ପ୍ରଥମ ରାଜାବଳୀ 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹ଅରାମର ରାଜା ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଆପଣା ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟ ଏକତ୍ର କଲେ; ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ବତିଶ ଜଣ ରାଜା, ପୁଣି ଅଶ୍ଵ ଓ ରଥ ଥିଲା। ସେ ଯାତ୍ରା କରି ଶମରୀୟାକୁ ଅବରୋଧ କଲେ ଓ ତାହା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ²ପୁଣି ସେ ନଗର ମଧ୍ୟକୁ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଆହାବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂତ ପଠାଇ କହିଲେ, “ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ³‘ତୁମ୍ଭର ରୂପା ଓ ତୁମ୍ଭର ସୁନା ମୋହର, ପୁଣି ତୁମ୍ଭର ଉତ୍ତମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ମୋହର।’”

⁴ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ବାକ୍ୟାନୁସାରେ ମୁଁ ଓ ମୋହର ସର୍ବସ୍ଵ ଆପଣଙ୍କର।”

⁵ପୁଣି ଦୂତମାନେ ଫେରିଆସି କହିଲେ, “ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ‘ତୁମ୍ଭର ରୂପା ଓ ସୁନା, ତୁମ୍ଭର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ତୁମ୍ଭର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ କହି ପଠାଇଥିଲି। ⁶ମାତ୍ର କାଲି ଏହି ସମୟ ବେଳେ ମୁଁ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ ପଠାଇବି ଓ ସେମାନେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାସାଦ ଓ ତୁମ୍ଭ ଦାସମାନଙ୍କ ଗୃହ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବେ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯାହା ମନୋହର, ସେସବୁ ସେମାନେ ହସ୍ତ ବଢ଼ାଇ ଘେନିଯିବେ।’”

⁷ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଦେଶର ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡକାଇ କହିଲେ, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ଏହି ଲୋକ କିପରି ଅନିଷ୍ଟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଅଛି, ଦେଖ। ସେ ମୋହର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମୋହର ସନ୍ତାନ, ମୋହର ରୂପା ଓ ମୋହର ସୁନା ଚାହିଁ ପଠାଇଲା, ଆଉ ମୁଁ ତାହାକୁ ମନା କଲି ନାହିଁ।”

⁸ସେଥିରେ ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗ ସମସ୍ତେ ଓ ଲୋକ ସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆପଣ ତାହାର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସମ୍ମତ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।”

⁹ଏଣୁ ସେ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜଙ୍କୁ କୁହ, ‘ଆପଣ ପ୍ରଥମେ ଆପଣା ଦାସ ନିକଟରୁ ଯାହା ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ସେସବୁ ମୁଁ କରିବି, ମାତ୍ର ଏ କଥା ମୁଁ କରିପାରିବି ନାହିଁ।’” ତହିଁରେ ଦୂତମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ତାହାଙ୍କ ଉତ୍ତର ନେଇଗଲେ।

¹⁰ତେବେ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ କହି ପଠାଇଲେ, “ମୋʼ ଅନୁଗାମୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଞ୍ଜୁଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଯେବେ ଶମରୀୟାର ଧୂଳି ଯଥେଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଅଧିକ ରୂପେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନ୍ତୁ।”

¹¹ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତାହାକୁ କୁହ, ‘ଯେଉଁ ଜଣ ସଜ୍ଜା ବାନ୍ଧେ, ସେ ତାହା କାଢ଼ିବା ଲୋକ ତୁଲ୍ୟ ଦର୍ପ ନ କରୁ।’”

¹²ପୁଣି ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଓ ରାଜାମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ତମ୍ବୁରେ ପାନ କରୁ କରୁ ସେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ସଜ୍ଜିତ ହୁଅ।” ତହିଁରେ ସେମାନେ ନଗର ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଜ୍ଜିତ ହେଲେ।

ପିତା ଆହାବଙ୍କୁ ଜୟ ଦିଅନ୍ତି

¹³ସେତେବେଳେ ଜଣେ ଭାବବାଦୀ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଆହାବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ଏହି ବିପୁଳ ସୈନ୍ୟଦଳ କʼଣ ତୁମ୍ଭେ ଦେଖୁଅଛ? ଆଜି ଆମ୍ଭେ ଏମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରିବା, ତହିଁରେ ଆମ୍ଭେ ଯେ ତୁମ୍ଭର ପିତା, ଏହା ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିବ।”

¹⁴ଆହାବ ପଚାରିଲେ, “କାହା ଦ୍ଵାରା?” ଭାବବାଦୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ପ୍ରାଦେଶିକ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ଯୁବ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା।” ତହୁଁ ସେ ପଚାରିଲେ, “କିଏ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିବ?” ସେ କହିଲେ, “ଆପଣ।”

¹⁵ଏଣୁ ଆହାବ ପ୍ରାଦେଶିକ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ଯୁବ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ ଗଣନା କଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଶହ ବତିଶ ଜଣ ଥିଲେ। ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଗଣନା କଲେ, ସମୁଦାୟ ସାତ ହଜାର ଜଣ ଥିଲେ। ¹⁶ପୁଣି ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଓ ତାହାଙ୍କ ସହାୟ ବତିଶ ଜଣ ରାଜା ଆପଣା ଆପଣା ତମ୍ବୁରେ ପିଇ ମତ୍ତ ହେଉ ହେଉ ସେମାନେ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ବାହାରିଗଲେ। ¹⁷ପ୍ରାଦେଶିକ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ଯୁବ କର୍ମଚାରୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ବାହାରିଗଲେ। ତହିଁରେ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀ ପଠାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, “ଶମରୀୟାରୁ କେତେକ ଲୋକ ବାହାରି ଆସୁଅଛନ୍ତି।”

¹⁸ସେ କହିଲେ, “ସେମାନେ ଯେବେ ସନ୍ଧି ନିମନ୍ତେ ବାହାରି ଆସିଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀଅନ୍ତା ଧର; ଅବା ଯେବେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ନିମନ୍ତେ ବାହାରି ଆସିଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସୁଦ୍ଧା ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀଅନ୍ତା ଧର।”

¹⁹ତହିଁରେ ପ୍ରାଦେଶିକ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ଏହି ଯୁବ କର୍ମଚାରୀମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ସୈନ୍ୟଦଳ ନଗରରୁ ବାହାରିଗଲେ। ²⁰ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ବଧ କଲେ। ତହିଁରେ ଅରାମୀୟମାନେ ପଳାଇଲେ ଓ ଇସ୍ରାଏଲ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଡ଼ାଇଲା, ମାତ୍ର ଅରାମର ରାଜା ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଅଶ୍ଵାରୋହୀ କେତେକଙ୍କ ସହିତ ଅଶ୍ଵରେ ଚଢ଼ି ରକ୍ଷା ପାଇଲେ। ²¹ପୁଣି ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ବାହାରିଯାଇ ଅଶ୍ଵ ଓ ରଥସମୂହକୁ ପରାସ୍ତ କଲେ ଓ ଅରାମୀୟମାନଙ୍କର ମହାସଂହାର କଲେ। ²²ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ସେହି ଭାବବାଦୀ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଆପଣ ଯାଇ ଆପଣାକୁ ଦୃଢ଼ କରନ୍ତୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ବିବେଚନା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆସନ୍ତା ବସନ୍ତକାଳରେ ଅରାମର ରାଜା ପୁନର୍ବାର ଆପଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।”

²³ଏଥିମଧ୍ୟରେ ଅରାମର ରାଜାଙ୍କ ଅଧିକାରୀମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେମାନଙ୍କ ଦେବତାମାନେ ପର୍ବତର ଦେବତା, ତେଣୁ ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କଲେ; ମାତ୍ର ସମଭୂମିରେ ଯେବେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ବଳବାନ ହେବୁ। ²⁴ଏହି କର୍ମ କରନ୍ତୁ: ରାଜାମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆପଣା ଆପଣା ପଦରୁ କାଢ଼ି ସେମାନଙ୍କ ବଦଳେ ଅନ୍ୟ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ²⁵ଆଉ ଆପଣ ଯେଉଁ ସୈନ୍ୟ ହରାଇଲେ, ତାʼ ତୁଲ୍ୟ ଏକ ସୈନ୍ୟ, ଅଶ୍ଵ ବଦଳେ ଅଶ୍ଵ, ରଥ ବଦଳେ ରଥ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ; ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ସମଭୂମିରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସଙ୍ଗେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ୍ଭେମାନେ ବଳବାନ ହେବୁ।” ତହିଁରେ ସେ ସେମାନଙ୍କ କଥାରେ କର୍ଣ୍ଣପାତ କରି ସେରୂପ କଲେ।

²⁶ଆସନ୍ତା ବସନ୍ତକାଳରେ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ଅରାମୀୟମାନଙ୍କୁ ଗଣନା କରି ଇସ୍ରାଏଲ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅଫେକକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ²⁷ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନମାନେ ଗଣିତ ଓ ରସଦରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ। ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନମାନେ ଦୁଇ କ୍ଷୁଦ୍ର ଛାଗପଲ ତୁଲ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଛାଉଣି ସ୍ଥାପନ କଲେ, ମାତ୍ର ଅରାମୀୟମାନେ ସେହି ଦେଶ ବ୍ୟାପ୍ତ କଲେ।

²⁸ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଲୋକ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ଅରାମୀୟମାନେ କହୁଅଛନ୍ତି ଯେ, ‘ସଦାପ୍ରଭୁ ପର୍ବତର ଦେବତା, ତଳଭୂମିର ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି;’ ଏହେତୁ ଆମ୍ଭେ ଏହି ବିପୁଳ ସୈନ୍ୟଦଳକୁ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରିବା, ତହିଁରେ ଆମ୍ଭେ ଯେ ତୁମ୍ଭର ପିତା, ଏହା ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିବ।”

²⁹ତହୁଁ ସେମାନେ ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରସ୍ପର ସମ୍ମୁଖରେ ଛାଉଣି କରି ରହିଲେ; ପୁଣି ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନମାନେ ଏକ ଦିନରେ ଅରାମୀୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାତିକ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ³⁰ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଅଫେକ ନଗରକୁ ପଳାଇଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରାଚୀର ପଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସତାଇଶ ହଜାର ଜଣ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଆଉ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ପଳାଇ ନଗର ମଧ୍ୟକୁ ଯାଇ ଗୋଟିଏ ଗୁପ୍ତ କୋଠରିରେ ଲୁଚିଲେ।

³¹ତହିଁରେ ତାହାଙ୍କ ଦାସମାନେ କହିଲେ, “ଦେଖନ୍ତୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଶୁଣିଅଛୁ ଯେ, ଇସ୍ରାଏଲ ବଂଶର ରାଜାମାନେ ଦୟାଳୁ। ବିନୟ କରୁଅଛୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ କଟିଦେଶରେ ଚଟ ଓ ମସ୍ତକରେ ରଜ୍ଜୁ ବାନ୍ଧି ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ନିକଟକୁ ଯିବା; ହୋଇପାରେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବେ।”

³²ଏଣୁ ସେମାନେ କଟିଦେଶରେ ଚଟ ଓ ମସ୍ତକରେ ରଜ୍ଜୁ ବାନ୍ଧି ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ନିକଟକୁ ଆସି ନିବେଦନ କଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ କହୁଅଛନ୍ତି, ‘ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋତେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେଉନ୍ତୁ।’” ତହିଁରେ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସେ କʼଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି? ସେ ତ ମୋହର ଭାଇ।”

³³ଏଥିରେ ସେହି ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ଶୀଘ୍ର ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଧରି କହିଲେ, “ହଁ, ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌!” ତହୁଁ ରାଜା କହିଲେ, “ଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ ଆଣ।” ତେଣୁ ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ ବାହାରି ଆସିଲେ ଓ ଆହାବ ତାହାଙ୍କୁ ରଥ ଉପରକୁ ନେଲେ।

³⁴ବିନ୍‌ହଦଦ୍‌ କହିଲେ, “ମୋʼ ପିତା ଆପଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ନଗର ନେଇଥିଲେ, ତାହା ମୁଁ ଫେରାଇଦେବି, ପୁଣି ମୋʼ ପିତା ଶମରୀୟାରେ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆପଣ ଦମ୍ମେଶକରେ ଆପଣାର ବଜାର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରିପାରିବେ।” ଆହାବ କହିଲେ, “ଏହି ନିୟମରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବି।” ଏହିରୂପେ ସେ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ନିୟମ କରି ତାହାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।

ଜଣେ ଭାବବାଦୀ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି

³⁵ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଆପଣା ସଙ୍ଗୀକୁ କହିଲେ, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋତେ ଆଘାତ କର।” ମାତ୍ର ସେହି ଲୋକ ତାହାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ମନା କଲା।

³⁶ତହିଁରେ ଭାବବାଦୀ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରବରେ ଅବଧାନ କଲ ନାହିଁ, ଏହେତୁ ଦେଖ, ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ନିକଟରୁ ବାହାରିବା ମାତ୍ରକେ ଗୋଟିଏ ସିଂହ ତୁମ୍ଭକୁ ବଧ କରିବ।” ଆଉ ସେ ଲୋକ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରୁ ବାହାରିବା ମାତ୍ରକେ ଗୋଟିଏ ସିଂହ ତାକୁ ପାଇ ବଧ କଲା।

³⁷ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ଭାବବାଦୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ଲୋକକୁ ପାଇ କହିଲେ, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋତେ ଆଘାତ କର।” ତହିଁରେ ସେହି ଲୋକ ତାହାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି କ୍ଷତବିକ୍ଷତ କଲା।

³⁸ତେବେ ସେହି ଭାବବାଦୀ ଯାଇ ପଥ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ରାଜାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ ଠିଆ ହୋଇ ଆପଣା ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ପଟି ବାନ୍ଧି ଆପଣାକୁ ଛଦ୍ମବେଶ ଧାରଣ କଲେ। ³⁹ରାଜା ନିକଟ ଦେଇ ଯିବା ବେଳେ ଭାବବାଦୀ ଡାକି କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଯାଇଥିଲା, ଆଉ ଦେଖନ୍ତୁ, ଜଣେ ଲୋକ ଫେରି ଜଣେ ବନ୍ଦୀକୁ ମୋʼ ନିକଟକୁ ଆଣି କହିଲା, ‘ଏହି ଲୋକକୁ ଜଗିରଖ। ଯେବେ ସେ କୌଣସିମତେ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହୁଏ, ତେବେ ତାହାର ପ୍ରାଣ ବଦଳେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରାଣ ଦେବ, ନୋହିଲେ ଏକ ତାଲନ୍ତ ରୂପା ଦେବ।’ ⁴⁰ମାତ୍ର ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଏଠା ସେଠା କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ବେଳେ ସେହି ଲୋକ ଖସିଗଲା।” ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ତୁମ୍ଭର ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା; ତୁମ୍ଭେ ନିଜେ ତାହା ସ୍ଥିର କରିଅଛ।”

⁴¹ତେବେ ଭାବବାଦୀ ଶୀଘ୍ର ଆପଣା ଚକ୍ଷୁରୁ ପଟି କାଢ଼ିଲେ, ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ତାହାଙ୍କୁ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।

⁴²ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି: ଆମ୍ଭେ ଯାହାକୁ ବିନାଶ ନିମନ୍ତେ ନିରୂପଣ କରିଥିଲୁ, ସେହି ଲୋକକୁ ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ହସ୍ତରୁ ମୁକ୍ତ କରିଅଛ, ଏଥିପାଇଁ ତାହାର ପ୍ରାଣ ବଦଳେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରାଣ ଓ ତାହାର ଲୋକମାନଙ୍କ ବଦଳେ ତୁମ୍ଭର ଲୋକମାନେ ଯିବେ।”

⁴³ତହିଁରେ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ବିଷଣ୍ଣ ଓ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଗଲେ ଓ ଶମରୀୟାକୁ ଫେରିଆସିଲେ।