ايلياه پنهنجي جان بچائڻ لاءِ ڀڄي ٿو

ايزبل جي هڪ ئي ڌمڪي تي ايلياه بيابان ڏانهن ڀڄي ٿو ۽ موت گهري ٿو. هڪ ملائڪ کيس ٻه ڀيرا کارائي ٿو، ۽ حورب تي هوا، زلزلو ۽ باهه لنگهي وڃن ٿا پر اسان جو پيءُ انهن ۾ ناهي. هڪ سرٻاٽ کيس واپس موڪلي ٿي ته ٽن ماڻهن کي مسح ڪري.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 9, 11, 13, 15–18

باب 19.

اخي اب ايزبل کي اهو سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو ايلياه ڪيو هو، ۽ اهو بہ تہ هن ڪيئن سڀني نبين کي تلوار سان قتل ڪيو هو. ايزبل ايلياه ڏانهن قاصد موڪلي چوايو تہ ”جيڪڏهن سڀاڻي هن ئي وقت تائين مون تنهنجي زندگي انهن نبين مان هڪڙي جهڙي نہ ڪئي، تہ ديوتا مون سان ائين ئي ڪن، بلڪ ان کان بہ وڌيڪ.“

ايلياه ڊڄي اُٿيو ۽ پنهنجي جان بچائڻ لاءِ ڀڄي يهوداه جي بيرسبع پهتو، ۽ پنهنجي نوڪر کي اتي ڇڏيائين. پاڻ ريگستان ۾ هڪ ڏينهن جو سفر ڪري، هڪ اڪيلي جھاڙيءَ هيٺان ويٺو ۽ مرڻ جي دعا گھريائين. چيائين تہ ”بس ٿيو، اي بابا! منهنجي جان وٺي ڇڏ، آءٌ پنهنجن ابن ڏاڏن کان بهتر ناهيان.“

پوءِ ليٽي پيو ۽ جھاڙيءَ هيٺان ننڊ ڪيائين. تڏهن هڪ ملائڪ کيس هٿ لڳائي چيو تہ ”اُٿ ۽ کاءُ.“

ڏٺائين تہ سندس مٿي وٽ گرم پٿرن تي پڪل ماني ۽ پاڻيءَ جو هڪ گھڙو رکيل هو. کائي پي وري ليٽي پيو. اسان جي پيءُ جو ملائڪ ٻي دفعي وري آيو، کيس هٿ لڳائي چيائين تہ ”اُٿ ۽ کاءُ، ڇاڪاڻ تہ سفر تو لاءِ تمام ڳرو آهي.“

سو اُٿي کائي پي، انهيءَ کاڌي جي طاقت سان چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتيون سفر ڪري اسان جي پيءُ جي جبل حوريب تائين پهتو.

پيءُ جو نرم سرٻاٽ

اتي هڪ غار ۾ گھڙي رات گذاريائين. پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام کيس آيو تہ ”ايلياه، تون هتي ڇا ٿو ڪرين؟“

وراڻيائين تہ ”آءٌ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ لاءِ تمام گھڻو غيرتمند رهيو آهيان. اسرائيلين تنهنجو عهد ڇڏي ڏنو آهي، تنهنجون قربانگاهون ڊاهي ڇڏيائون، ۽ تنهنجن نبين کي تلوار سان ماري ڇڏيائون. رڳو آءٌ اڪيلو بچيو آهيان، ۽ هاڻي اهي منهنجي جان وٺڻ جي پويان لڳا آهن.“

اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”ٻاهر نڪري منهنجي اڳيان جبل تي بيھ، آءٌ ڀرسان لنگھڻ وارو آهيان.“ پوءِ هڪ وڏي، زوردار واءُ جبلن کي چيريندي اسان جي پيءُ جي اڳيان پٿر چڪناچور ڪري ڇڏيا، پر هو واءُ ۾ نہ هو. واءُ کان پوءِ زلزلو آيو، پر هو زلزلي ۾ نہ هو.

زلزلي کان پوءِ باھ آئي، پر اسان جو پيءُ باھ ۾ نہ هو. باھ کان پوءِ هڪ نرم سرٻاٽ جو آواز آيو.

اهو ٻڌي ايلياه پنهنجو منهن پنهنجي چادر ۾ ويڙھي، ٻاهر نڪتو ۽ غار جي دروازي تي بيٺو. تڏهن کيس هڪ آواز آيو تہ ”ايلياه، تون هتي ڇا ٿو ڪرين؟“

وراڻيائين تہ ”آءٌ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ لاءِ تمام گھڻو غيرتمند رهيو آهيان. اسرائيل جي ماڻهن تنهنجو عهد ڇڏي ڏنو آهي، تنهنجون قربانگاهون ڊاهي ڇڏيائون، ۽ تنهنجن نبين کي تلوار سان ماري ڇڏيائون. رڳو آءٌ اڪيلو بچيو آهيان، ۽ هاڻي اهي منهنجي جان وٺڻ جي پويان لڳا آهن.“

اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”جنهن واٽ آئين، انهيءَ ئي واٽ تان موٽي دمشق جي ريگستان ڏانهن وڃ. اتي حزائيل کي ارام تي بادشاھ ڪري مسح ڪر. ساڳيءَ طرح نمسيءَ جي پٽ ياهو کي اسرائيل تي بادشاھ ڪري مسح ڪر، ۽ آبل محوله جي سافط جي پٽ اليشع کي پنهنجي جاءِ تي نبي ڪري مسح ڪر. جيڪو حزائيل جي تلوار کان بچي نڪرندو، تنهن کي ياهو ماريندو، ۽ جيڪو ياهو جي تلوار کان بچي نڪرندو، تنهن کي اليشع ماريندو. تڏهن بہ آءٌ اسرائيل ۾ ست هزار ماڻهو بچائي ڇڏيندس، يعني هر اهو گوڏو جيڪو بعل اڳيان نہ جھڪيو آهي، ۽ هر اهو وات جنهن بعل کي نہ چميو آهي.“

پيءُ اليشع کي سڏي ٿو

سو ايلياه اتان هليو ويو ۽ سافط جي پٽ اليشع کي ڏٺائين، جيڪو ڏاندن جي ٻارهن جوڙن سان هر هلائي رهيو هو، ۽ پاڻ ٻارهين جوڙي سان هو. ايلياه ويجھو وڃي پنهنجي چادر هن تي وڌي. اليشع ڏاند ڇڏي ايلياه جي پٺيان ڊوڙيو ۽ چيائين تہ ”مون کي اجازت ڏي تہ پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ کي چمي الوداع ڪريان، پوءِ تنهنجي پٺيان هلندس.“ ايلياه وراڻيس تہ ”موٽي وڃ، مون تو سان ڇا ڪيو آهي؟“

تنهنڪري اليشع موٽي ويو، پنهنجي ڏاندن جو جوڙو کڻي ذبح ڪيائين. هر جي سامان کي ٻارڻ طور استعمال ڪري گوشت پچايائين ۽ ماڻهن کي ڏنائين، ۽ انهن کاڌو. پوءِ ايلياه جي پٺيان لڳي سندس خدمت ڪيائين.