1 ነገሥት 17

17 ¹ገለዓድ ውስጥ ካለችው ከቴስቤ የመጣው ቴስብያዊው ኤልያስ አክዓብን እንዲህ አለው፤ “በፊቱ የምቆም አባታችን፣ የእስራኤል አምላክ ሕያው እንደ ሆነ፣ በእነዚህ ዓመታት በቃሌ ካልሆነ በቀር ጠልም ሆነ ዝናብ አይኖርም።”

²የአባታችንም ቃል ወደ ኤልያስ እንዲህ ሲል መጣ፤

³“ከዚህ ቦታ ተነሥተህ ወደ ምሥራቅ ዘወር በል፤ ከዮርዳኖስ በስተ ምሥራቅ ባለው በኮሬት ወንዝ ዳር ተሰወር። ⁴ከወንዙም ትጠጣለህ፤ በዚያም ይመግቡህ ዘንድ ቍራዎችን አዝዣለሁ።”

⁵እርሱም አባታችን እንዳለው አድርጎ ሄደ፤ ሄዶም ከዮርዳኖስ በስተ ምሥራቅ ባለው በኮሬት ወንዝ ዳር ተቀመጠ። ⁶ቍራዎቹም በማለዳ እንጀራና ሥጋ፣ በማታም እንጀራና ሥጋ አመጡለት፤ ከወንዙም ይጠጣ ነበር። ⁷ከጥቂት ጊዜ በኋላ በምድሪቱ ዝናብ ስላልነበረ ወንዙ ደረቀ።

አባታችን በአንዲት መበለት በኩል ያቀብላል

⁸የአባታችንም ቃል እንዲህ ሲል ወደ እርሱ መጣ፤

⁹“ተነሥተህ ወደ ሲዶና አቅራቢያ ወዳለችው ወደ ሰራጵታ ሂድ፤ በዚያም ተቀመጥ። ትመግብህ ዘንድ በዚያ ያለችውን አንዲት መበለት አዝዣለሁ።”

¹⁰ወደ ሰራጵታም ሄደ። ወደ ከተማዪቱ በር በደረሰ ጊዜ፣ አንዲት መበለት ጭራሮ ስትለቅም ነበር። እርሱም ጠርቶ፣ “እባክሽ የምጠጣውን ጥቂት ውሃ በማድጋ አምጪልኝ” አላት። ¹¹እርሷም ልታመጣለት ስትሄድ፣ “እባክሽ አንድ ቍራሽ እንጀራም አምጪልኝ” ብሎ ጠራት።

¹²እርሷም እንዲህ አለች፤ “አምላክህ ሕያው እግዚአብሔር እንደ ሆነ፣ እንጀራ የለኝም፤ በማድጋ ውስጥ አንድ ዕፍኝ ዱቄትና በማሰሮ ውስጥ ጥቂት ዘይት ብቻ ነው ያለኝ። ገብቼ ለእኔና ለልጄ አዘጋጅ ዘንድ ጥቂት ጭራሮ እየለቀምሁ ነው፤ በልተነውም እንሞታለን።”

¹³ኤልያስም እንዲህ አላት፤ “አትፍሪ። ሂጂ፣ እንዳልሽው አድርጊ። ነገር ግን አስቀድመሽ ከዚያው አንዲት ትንሽ እንጀራ ሠርተሽ አምጪልኝ፤ ከዚያም ለአንቺና ለልጅሽ ሥሪ።

¹⁴አባታችን፣ የእስራኤል አምላክ እንዲህ ይላልና፤ ‘አባታችን በምድሪቱ ላይ ዝናብ እስከሚሰጥበት ቀን ድረስ የዱቄቱ ማድጋ አያልቅም፤ የዘይቱም ማሰሮ አይጐድልም።’”

¹⁵እርሷም ሄዳ ኤልያስ እንዳላት አደረገች፤ እርሷም እርሱም ቤተ ሰቧም ብዙ ቀን በሉ። ¹⁶አባታችን በኤልያስ በኩል እንደ ተናገረው፣ የዱቄቱ ማድጋ አላለቀም፤ የዘይቱም ማሰሮ አልደረቀም።

¹⁷ከዚህ በኋላ የቤቱ ባለቤት የሆነችው የሴቲቱ ልጅ ታመመ። ሕመሙም እጅግ ስለ ጸና በእርሱ ውስጥ እስትንፋስ አልቀረም። ¹⁸እርሷም ኤልያስን፣ “የእግዚአብሔር ሰው ሆይ፣ ከአንተ ጋራ ምን አለኝ? በደሌን ልታሳስበኝና ልጄን ልትገድል መጣህን?” አለችው።

¹⁹እርሱም፣ “ልጅሽን ስጪኝ” አላት። ከዕቅፏም ወስዶ ወደ ላይኛው ክፍል እርሱ ወዳረፈበት አወጣው፤ በራሱም አልጋ ላይ አስተኛው። ²⁰ወደ አባታችንም ጮኾ፣ “አባቴ ሆይ፣ በማድርበት በዚች መበለት ላይ እንኳ ልጇን በመግደል መቅሠፍትን አመጣህባትን?” አለ። ²¹በብላቴናውም ላይ ሦስት ጊዜ ተዘርግቶ ወደ አባታችን ጮኾ፣ “አባቴ ሆይ፣ የዚህ ብላቴና ነፍስ ትመለስለት” አለ።

²²አባታችንም የኤልያስን ጩኸት ሰማ፤ የብላቴናውም ነፍስ ተመለሰችለት፤ ሕያውም ሆነ። ^a a v22 በቅዱስ መጽሐፍ ውስጥ ማንም ከሙታን ሲነሣ ይህ ለመጀመሪያ ጊዜ ነው፤ ይህም አባታችንን የሕይወት ሰጪና መላሽ አድርጎ ይገልጣል፤ በኢየሱስ በኩል ፍጹም ሆኖ ወደሚመጣው ትንሣኤም ያመለክታል። ²³ኤልያስም ብላቴናውን ይዞ ከላይኛው ክፍል ወደ ቤቱ አወረደው፤ ለእናቱም ሰጣት። ኤልያስም፣ “እነሆ፣ ልጅሽ ሕያው ነው” አለ።

²⁴ሴቲቱም ኤልያስን፣ “አንተ የእግዚአብሔር ሰው እንደ ሆንህ፣ በአፍህም ያለው የእግዚአብሔር ቃል እውነት እንደ ሆነ አሁን ዐወቅሁ” አለችው።