1.بادشاهه 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹ارام جي بادشاهه بن هدد پنهنجي سموري فوج گڏ ڪئي؛ ساڻس گڏ ٻٽيهه بادشاهه، گھوڙا ۽ رٿ بہ هئا. هو مٿي چڙهي آيو، سامريا کي گهيرو ڪيائين ۽ ان تي حملو ڪيائين. ²هن شهر ۾ اسرائيل جي بادشاهه اخيب ڏانهن قاصد موڪلي چورايو تہ ”بن هدد هيئن ٿو چوي: ³’تنهنجي چاندي ۽ تنهنجو سون منهنجو آهي، ۽ تنهنجين زالن ۽ ٻارن مان سڀ کان سٺا بہ منهنجا آهن.‘“

⁴اسرائيل جي بادشاهه وراڻيو تہ ”اي منهنجا سائين بادشاهه، جيئن تون چوين ٿو تيئن: آءٌ ۽ منهنجو سڀ ڪجهه تنهنجو آهي.“

⁵قاصد موٽي آيا ۽ چيائون تہ ”بن هدد هيئن ٿو چوي: ’مون تو ڏانهن چورايو هو تہ تنهنجي چاندي ۽ سون، تنهنجيون زالون ۽ تنهنجا ٻار مون کي ڏي. ⁶پر سڀاڻي اٽڪل هن ئي وقت آءٌ پنهنجا نوڪر موڪليندس، جيڪي تنهنجو محل ۽ تنهنجن نوڪرن جا گھر ڳوليندا، ۽ جيڪو ڪجهه تنهنجي نظر ۾ قيمتي آهي سو سڀ ڦري کڻي ويندا.‘“

⁷پوءِ اسرائيل جي بادشاهه ملڪ جي سڀني بزرگن کي گهرائي چيو تہ ”ڌيان سان ڏسو تہ هي ماڻهو فساد ٿو گھري. هن منهنجين زالن، منهنجن ٻارن، منهنجي چاندي ۽ منهنجي سون لاءِ چورايو، ۽ مون کيس انڪار نہ ڪيو.“

⁸سڀني بزرگن ۽ سڀني ماڻهن کيس چيو تہ ”هن جي ڳالهه نہ ٻڌ ۽ نہ ئي مڃ.“

⁹تڏهن هن بن هدد جي قاصدن کي چيو تہ ”منهنجي سائين بادشاهه کي ٻڌايو تہ ’جيڪي تو پنهنجي نوڪر کان پهرين گھريو هو سو سڀ آءٌ ڪندس، پر هيءَ گھرج آءٌ پوري نہ ٿو ڪري سگھان.‘“ قاصد هليا ويا ۽ سندس جواب کڻي موٽيا.

¹⁰پوءِ بن هدد چورايو تہ ”جيڪڏهن سامريا جي مٽيءَ مان منهنجي هر پوئلڳ لاءِ مُٺ ڀري بہ بچي وڃي تہ معبود مون کي سخت سزا ڏين.“

¹¹اسرائيل جي بادشاهه وراڻيو تہ ”کيس چئو تہ ’جيڪو زره ٻڌي ٿو سو زره لاهيندڙ وانگر وڏائي نہ ڪري.‘“

¹²جڏهن بن هدد ۽ بادشاهه پنهنجن خيمن ۾ شراب پي رهيا هئا، تڏهن هن اها ڳالهه ٻڌي پنهنجن ماڻهن کي حڪم ڏنو تہ ”پنهنجي پنهنجي جاءِ وٺو.“ تنهنڪري هنن شهر جي مقابلي ۾ صفون ٻڌيون.

پيءُ اخيب کي فتح بخشي ٿو

¹³هڪ نبي اسرائيل جي بادشاهه اخيب وٽ اچي چيو تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇا تون هيءَ وڏي فوج ٿو ڏسين؟ اڄ آءٌ ان کي تنهنجي هٿ ۾ ڏيندس، جيئن تون ڄاڻين تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان.“

¹⁴اخيب پڇيو تہ ”ڪنهن جي وسيلي؟“ نبيءَ وراڻيو تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ صوبائي ڪمانڊرن جي جوان آفيسرن جي وسيلي.“ اخيب پڇيو تہ ”جنگ جي شروعات ڪير ڪندو؟“ نبيءَ وراڻيو تہ ”تون.“

¹⁵پوءِ اخيب صوبائي ڪمانڊرن جي جوان آفيسرن کي گڏ ڪيو، جيڪي ٻه سؤ ٻٽيهه هئا. تنهن کان پوءِ هن باقي سمورن اسرائيلي ماڻهن کي گڏ ڪيو، جيڪي سڀ ست هزار هئا. ¹⁶جڏهن بن هدد ۽ ساڻس گڏ ٻٽيهه ساٿي بادشاهه پنهنجن خيمن ۾ شراب پي مدهوش ٿي رهيا هئا، تڏهن هو منجهند جو نڪتا. ¹⁷صوبائي ڪمانڊرن جا جوان آفيسر پهرين نڪتا. بن هدد جاسوس موڪليا هئا، جن کيس خبر ڏني تہ ”ڪي ماڻهو سامريا مان نڪري رهيا آهن.“

¹⁸هن چيو تہ ”جيڪڏهن اهي صلح لاءِ نڪتا آهن تہ کين جيئرو پڪڙيو، ۽ جيڪڏهن جنگ لاءِ نڪتا آهن تڏهن بہ کين جيئرو پڪڙيو.“

¹⁹صوبائي ڪمانڊرن جا جوان آفيسر شهر مان نڪتا، ۽ فوج سندن پٺيان هلي رهي هئي. ²⁰هر ڪنهن پنهنجي مخالف کي ماري وڌو. ارامي ڀڄي ويا ۽ اسرائيل سندن پيڇو ڪيو، پر ارام جو بادشاهه بن هدد ڪجهه گھوڙيسوارن سان گڏ گھوڙي تي چڙهي ڀڄي نڪتو. ²¹اسرائيل جو بادشاهه اڳتي وڌي گھوڙن ۽ رٿن تي غالب آيو ۽ ارامين کي وڏي شڪست ڏنائين. ²²پوءِ نبي اسرائيل جي بادشاهه وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”وڃ، پاڻ کي مضبوط ڪر ۽ سوچي سمجهي ڏس تہ تو کي ڇا ڪرڻو آهي، ڇاڪاڻ تہ ايندڙ بهار ۾ ارام جو بادشاهه وري تو تي حملو ڪندو.“

²³ان وچ ۾ ارام جي بادشاهه جي اهلڪارن کيس چيو تہ ”سندن معبود جبلن جا معبود آهن، تنهنڪري هنن اسان کي ڌڪ ڏنو. اسين هنن سان سڌي ميدان ۾ وڙهون، تہ ضرور هنن تي غالب ٿينداسين. ²⁴هيئن ڪر: سڀني بادشاهن کي سندن ڪمانڊ تان هٽائي، سندن جاءِ تي ٻيا آفيسر مقرر ڪر. ²⁵جهڙي فوج تو وڃائي آهي تهڙي فوج گڏ ڪر—گھوڙي بدران گھوڙو، رٿ بدران رٿ—۽ اسرائيل سان ميدان ۾ وڙهه. پوءِ ضرور اسين وڌيڪ طاقتور ٿينداسين.“ هن سندن ڳالهه مڃي تيئن ئي ڪيائين.

²⁶ايندڙ بهار ۾ بن هدد ارامين کي گڏ ڪري اسرائيل سان وڙهڻ لاءِ افيق ڏانهن ويو. ²⁷جڏهن اسرائيل جا پٽ گڏ ڪيا ويا ۽ کين سامان ڏنو ويو، تڏهن هو ساڻن مقابلي لاءِ نڪتا. اسرائيل ٻن ننڍن ٻڪرين جي ڌاڙن وانگر سندن سامهون خيما کوڙي ويٺو، ۽ ارامين سڄي زمين ڀري ڇڏي هئي.

²⁸خدا جو ماڻهو اسرائيل جي بادشاهه وٽ اچي چيو تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇاڪاڻ تہ ارامين سمجهيو آهي تہ خداوند جبلن جو معبود آهي، واديءَ جو نہ، تنهنڪري آءٌ هيءَ سموري وڏي فوج تنهنجي هٿ ۾ ڏيندس، ۽ تون ڄاڻيندين تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان.“

²⁹ست ڏينهن هو هڪ ٻئي جي سامهون خيما کوڙي ويٺا رهيا؛ ستين ڏينهن جنگ شروع ٿي. هڪ ڏينهن ۾ اسرائيل جي پٽن ارامين جا هڪ لک پيادا ماري وڌا. ³⁰باقي بچيل افيق ۾ ڀڄي ويا، جتي ديوار ستاويهه هزار ماڻهن تي ڪري پئي. بن هدد بہ شهر ۾ ڀڄي ويو ۽ اندريون ڪمري ۾ لڪي ويو.

³¹سندس نوڪرن چيو تہ ”اسان ٻڌو آهي تہ اسرائيل جي شاهي گھراڻي جا بادشاهه رحمدل آهن. اچو تہ اسين پنهنجين ڪمرن ۾ ماتمي ڪپڙا ۽ پنهنجن مٿن تي رسيون ٻڌي اسرائيل جي بادشاهه وٽ هلون؛ ٿي سگھي ٿو تہ هو تنهنجي جان بخشي ڇڏي.“

³²تنهنڪري ڪمرن ۾ ٽاٽ ۽ مٿن تي رسيون ٻڌي اهي اسرائيل جي بادشاهه وٽ آيا ۽ عرض ڪيائون تہ ”تنهنجو نوڪر بن هدد ٿو چوي تہ ’مهرباني ڪري مون کي جيئرو ڇڏ.‘“ هن وراڻيو تہ ”ڇا هو اڃا جيئرو آهي؟ هو منهنجو ڀاءُ آهي.“

³³انهن ماڻهن ان کي سٺي نشاني سمجهيو ۽ جلدي سندس لفظ جهلي ورتائون. هنن چيو تہ ”ها، تنهنجو ڀاءُ بن هدد!“ بادشاهه چيو تہ ”وڃو، کيس وٺي اچو.“ تڏهن بن هدد ٻاهر آيو، ۽ اخيب کيس رٿ تي مٿي چاڙهيو.

³⁴بن هدد چيو تہ ”جيڪي شهر منهنجي پيءُ تنهنجي پيءُ کان کسيا هئا سي آءٌ موٽائي ڏيندس، ۽ تون دمشق ۾ پنهنجا بازار قائم ڪري سگھين ٿو، جيئن منهنجي پيءُ سامريا ۾ ڪيا هئا.“ اخيب چيو تہ ”انهن شرطن تي آءٌ تو کي آزاد ڪندس.“ پوءِ هن ساڻس معاهدو ڪيو ۽ کيس وڃڻ ڏنو.

هڪ نبي بادشاهه کي للڪاري ٿو

³⁵اسان جي پيءُ جي ڪلام موجب نبين جي پٽن مان هڪڙي پنهنجي ساٿيءَ کي چيو تہ ”مهرباني ڪري مون کي ڌڪ هڻ.“ پر ان ماڻهوءَ کيس ڌڪ هڻڻ کان انڪار ڪيو.

³⁶نبيءَ چيو تہ ”ڇاڪاڻ تہ تو اسان جي پيءُ جي آواز جي فرمانبرداري نہ ڪئي، تنهنڪري جنهن گھڙيءَ تون مون وٽان نڪرندين، تڏهن شينهن تو کي ماري وجهندو.“ جڏهن اهو ماڻهو هليو ويو، تڏهن هڪ شينهن کيس ڏسي ماري وڌو.

³⁷نبيءَ ٻئي ماڻهوءَ کي ڏسي چيو تہ ”مهرباني ڪري مون کي ڌڪ هڻ.“ تنهنڪري ان ماڻهوءَ کيس ڌڪ هڻي زخمي ڪيو.

³⁸پوءِ نبي رستي جي ڪناري بادشاهه جو انتظار ڪندو بيٺو، ۽ اکين تي پٽي ٻڌي پاڻ کي ڍڪي ڇڏيائين. ³⁹جڏهن بادشاهه لنگھيو، تڏهن نبيءَ ڪوڪ ڪري چيو تہ ”تنهنجو نوڪر جنگ جي وچ ۾ ويو، ۽ هڪ ماڻهو هڪ پاسي ٿي هڪ قيدي کڻي مون وٽ آيو ۽ چيائين تہ ’هن ماڻهوءَ جي حفاظت ڪجان. جيڪڏهن هو گم ٿيو تہ سندس جاءِ تي تنهنجي جان ويندي، يا تو کي پنجهتر پائونڊ چاندي ڏيڻي پوندي.‘ ⁴⁰جڏهن تنهنجو نوڪر هيڏانهن هوڏانهن رڌل هو، تڏهن اهو ماڻهو ڀڄي ويو.“ اسرائيل جي بادشاهه چيو تہ ”تنهنجي سزا اها ئي آهي؛ اهو فيصلو تو پاڻ ڪيو آهي.“

⁴¹نبيءَ جلدي پنهنجين اکين تان پٽي لاهي ڇڏي، تڏهن اسرائيل جي بادشاهه کيس نبين مان هڪڙو سڃاتو.

⁴²هن بادشاهه کي چيو تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇاڪاڻ تہ تو انهيءَ ماڻهوءَ کي آزاد ڪيو جنهن کي مون تباهيءَ لاءِ مخصوص ڪيو هو، تنهنڪري سندس جان جي بدلي تنهنجي جان ويندي، ۽ سندس ماڻهن جي بدلي تنهنجا ماڻهو.“

⁴³اسرائيل جو بادشاهه اداس ۽ ڪاوڙيل ٿي پنهنجي گھر ويو ۽ سامريا ۾ موٽي آيو.