હવે છપાયેલી
પુસ્તક

કાગડાઓ દ્વારા પિતા એલિયાને ખવડાવે છે

એલિયા દુકાળની જાહેરાત કરે છે અને આપણા પિતા તેને એક ઝરણા પાસે સંતાડે છે, જ્યાં કાગડાઓ તેને ખવડાવે છે. તે સુકાઈ જાય છે ત્યારે સારફાથની એક ભૂખે મરતી વિધવા પોતાનો છેલ્લો લોટ તેના માટે વાપરે છે અને તે કદી ખૂટતો નથી; તેના દીકરાનો શ્વાસ અટકી જાય છે ત્યારે એલિયાનો પોકાર તેને પાછો લાવે છે.

અધ્યાય 17.

ગિલયાદના તિશ્બેના રહેવાસી, તિશ્બી એલિયાએ આહાબને કહ્યું, “જેમની સમક્ષ હું ઊભો રહું છું, તે આપણા પિતા, ઇઝરાયલના ઈશ્વર, જીવતા છે તે નિશ્ચે—આ વર્ષોમાં મારા શબ્દ વિના ઝાકળ કે વરસાદ પડશે નહિ.”

પછી આપણા પિતાનો શબ્દ એલિયા પાસે આવ્યો:

“આ જગ્યા છોડ, પૂર્વ તરફ વળ, અને યર્દનની પૂર્વે આવેલા કરીથ ઝરણા પાસે સંતાઈ રહે. તું એ ઝરણામાંથી પાણી પીશે, અને ત્યાં તને ખવડાવવા મેં કાગડાઓને આજ્ઞા આપી છે.”

તેથી આપણા પિતાના કહ્યા પ્રમાણે તેણે કર્યું; તે ગયો અને યર્દનની પૂર્વે આવેલા કરીથ ઝરણા પાસે રહ્યો. કાગડાઓ તેને સવારે રોટલી અને માંસ, તથા સાંજે રોટલી અને માંસ લાવી આપતા, અને તે ઝરણામાંથી પાણી પીતો. થોડા સમય પછી ઝરણું સુકાઈ ગયું, કારણ કે દેશમાં વરસાદ પડ્યો ન હતો.

એક વિધવા દ્વારા પિતા પૂરું પાડે છે

પછી આપણા પિતાનો શબ્દ તેની પાસે આવ્યો:

“ઊઠ, સિદોન પાસેના સારફાથ જા, ત્યાં રહે. ત્યાં તને ખવડાવવા મેં એક વિધવાને આજ્ઞા આપી છે.”

તેથી તે સારફાથ ગયો. નગરના દરવાજા પાસે એક વિધવા લાકડાં વીણતી હતી. તેણે તેને બોલાવીને કહ્યું, “કૃપા કરીને મને પીવા માટે વાસણમાં થોડું પાણી લાવી આપ.” તે લેવા જતી હતી ત્યારે તેણે બૂમ પાડી, “કૃપા કરીને મને રોટલીનો એક ટુકડો પણ લાવી આપ.”

તેણે કહ્યું, “તારા ઈશ્વર પ્રભુ જીવતા છે તે નિશ્ચે, મારી પાસે રોટલી નથી—માત્ર વાસણમાં મૂઠીભર લોટ અને કૂજામાં થોડું તેલ છે. હું થોડાં લાકડાં વીણું છું, જેથી અંદર જઈને મારા તથા મારા દીકરા માટે તે તૈયાર કરું, અને અમે તે ખાઈને પછી મરી જઈએ.”

એલિયાએ તેને કહ્યું, “બીશ નહિ. જા, તેં કહ્યું તેમ કર. પણ પહેલાં એમાંથી મારા માટે એક નાની રોટલી બનાવીને મારી પાસે લાવ; પછી તારા તથા તારા દીકરા માટે બનાવજે.”

કારણ કે આપણા પિતા, ઇઝરાયલના ઈશ્વર, કહે છે: “જે દિવસે આપણા પિતા દેશ પર વરસાદ આપે ત્યાં સુધી લોટનું વાસણ ખાલી થશે નહિ, કે તેલનો કૂજો ખૂટશે નહિ.”

તે ગઈ અને એલિયાના કહ્યા પ્રમાણે કર્યું, અને તે, એલિયા તથા તેના ઘરના લોકોએ ઘણા દિવસો સુધી ખાધું. આપણા પિતાએ એલિયા દ્વારા કહ્યું હતું તેમ, લોટનું વાસણ ખાલી થયું નહિ અને તેલનો કૂજો સુકાયો નહિ.

પછીથી તે સ્ત્રી, જે ઘરની માલકણ હતી, તેનો દીકરો માંદો પડ્યો. તેની માંદગી એટલી ગંભીર થઈ ગઈ કે તેનામાં શ્વાસ રહ્યો નહિ. તેણે એલિયાને પૂછ્યું, “હે ઈશ્વરના ભક્ત, આપણી વચ્ચે શું છે? શું તમે મારા અપરાધની મને યાદ અપાવવા અને મારા દીકરાને મારી નાખવા આવ્યા છો?”

તેણે કહ્યું, “તારા દીકરાને મને આપ.” પછી તેણે તેને તેની બાથમાંથી લઈને ઉપરના માળે પોતાની ઓરડીમાં લઈ ગયો, અને તેને પોતાની પથારી પર સુવાડ્યો. તેણે આપણા પિતાને પોકારીને કહ્યું, “હે મારા પિતા, જે વિધવાને ત્યાં હું રહું છું તેના પર પણ તેના દીકરાને મારી નાખીને શું તમે વિપત્તિ લાવ્યા છો?” તેણે ત્રણ વાર પોતાને તે બાળક પર લંબાવ્યો અને આપણા પિતાને પોકારીને કહ્યું: “હે મારા પિતા, આ બાળકનો જીવ તેનામાં પાછો આવવા દો.”

આપણા પિતાએ એલિયાની અરજ સાંભળી, અને તે બાળકનો જીવ તેનામાં પાછો આવ્યો, અને તે જીવતો થયો. a a v22 શાસ્ત્રમાં આ પહેલી વાર છે કે કોઈ મૃત્યુમાંથી સજીવન થાય છે — જે આપણા પિતાને જીવન આપનાર તથા જીવન પાછું આપનાર તરીકે પ્રગટ કરે છે, અને ઈસુ દ્વારા સંપૂર્ણ રીતે આવનાર પુનરુત્થાન તરફ આગળ નિર્દેશ કરે છે. એલિયાએ તે બાળકને લીધો, તેને ઉપરની ઓરડીમાંથી ઘરમાં લઈ આવ્યો, અને તેની માતાને આપ્યો. એલિયાએ કહ્યું, “જો, તારો દીકરો જીવતો છે.”

તે સ્ત્રીએ એલિયાને કહ્યું, “હવે હું જાણું છું કે તમે ઈશ્વરના ભક્ત છો, અને તમારા મુખમાં રહેલો ઈશ્વરનો શબ્દ સત્ય છે.”