اول بادشاهان 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹ايليا تشبى، چې د جِلعاد د تشبه اوسېدونکے وو، اخاب ته ووئيل چې، ”زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک چې ژوندے دے او چې زۀ د هغۀ په مخکښې ولاړ يم، په دې کلونو کښې به نۀ شبنم پرېوځى او نۀ باران، مګر زما په وينا باندې.“

²بيا د زمونږ پلار کلام ايليا ته راغلو چې،

³”دا ځائ پرېږده، ختيځ طرف ته مخه کړه او د يردن ختيځ طرف ته د کريت د ندۍ په غاړه کښې ځان پټ کړه. ⁴تۀ به د ندۍ نه اوبۀ څښې او ما کارغانو ته حُکم کړے دے چې هلته تا له خوراک درکړى.“

⁵نو هغه لاړو او لکه چې زمونږ پلار فرمائيلى وُو هم هغه شان يې وکړل؛ هغه لاړو او د يردن ختيځ طرف ته د کريت د ندۍ په غاړه کښې اوسېدو. ⁶کارغانو به هغۀ ته سحر وختى ډوډۍ او غوښه راوړله او ماښام به هم ډوډۍ او غوښه راوړله، او هغه به د ندۍ نه اوبۀ څښلې. ⁷يو څۀ وخت پس ندۍ وچه شوه، ځکه چې په ملک کښې باران نۀ وو شوے.

پلار د يوې کونډې په وسيله ضرورتونه پوره کوى

⁸بيا د زمونږ پلار کلام هغۀ ته راغلو چې،

⁹”پاڅه، د صيدا سره نزدې صرفت ته لاړ شه او هلته اوسېږه. ما هلته يوې کونډې ته حُکم کړے دے چې تا له خوراک درکړى.“

¹⁰نو هغه صرفت ته لاړو. د ښار په دروازه کښې يوې کونډې لرګى راټولول. هغۀ هغې ته آواز وکړو چې، ”مهربانى وکړه، په کُوزه کښې ما له لږې اوبۀ د څښلو دپاره راوړه.“ ¹¹کله چې هغه د هغو راوړلو دپاره روانه شوه، نو هغۀ آواز وکړو چې، ”مهربانى وکړه، ما له د ډوډۍ يوه ټُوټه هم راوړه.“

¹²هغې ووئيل چې، ”ستا مالِک خُدائ چې ژوندے دے، ما سره ډوډۍ نشته—صرف په يوه لوښى کښې يو مُټ اوړۀ او په کُوزه کښې لږ څۀ تېل دى. زۀ څو لرګى راټولوم چې دننه لاړه شم او دا د ځان او د خپل زوئ دپاره تيار کړم، چې مونږ دا وخورو، بيا مړۀ شُو.“

¹³ايليا هغې ته ووئيل چې، ”مۀ يرېږه. لاړه شه او لکه چې دې ووئيل هم هغه شان وکړه. خو اول د دې نه ما دپاره يوه وړه ډوډۍ جوړه کړه او ما ته يې راوړه؛ بيا د ځان او د خپل زوئ دپاره جوړه کړه.“

¹⁴ځکه چې زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک فرمائى چې، ”د اوړو لوښے به تش نۀ شى او نۀ به د تېلو کُوزه خالي شى، تر هغې ورځې پورې چې زمونږ پلار په ملک باندې باران ورکوى.“

¹⁵نو هغه لاړه او لکه چې ايليا ووئيل هم هغه شان يې وکړل، او هغې، هغۀ او د هغې کور والو ډېرې ورځې وخوړل. ¹⁶د اوړو لوښے تش نۀ شو او د تېلو کُوزه هم خالي نۀ شوه، لکه چې زمونږ پلار د ايليا په وسيله فرمائيلى وُو.

¹⁷د دې نه پس د هغې ښځې زوئ، چې د کور مالکه وه، بيمار شو. د هغۀ بيمارى دومره سخته شوه چې په هغۀ کښې ساه پاتې نۀ شوه. ¹⁸هغې ايليا ته ووئيل چې، ”اے د خُدائ پاک بنده، زما او ستا په مينځ کښې څۀ دى؟ آيا تۀ راغلې چې ما ته زما ګناه ياده کړې او زما زوئ ووژنې؟“

¹⁹هغۀ ووئيل چې، ”خپل زوئ ما ته راکړه.“ بيا يې هغه د هغې د غېږې نه واخستو، پورته خپلې کوټې ته يې يووړو او په خپل کټ باندې يې څملولو. ²⁰هغۀ زمونږ پلار ته چغه وکړه چې، ”زما پلاره، آيا تا په دې کونډه باندې هم چې زۀ د هغې سره اوسم مصيبت راوستو، چې د هغې زوئ دې ووژلو؟“ ²¹هغۀ ځان درې واره په ماشوم باندې وغزولو او زمونږ پلار ته يې چغه وکړه چې، ”زما پلاره، د دې ماشوم ساه دې هغۀ ته بيا راشى.“

²²زمونږ پلار د ايليا چغه واورېده، او د ماشوم ساه هغۀ ته بيا راغله، او هغه ژوندے شو. ^a a v22 دا په پاکو صحيفو کښې اول ځل دے چې څوک د مړو نه بيا راژوندے کيږى — دا زمونږ پلار د ژوند ورکوونکى او بيا بحال کوونکى په توګه څرګندوى، او هغه قيامت ته مخکښې اشاره کوى چې د عيسىٰ په وسيله په بشپړ ډول راځى. ²³ايليا ماشوم واخستو، د بالاخانې نه يې کور ته راووړو او د هغۀ مور ته يې ورکړو. ايليا ووئيل چې، ”ګوره، ستا زوئ ژوندے دے.“

²⁴هغې ښځې ايليا ته ووئيل چې، ”اوس زۀ پوهه شوم چې تۀ د خُدائ پاک بنده يې، او د خُدائ پاک کلام چې ستا په خولې کښې دے هغه رښتيا دے.“