منهنجو گناهه ياد ڏيارڻ ۽ منهنجي پٽ کي ماري ڇڏڻ آيو آهين؟“

¹⁹”پنهنجو پٽ مون کي ڏي،“ چيائينس. پوءِ ٻار کي هن جي ٻانهن مان کڻي، مٿي پنهنجي ڪوٺيءَ ۾ وٺي ويو ۽ پنهنجي کٽ تي سمهاريائينس. ²⁰هن اسان جي پيءُ کي ڪوڪي چيو تہ ”اي منهنجا بابا، ڇا تو انهيءَ بيوه تي بہ، جنهن وٽ آءٌ رهيل آهيان، مصيبت آندي آهي ۽ سندس پٽ کي ماري ڇڏيو اٿئي؟“ ²¹هن ٻار مٿان ٽي ڀيرا پاڻ کي ڊگھو ڪري پکيڙيو ۽ اسان جي پيءُ کي ڪوڪي چيائين تہ ”اي منهنجا بابا، هن ٻار جي جان کيس موٽائي ڏي.“

²²اسان جي پيءُ ايليا جي ڪوڪ ٻڌي، ۽ ٻار جي جان کيس موٽي آئي ۽ هو جيئرو ٿي پيو. ^a a v22 پاڪ ڪتاب ۾ هي پهريون موقعو آهي جو ڪو مئلن مان جيئرو ڪيو ويو آهي، جنهن مان اسان جو پيءُ زندگيءَ ڏيندڙ ۽ موٽائيندڙ ظاهر ٿئي ٿو، ۽ انهيءَ قيامت ڏانهن اشارو ملي ٿو جيڪا يسوع وسيلي مڪمل طرح ايندي. ²³ايليا ٻار کي کڻي، مٿئين ڪوٺيءَ مان لاهي گھر ۾ آندو ۽ سندس ماءُ جي حوالي ڪيائين. ”ڏس،“ ايليا چيو، ”تنهنجو پٽ جيئرو آهي.“

²⁴عورت ايليا کي چيو تہ ”هاڻي مون ڄاتو تہ تون خدا جو ماڻهو آهين، ۽ تنهنجي وات ۾ خدا جو ڪلام سچو آهي.“