Die Vader voed Elia deur kraaie

Elia kondig 'n droogte aan en ons Vader steek hom weg by 'n spruit waar kraaie hom kos bring. Wanneer dit opdroog, gebruik 'n uitgehongerde weduwee in Sarfat haar laaste meel vir hom, en dit raak nooit op nie; wanneer haar seun ophou asemhaal, bring Elia se roep hom terug.

Hoofstuk 17.

Elia die Tisbiet, van Tisbe in Gilead, het vir Agab gesê: “So seker as ons Vader, die God van Israel, leef—voor wie ek staan—sal daar hierdie jare geen dou of reën val nie, behalwe op my woord.”

Toe het die woord van ons Vader tot Elia gekom:

“Gaan weg van hier af, draai ooswaarts, en steek jou weg by die spruit Krit, oos van die Jordaan. Jy sal uit die spruit drink, en ek het die kraaie beveel om jou daar te voed.”

Toe het hy gegaan en gedoen soos ons Vader gesê het; hy het gegaan en by die spruit Krit, oos van die Jordaan, gebly. Die kraaie het vir hom brood en vleis in die oggend gebring, en brood en vleis in die aand, en hy het uit die spruit gedrink. Na ’n tyd het die spruit opgedroog, omdat daar geen reën in die land was nie.

Die Vader voorsien deur ’n weduwee

Toe het die woord van ons Vader tot hom gekom:

“Staan op, gaan na Sarfat naby Sidon, en bly daar. Ek het ’n weduwee daar beveel om jou te voed.”

Toe het hy na Sarfat gegaan. By die stadspoort het ’n weduwee hout bymekaargemaak. Hy het na haar geroep: “Bring vir my asseblief ’n bietjie water in ’n kruik om te drink.” Terwyl sy gegaan het om dit te haal, het hy geroep: “Bring vir my asseblief ook ’n stukkie brood.”

Sy het gesê: “So seker as die HERE jou God leef, het ek geen brood nie—net ’n handvol meel in ’n kruik en ’n bietjie olie in ’n fles. Ek maak ’n paar stukke hout bymekaar om in te gaan en dit vir my en my seun gereed te maak, sodat ons dit kan eet en dan sterf.”

Elia het vir haar gesê: “Moenie bang wees nie. Gaan doen soos jy gesê het. Maar maak eers vir my ’n klein broodjie daarvan en bring dit vir my; maak daarna vir jou en jou seun.”

Want ons Vader, die God van Israel, sê: “Die meelkruik sal nie opraak nie, en die oliefles sal nie leeg raak nie, tot op die dag dat ons Vader reën op die land gee.”

Sy het gegaan en gedoen soos Elia gesê het, en sy, hy en haar huisgesin het baie dae lank geëet. Die meelkruik het nie opgeraak nie en die oliefles het nie leeg geraak nie, soos ons Vader deur Elia gesê het.

Later het die seun van die vrou, die eienaar van die huis, siek geword. Sy siekte het so erg geword dat daar geen asem meer in hom oor was nie. Sy het vir Elia gevra: “Wat is daar tussen ons, man van God? Het u gekom om my aan my skuld te herinner en my seun dood te maak?”

“Gee vir my jou seun,” het hy gesê. Toe het hy hom uit haar arms geneem en hom na sy kamer boontoe gedra en hom op sy eie bed neergelê. Hy het tot ons Vader geroep: “My Vader, het u selfs rampspoed oor die weduwee by wie ek bly gebring deur haar seun dood te maak?” Hy het hom drie keer oor die kind uitgestrek en tot ons Vader geroep: “My Vader, laat hierdie kind se lewe na hom terugkeer.”

Ons Vader het Elia se roep gehoor, en die kind se lewe het na hom teruggekeer, en hy het gelewe. ^a Elia het die kind geneem en hom van die bokamer af in die huis in gedra en hom vir sy ma gegee. “Kyk,” het Elia gesê, “jou seun leef.”

Die vrou het vir Elia gesê: “Nou weet ek dat u ’n man van God is, en dat die woord van God in u mond waar is.”